Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 04-Νοε-2021 12:22

    Τι δείχνει η παραφιλολογία για την υγεία του Ερντογάν

    Τι δείχνει η παραφιλολογία για την υγεία του Ερντογάν
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Ράπτη

    Ήταν φάρσα, όμως αποκάλυπτε πάρα πολλά για την αντικειμενική πραγματικότητα. Οι διαδόσεις που εμφανίστηκαν διαδικτυακά στην Τουρκία την Τετάρτη υπό το hasthtag #ölmüş (=πέθανε) ήθελαν τον Ταγίπ Ερντογάν να έχει υποκύψει σε εγκεφαλικό επεισόδιο. Λένε όμως περισσότερα για την πολιτική παρά την βιολογική υγεία του Τούρκου προέδρου.

    Ο ισχυρός άνδρας της Άγκυρας υπέστη μια μεγάλη δοκιμασία της υγείας του περί το 2011, οπότε διακριτικά υποβλήθηκε σε επέμβαση για την απομάκρυνση καρκινικού όγκου από το έντερο. Το επεισόδιο προσπεράστηκε γρήγορα, όχι μόνο λόγω της καλής του κράσης, αλλά και λόγω της πολιτικής του παντοδυναμίας, που δεν επέτρεπε να εγερθεί καν το ερώτημα της αντικατάστασής του από το πηδάλιο της εξουσίας.

    Όμως αυτές τις ημέρες τα ερωτήματα σχετικά την ευρωστία του κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερου Ερντογάν δικαιολογούνται όχι μόνο από τις στιγμές φυσικής αδυναμίας του που όλο και πιο συχνά καταγράφει η κάμερα, αλλά και από τη διάχυτη αίσθηση ότι η γειτονική χώρα βιώνει ένα "τέλος εποχής”, με την οικονομική κρίση να έχει πλήξει ανεπανόρθωτα την δημοτικότητα των κυβερνώντων, την εξωτερική πολιτική να πολλαπλασιάζει τα ρίσκα και την ευστάθεια του συστήματος διακυβέρνησης να δοκιμάζεται από την υπερσυγκέντρωση εξουσίας στην κορυφή, την διαπλοκή και την υπονόμευση των θεσμών.

    Η ειρωνεία της τύχης θέλησε η φιλολογία περί ενδεχόμενου θανάτου του Ερντογάν να συμπίπτει με την 19η επέτειο από την πρώτη εκλογική νίκη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), την οποία ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος μνημόνευσε με βιντεοσκοπημένο χαιρετισμό, που εκτός των άλλων αποτελούσε και μία απάντηση στις φήμες για την υγεία του.

    Δύο δεκαετίες είναι χοντρικά μια ανθρώπινη γενιά: και στη σημερινή Τουρκία οι νέοι που δεν έχουν γνωρίσει άλλη εξουσία από αυτήν του Ερντογάν συνιστούν και τον μεγαλύτερο εκλογικό πονοκέφαλο των κυβερνώντων, εγείροντας απαιτήσεις (ως προς τις ελευθερίες και το επίπεδο διαβίωσης) διαφορετικές από όσες κάλυψε το ΑΚΡ για τη γενιά των γονέων τους.

    Άλλωστε η επέτειος ήταν διπλή. Η χθεσινή ημέρα σημάδεψε τη συμπλήρωση πέντε ετών από τότε που οδηγήθηκαν στην φυλακή οι συμπρόεδροι του (τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη) φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών, Σελαχατίν Ντεμίρτας και Φιγκέν Γιούκσενταγ. Η διολίσθηση στον αυταρχισμό, η αναίρεση της υπόσχεσης για επίλυση του κουρδικού ζητήματος που κάποτε αποτέλεσε ισχυρό χαρτί της πολιτικής ηγεμονίας του ΑΚΡ, η επιστροφή στις λογικές του "εσωτερικού εχθρού” (στις τάξεις του οποίου ο συμπολιτευόμενος ηγέτης του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης Ντεβλέτ Μπαχτσελί θέλει πλέον να συμπεριλάβει και την αξιωματική αντιπολίτευση του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, κατηγορώντας την για συμπόρευση με το ΡΚΚ) εικονογραφούν τη φυσιογνωμία της διακυβέρνησης Ερντογάν τα τελευταία χρόνια.

    Πρόκειται για μια πλασματική εικόνα παντοδυναμίας η οποία συμβαδίζει με την μεγάλη ευαλωτότητα των συστημάτων, στα οποία οι προηγούμενες θεσμικές εγγυήσεις αντικαθίστανται από μία υπερσυγκέντρωση εξουσίας στην κορυφή και ο ιδεολογικός ζήλος για μια "νέα Τουρκία” ταυτισμένη με το πρόσωπο του "αρχηγού” συγκαλύπτει την αδυναμία αποτελεσματικής διαχείρισης των πιο πεζών προβλημάτων που γεννά η καθημερινότητα.

    Αλλά αυτό που υπογραμμίζει την κρίση της Τουρκίας είναι ότι η αδυναμία δεν αφορά μόνο τον Ερντογάν, αλλά και τους αντιπάλους του. Αυτούς που προς το παρόν εναποθέτουν τις ελπίδες τους για μία αλλαγή στις βουλές του Υψίστου. 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ