Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 18-Φεβ-2021 09:55

    Τούρκοι αρχαιολόγοι αναβιώνουν την αρχαία Διοκαισάρεια με τον ναό του Ολβίου Διός

    Τούρκοι αρχαιολόγοι αναβιώνουν την αρχαία Διοκαισάρεια με τον ναό του Ολβίου Διός
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Οι τουρκικές αρχαιολογικές ομάδες από το Πανεπιστήμιο της Μερσίνας, στην Κιλικία, έστρεψαν την προσοχή τους στην αρχαία Διοκαισάρεια και συγκεκριμένα στο θέατρο της πόλης, αλλά και στον αρχαίο ναό του Ολβίου Διός.

    Ένα έργο αποκατάστασης, που προετοιμάστηκε από μια ομάδα με επικεφαλής τον Ουμίτ Αϊντινλίογλου, αναπληρωτή καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Μερσίνας, πρόκειται να ξεκινήσει φέτος. Στα έργα που επικεντρώνονται στο ιστορικό θέατρο στη Διοκαισάρεια, ο στόχος είναι να διατηρηθεί η αρχική κατάσταση της αρχαίας πόλης και να έρθει στο ραντάρ των τουριστών.

    Μιλώντας στο κρατικό πρακτορείο Anadolu, ο κυβερνήτης Μερσίνας, Αλί Αλιχσάν Σου είπε ότι η Διοκαισάρεια είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της πόλης.

    Αξίζει βέβαια να επισημανθεί ότι η Διοκαισάρεια, όπως κάθε τι στη Μικρά Ασία, υπέστη ονοματική τουρκοποίηση, όταν εγκαταστάθηκαν οι Σελτζούκοι στην περιοχή, από το 1071, και πλέον όλες οι τουρκικές ιστοσελίδες και φορείς κάνουν λόγω για μια αόριστη αρχαία πόλη χωρίς να την ονοματίζουν (Yeni Şafak, Sabah) ενώ άλλες (Hürriyet) την ταυτίζουν με τη διπλανή αρχαιοελληνική Όλβα που φέρεται να ιδρύθηκε από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο.

    Δηλώνοντας ότι το έργο αποκατάστασης ξεκίνησε με την προβολή αρχαιολογικών έργων, ο κυβερνήτης της Μερσίνας είπε: "Έργα προετοιμάστηκαν για το αρχαίο θέατρο και τον ελληνιστικό πύργο. Τα έργα θα ξεκινήσουν φέτος με την αποκατάσταση του αρχαίου θεάτρου. Υπάρχουν 11 σπίτια στην περιοχή που απαλλοτριώθηκαν. Μετά την αποκατάσταση, τα σπίτια εκεί θα εξυπηρετήσουν τον τουρισμό. Θα χρησιμοποιηθούν σύμφωνα με τις ανάγκες των επισκεπτών για σκοπούς όπως μπουτίκ, ξενοδοχεία, καφετέριες και εκθεσιακοί χώροι", πρόσθεσε.

    Επίσης σημείωσε ότι κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην περιοχή ανακαλύφθηκε ρωμαϊκός δρόμος μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου, ο οποίος ενώνει την αρχαία Όλβη με τη Διοκαισάρεια.

    Δηλώνοντας ότι η αρχαία πόλη στεγάζει ιερούς χώρους της περιόδου, ο Ουμίτ Αϊντινλίογλου είπε: "Ο ναός του Δία στην αρχαία πόλη είναι μια πολύ μεγάλη δομή που αποδίδεται στον θεό και χρησίμευσε ως το θρησκευτικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής. Είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα κτήρια της ελληνιστικής περιόδου στον αρχαίο κόσμο, με τον γύρω τοίχο, το ναό και την μνημειακή είσοδο. Για αυτόν τον λόγο, μπορούμε να ορίσουμε τη Διοκαισάρεια ως θρησκευτικό κέντρο και την πρωτεύουσα της περιοχής".

    Η Όλβη και η Διοκαισάρεια

    Η Όλβη (ή Όλβα) ήταν αρχαία πόλη της Κιλικίας Tραχείας. Έχει εντοπιστεί κοντά στη σύγχρονη θέση Uğara, περίπου 25 χλμ. βορειοανατολικά από τη Σελεύκεια κατά Καλύκανδο (σημ. Silifke). Κατά τον 1ο αι. μ.Χ., το γειτονικό ιερό του Διός Ολβίου εξελίχθηκε σε ξεχωριστή πόλη με την ονομασία Διοκαισάρεια. Η θέση του ιερού και της νέας πόλης εντοπίστηκε σε απόσταση 4 χλμ. από την Όλβη, στο σύγχρονο χωριό Uzuncaburç.

    Σύμφωνα με την μυθική παράδοση, η πόλη Όλβη και το γειτονικό ιερό, που ήταν αφιερωμένο στο Δία, ιδρύθηκαν από τον ήρωα Αίαντα, το γιο του Τεύκρου και, όπως πολλές μικρασιατικές πόλεις, ανάγει την ίδρυσή της στις μεταναστευτικές κινήσεις που συνέβησαν μετά τον Τρωικό πόλεμο.

    Κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους, η πόλη, το ιερό του Διός Ολβίου, ο οποίος στο πλαίσιο του θρησκευτικού συγκριτισμού ταυτίστηκε με την τοπική θεότητα Tarhu(nt), καθώς και η γύρω περιοχή διοικούνταν από τοπικούς ιερείς-βασιλείς, τους Τευκρίδες, υπό την επικυριαρχία πιθανόν των Σελευκιδών. Η δυναστεία των ιερέων διατηρήθηκε αργότερα στην εξουσία από το Μάρκο Αντώνιο και στη συνέχεια από τον Οκταβιανό Αύγουστο, έχοντας τον έλεγχο και των γηγενών πληθυσμών της περιοχής, των Κεννατών και των Λαλασσέων. Τον 1ο αι. μ.Χ. μάλιστα ο Μάρκος Αντώνιος Πολέμων, αναφέρεται σύμφωνα με νομισματικές μαρτυρίες ως δυνάστης της πόλης. Κατά τον 1ο αι. μ.Χ., με την ίδρυση της επαρχίας της Κιλικίας (72 μ.Χ.), η πόλη χάνει την αυτονομία της, ενώ o οικισμός του ιερού διαχωρίζεται από την Όλβη και συνιστά νέα ξεχωριστή πόλη με την ονομασία Διοκαισάρεια. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, οι πόλεις Όλβη και Διοκαισάρεια αποτελούσαν επισκοπές της Ισαυρίας.

    Το ιερό του Διός και άλλα κτήρια

    Το ιερό του Διός Ολβίου βρισκόταν στο κέντρο της πόλης πάνω σε χαμηλό λόφο. Περίβολος, ισόδομης τοιχοποιίας οριοθετούσε το παραλληλόγραμμο συγκρότημα, ενώ την ανατολική πλευρά του έκλεινε στοά, η ανέγερση της οποίας αποδίδεται στο Σέλευκο Α΄ το Νικάτορα (306-281 π.Χ.). Ο ναός του τεμένους ήταν κορινθιακού ρυθμού (διαστάσεων 33,70 x 21,20 μ.), περίπτερος με 6 x 12 κίονες και χρονολογείται με βάση τα στιλιστικά χαρακτηριστικά των αρχιτεκτονικών μορφών του στο δεύτερο τέταρτο του 2ου αι. π.Χ. Θεωρήθηκε ότι αποτελεί ένα από τα μεγαλεπήβολα οικοδομικά προγράμματα του Αντιόχου Δ΄ Επιφανή (175-164 π.Χ.), ο οποίος στο σύντομο διάστημα της βασιλείας του επιχείρησε να αναβιώσει το γόητρο της σελευκιδικής αυτοκρατορίας και μέσα από τη χρηματοδότηση λαμπρών ναών εξυπηρέτησε κυρίως τα πολιτικά του συμφέροντα. Η θρησκευτική προπαγάνδα του βασιλιά επικεντρώθηκε στη λατρεία του Διός, ενώ η επιλογή του κορινθιακού ρυθμού φαίνεται ότι ταίριαζε ιδιαίτερα στις προτιμήσεις ενός βασιλείου επηρεασμένου από την ανατολική παράδοση. Κατά τους Παλαιοχριστιανικούς χρόνους ο ναός του Διός Ολβίου μετατράπηκε σε τρίκλιτη βασιλική.

    Στα βορειοδυτικά του ιερού του Διός οικοδομήθηκε γύρω στο δεύτερο μισό του 1ου αι. μ.Χ. ναός αφιερωμένος στη θεά Τύχη. Πρόκειται για κορινθιακό ναό υψωμένο πάνω σε πόδιο, η ανέγερση του οποίου, σύμφωνα με την αναθηματική επιγραφή του επιστυλίου, χρηματοδοτήθηκε από τον Όππιο, γιο του Οβρίμου, και τη σύζυγό του.

    Σε πλαγιά στο νοτιοανατολικό τμήμα της πόλης, στο εσωτερικό του συγκροτήματος του ιερού, βρισκόταν το θέατρο, το οποίο χρονολογείται το 2ο αι. μ.Χ. Πρόκειται για θέατρο ρωμαϊκού τύπου, με προσανατολισμό προς νότο, το οποίο χωριζόταν μέσω ενός διαζώματος (praecinctio) σε δύο τμήματα. Το κάτω τμήμα του κοίλου (ima cavea) διαμορφωνόναν στη φυσική πλαγιά του λόφου, ενώ για την κατασκευή του ανώτερου τμήματος του κοίλου (summa cavea) και των πλευρικών αναλημμάτων χρειάστηκε να χρησιμοποιηθούν βοηθητικές υποκατασκευές.

    Στο μνημειακό νυμφαίο με μορφή εξέδρας, που χρονολογείται τον 3ο αι. μ.Χ. και βρισκόταν επί της Decumanus maximus, απέληγε το υδραγωγείο το οποίο μετέφερε νερό στην πόλη. Η κεντρική αυτή οδική αρτηρία με κατεύθυνση ανατολή – δύση πλαισιωνόταν από κιονοστοιχίες και οδηγούσε κατά μήκος του περιβόλου του ιερού από την περιοχή του θεάτρου στο ναό της Τύχης, ενώ στα ανατολικά του ναού διερχόταν από μνημειακά πρόπυλα με κίονες κορινθιακού ρυθμού και πλούσιο γλυπτό διάκοσμο. Η άλλη κεντρική οδός της πόλης, κατεύθυνσης βορρά – νότου (cardo) και πλάτους 12,50 μ., πλαισιωνόταν επίσης από κιονοστοιχίες και οδηγούσε σε μνημειακή πύλη με τρία τοξωτά ανοίγματα, που χρονολογείται το 2ο αι. μ.Χ. και ανήκε στο οχυρωματικό τείχος.

    Πέτρος Κράνιας

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ