Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 29-Ιαν-2019 11:37

    Εν μέσω συγκρούσεων η συνάντηση κορυφής του ευρωπαϊκού Νότου

    Εν μέσω συγκρούσεων η συνάντηση κορυφής του ευρωπαϊκού Νότου
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Ράπτη 

    Αποτελούν πλέον ένα δεδομένο στο ευρωπαϊκό τοπίο, και ταυτόχρονα έναν σαφή δείκτη της κρίσης του ενοποιητικού σχεδίου, οι σταθερές ομαδοποιήσεις υποσυνόλων των "27", οι οποίες έχουν γίνει τελευταία του συρμού. 

    Όμως σε αντίθεση λ.χ. με την ομάδα Visegrad των κεντρο-ανατολικοευρωπαϊκών χωρών ή την νέα "Χανσεατική Ένωση" περί την Ολλανδία και λοιπά κράτη-μέλη του Βορρά, που έχουν μια σφιχτή ατζέντα, η MED7 που πραγματοποιεί σήμερα στην Κύπρο την πέμπτη κατά σειρά συνάντησή της σε επίπεδο κορυφής έμοιαζε εξαρχής καταδικασμένη να αποτελέσει ένα χαλαρό φόρουμ με σημασία πρωτίστως συμβολική.

    Οι επτά "Νότιοι" της Ε.Ε. (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Μάλτα, Κύπρος και Ελλάδα) μοιράζονται βέβαια πολλά - και όχι μόνο στη σφαίρα της "κουλτούρας". Η κρίση της τελευταίας δεκαετίας τους ανέδειξε σε κατεξοχήν θύματα των ανισορροπιών της ευρωζώνης και σε χώρο εκδήλωσης μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής ρηγμάτωσης - αν και όχι με τον ίδιο τρόπο παντού. 

    Ο συλλήβδην στιγματισμός των "σπάταλων", "οκνηρών" και "διεφθαρμένων" ευρωπαϊκών χωρών της Μεσογείου από τα μέσα ενημέρωσης και ενίοτε τις πολιτικές ηγεσίες της Βόρειας Ευρώπης και δη της Γερμανίας, δεν λειτούργησε πάντως ενοποιητικά. Εσωτερικεύτηκε (αυτο)ενοχοποιητικά, με χαρακτηριστική λ.χ. τη σπουδή των Ιταλών ή Ισπανών ιθυνόντων να τονίσουν, κατά την έξαρση της ελληνικής κρίσης, ότι η χώρα τους "δεν είναι Ελλάδα". Αλλά και στις μέρες μας η κυβέρνηση Τσίπρα κάθε άλλο παρά διαφοροποιήθηκε από τις αυστηρές συστάσεις του Eurogroup προς τη Ρώμη για τον επεκτατικό προϋπολογισμό της. 

    Ο προσανατολισμός κάθε μιας από τις χώρες της MED7 ήταν προς τη Γερμανία και την εξασφάλιση της εύνοιάς της - όχι προς την σύμπηξη ανταγωνιστικού μπλοκ. Και ο κυριότερος λόγος είναι ότι αυτή ήταν και παραμένει η στρατηγική της σημαντικότερης από τις επτά χώρες, της φυσικής ηγέτιδας μιας ενδεχόμενης εναλλακτικής συσπείρωσης.

    Η Γαλλία σκέπτεται και ενεργεί ως η "νοτιότερη" χώρα του ευρωπαϊκού κέντρου, όχι ως η "βορειότερη" μιας αντικειμενικά υποβαθμισμένης μεσογειακής λίγκας. Συναντήσεις του τύπου της MED7 της χρησιμεύουν πρωτίστως επικοινωνιακά, εμπεδώνοντας την πλάνη ότι στο Παρίσι ο δοκιμαζόμενος Νότος έχει έναν θερμό "συνήγορο", απαλλαγμένο από τις περιοριστικές εμμονές και ιδιοτέλειες της Γερμανίας.

    Όμως η σημερινή σύνοδος κορυφής, της οποίας κύριο θέμα θα είναι η μετανάστευση, συμπίπτει με το βαρύ κλίμα στις γαλλοιταλικές σχέσεις, μετά τις αλλεπάλληλες ρητορικές βολές των ιθυνόντων της Ρώμης εναντίον της κυβέρνησης Μακρόν.

    Δεν είναι άλλωστε συνηθισμένο στα ευρωπαϊκά πράγματα να εκδηλώνονται τέτοιου τύπου παρεμβάσεις στα εσωτερικά ενός ηγετικού κράτους μέλους σαν αυτές των συγκυβερνώντων κομμάτων της Ιταλίας.

    Δύο φορές το τελευταίο διάστημα ο Ιταλός πρεσβευτής στο Παρίσι εκλήθη στο υπουργείο Εξωτερικών για διάβημα διαμαρτυρίας, καθώς το μεν Κίνημα Πέντε Αστέρων του αντιπροέδρου της ιταλικής κυβέρνησης Λουίτζι ντι Μάιο προθυμοποιήθηκε να θέσει την διαδικτυακή υποδομή του στην υπηρεσία των "κίτρινων γιλέκων" που διαδηλώνουν στη Γαλλία, ο δε έτερος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ηγέτης της Λέγκας Ματέο Σαλβίνι ευχήθηκε στους Γάλλους να απαλλαγούν από την "κακή κυβέρνηση" τους.

    Το μεταναστευτικό υπήρξε ακριβώς ένα από τα μεγαλύτερα σημεία τριβής στις διμερείς σχέσεις, με τον Εμανουέλ Μακρόν να χαρακτηρίζει "λέπρα," τον λαϊκισμό τύπου Σαλβίνι, μετά την απόφαση του ισχυρού άνδρα της Ρώμης να απαγορεύσει τον ελλιμενισμό σε ιταλικά λιμάνια των σκαφών μη κυβερνητικών οργανώσεων που περισυλλέγουν ναυαγούς μετανάστες στη Μεσόγειο.

    Οι γαλλικές ευαισθησίες διακρίνονται βέβαια από μιαν ορισμένη υποκρισία, καθώς τα σύνορα της Γαλλίας είναι ουσιαστικά σφραγισμένα. Όμως ο Ντι Μάιο πήγε την αντιπαράθεση πολύ πιο μακριά, καταγγέλλοντας τη Γαλλία ότι αναβιώνει τα αποικιακά της όνειρα αποσταθεροποιώντας την Αφρική και μεταφέροντας σε τρίτους τον λογαριασμό των μεταναστευτικών ροών που προκύπτουν.

    Ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζουζέπε Κόντε, ο οποίος θα βρίσκεται πλάι στον Μακρόν κατά τη σημερινή συνάντηση στην Κύπρο, έσπευσε με κατευναστικές δηλώσεις περί της γαλλο-ιταλικής φιλίας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που είχαν δημιουργήσει τα ξεσπάσματα των αντιπροέδρων του. Όμως ήταν ο ίδιος λίγο μετά που κάλεσε την Γαλλία να παραδώσει στην Ε.Ε. την μόνιμη έδρα της στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, θίγοντας τα ιερά και όσια της γαλλικής αυτοσυνειδησίας.

    Η Γαλλία δεν πρόκειται να ακολουθήσει την Ιταλία σε έναν "διαγωνισμό βλακείας" δήλωσε υπουργός του Μακρόν, ενώ ο ίδιος ο Γάλλος πρόεδρος κατέστησε σαφές ότι δεν προτίθεται να απαντά στις προκλήσεις. Περιορίστηκε να ευχηθεί στον ιταλικό λαό να αποκτήσει μιαν ηγεσία αντάξια της ιστορίας του.
    Οι Ιταλοί ιθύνοντες μοιάζουν να έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους στην καταγγελία των γερμανικών πλεονασμάτων και να έχουν καταστήσει τη Γαλλία αγαπημένο τους ρητορικό στόχο. Οι επικείμενες ευρωεκλογές (στις οποίες ο Σαλβίνι προσδοκά να δει την Μαρίν Λεπέν να κατακτά, όπως και το 2014, την πρώτη θέση) δίνουν μία άμεση εξήγηση.

    Όμως το βαρύ κλίμα έχει βαθύτερους λόγους. Για δεδομένη είναι πια στην ιταλική κοινή γνώμη η πεποίθηση ότι οι Γάλλοι αντιμετωπίζουν "αλαζονικά" και "έχουν εγκαταλείψει" την Ιταλία. Η μαζική υποστήριξη των Ιταλών προς την ομάδα της Κροατίας κατά τον τελικό του Μουντιάλ λέει πολλά.

    Ωστόσο, σε σειρά θεμάτων όπως ο προϋπολογισμός της ευρωζώνης, οι κοινές αμυντικές πρωτοβουλίες ή η φορολόγηση των διαδικτυακών κολοσσών, σύμπλευση Ρώμης και Παρισιού στα κοινοτικά όργανα παραμένει.

    Όμως αυτό που κατεξοχήν δηλητηριάζει οι σχέσεις τους είναι τα ανταγωνιστικά τους σχέδια ως προς την Λιβύη, την άλλοτε ιταλική κτήση, όπου η Γαλλία κινείται πολύ φιλόδοξα. Άλλωστε η νατοϊκή επέμβαση του 2011 και η ανατροπή του Μουάμαρ Καντάφι, με πρωταγωνιστικό ρόλο της Γαλλίας, άφησε τη Ρώμη παραγκωνισμένη. Διαφορετικές πρωτοβουλίες των δύο πρωτευουσών για διεθνείς συναντήσεις ως προς την κρίση της Λιβύης και η από μέρους τους στήριξη διαφορετικών και ανταγωνιστικών λιβυκών "κυβερνήσεων" εικονογραφούν τη σύγκρουση. 

    Η Μεσόγειος δεν είναι απαραιτήτως μία θάλασσα που ενώνει, ούτε καν τις μεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων