Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 17-Οκτ-2017 15:24

    Τα συμφραζόμενα της συνάντησης Τσίπρα-Trump

    Τα συμφραζόμενα της συνάντησης Τσίπρα-Trump
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Ράπτη

    Η συνάντηση που θα έχει σήμερα στις 7 μ.μ.(ώρα Ελλάδος) στον Λευκό Οίκο ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα έρχεται σε μία συγκυρία επισφράγισης των μεγάλων αλλαγών που έχουν συντελεστεί ως προς το αποτύπωμα της υπερατλαντικής υπερδύναμης στην ευρύτερη περιοχή μας.

    Εξού και η ελληνική διπλωματική προσπάθεια για την επίτευξη αυτής της συνάντησης, παρά την αρχική χλιαρή υποδοχή της από αμερικανικής πλευράς κατά τους προηγούμενους βρήκε ξαφνικά ανταπόκριση πριν από λίγες εβδομάδες, εν μέσω υψηλών προσδοκιών και μιας αίσθησης κατεπείγοντος.

    Μολονότι στη "μεγάλη εικόνα" των ελληνοαμερικανικών σχέσεων τα θεμελιώδη παραμένουν αμετάβλητα (όπως αυτά προσδιορίζονται λ.χ. από το ατλαντικό πλαίσιο, την αμερικανική στάση απέναντι στην κρίση της ευρωζώνης, την επιμονή στην ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία κ.ο.κ.), οι διαφορές σε σχέση με προηγούμενες αντίστοιχες διμερείς συναντήσεις κορυφής δεν μπορούν να υποτιμηθούν.

    Κατά πρώτον: οι ΗΠΑ που επισκέπτεται ο Αλέξης Τσίπρας είναι πλέον μία δύναμη λιγότερο προβλέψιμη, λιγότερο συνεκτική στο εσωτερικό της, λιγότερο αξιόπιστη στα μάτια των συμμάχων της και λιγότερο ισχυρή, τουλάχιστον από την άποψη της "εικόνας" και της "μαλακής ισχύος".

    Το ότι οικοδεσπότης του Έλληνα πρωθυπουργού είναι ο Donald Trump δεν είναι αμελητέο. Η Ουάσιγκτον έχει διανύσει τους προηγούμενους μήνες απορροφημένη από μία πρωτοφανή διαμάχη μεταξύ πολιτικών μερίδων, κρατικών υπηρεσιών και μέσων ενημέρωσης, η οποία έχει πλήξει το κύρος των ΗΠΑ, έχει επιφέρει μιαν ορισμένη εσωστρέφεια και έχει οδηγήσει το διεθνές ακροατήριο στην δύσκολη θέση να πρέπει να ερμηνεύσει τα αντιφατικά και αλληλοαναιρούμενα μηνύματα από την άλλη άκρη του Ατλαντικού.

    Ειδικότερα, η στάση του Trump στην βορειοκορεατική κρίση δείχνει ότι οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τους συμμάχους τους ως απολύτως αναλώσιμους (πρβ. τους θανάσιμους κινδύνους για την ασφάλεια της Νότιας Κορέας που προκαλεί το πολεμοχαρές chicken game με την Πιονγκγιανγκ), ενώ η πολιτική του έναντι του Ιράν στέλνει το μήνυμα ότι είναι μάταιο να συνάπτει κανείς συμφωνίες με την Ουάσιγκτον.

    Κατά δεύτερον: οι ΗΠΑ προέρχονται από μίαν ήττα των πολιτικών τους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, είτε αυτές αφορούν την "αλλαγή καθεστώτος" στη Δαμασκό, είτε πιθανότατα και του "σχεδίου Β" που έχει ενεργοποιηθεί το τελευταίο διάστημα για διχοτόμηση της επικράτειας της Συρίας και του Ιράκ μέσω της ενθάρρυνσης των φιλοδοξιών του κουρδικού στοιχείου.

    Η Ρωσία του Vladimir Putin, η οποία έχει εξασφαλίσει αφενός μόνιμο στρατιωτικό αποτύπωμα στην περιοχή και αφετέρου το πολιτικό πλεονέκτημα να μπορεί να συνομιλεί και να συναλλάσσεται με κάθε παίκτη της Μέσης Ανατολής, είναι ο μεγάλος κερδισμένος μαζί με το Ιράν.

    Η κατάσταση αυτή επιβάλλει στη Ουάσιγκτον κινήσεις επανασυσπείρωσης των απογοητευμένων παραδοσιακών της συμμάχων στην περιοχή, όπως είναι το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η προβολή από πλευράς Trump μιας επιθετικής πολιτικής "ανάσχεσης" του Ιράν αποτελεί μια βάση που καλύπτει όλες αυτές τις δυνάμεις. Ωστόσο, σημαδεύεται από αντιφάσεις και κινδυνεύουν να οδηγήσουν σε έναν μεγάλο αμερικανικό "αυτοτραυματισμό". Ήδη είναι εμφανές το κόστος της άρνησης των Ευρωπαίων συμμάχων να συνταχθούν με μια πολιτική επανόδου στην απομόνωσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

    Η έμφαση που δίνει η αμερικανική πλευρά στο στρατιωτικό σκέλος της συνεργασίας της με την Ελλάδα θα πρέπει να ιδωθεί και υπό αυτό το πρίσμα.

    Άλλωστε, η μεσανατολική πολιτική των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια είχε την τεράστια "παράπλευρη απώλεια" της δίχως προηγούμενο επιδείνωσης των σχέσεων με την Τουρκία, όπως αποδεικνύει και ο "πόλεμος της βίζας" τις ημέρες αυτές. Οι προσπάθειες των Αμερικανών ιθυνόντων να κρατήσουν την Τουρκία σε τροχιά ίσως να έχουν οδηγηθεί στο όριό τους και η συνοχή της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ να δοκιμάζεται πραγματικά. Με αυτή την έννοια, η Ελλάδα αποτελεί τμήμα της επιχείρησης "επανασυσπείρωσης” στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου-Μέσης Ανατολής.

    Κατά τρίτον: οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Ε.Ε. και δη την ηγέτιδα δύναμή της Γερμανία γίνονται, κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, όλο και περισσότερο ανταγωνιστικές. Και μόνο η υπερψήφιση από το Κογκρέσο του νόμου που δίνει την δυνατότητα επιβολής κυρώσεων για τον γερμανικών συμφερόντων αγωγό NordStream 2 λέει πολλά. Η προηγούμενη αμερικανική πολιτική της αναγόρευσης των Γερμανών σε partners in leadership (δηλ.φορέων μιας "υπεργολαβικής” ηγεμονίας στην Ευρώπη) δεν δείχνει να ισχύει πια. Ίσως ούτε και η απάθεια με την οποία παρακολουθούσαν οι ΗΠΑ το γερμανικό "βέτο" στην διαχείριση της ευρωζώνης και που ήδη μετασχηματίζεται σε πολιτική κυριαρχία, με φιλοδοξίες και στρατιωτικής αναβάθμισης, με αιχμή προς τα νοτιοανατολικά.

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων