Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 20-Μαϊ-2021 09:28

    Μαθαίνοντας να ζούμε με χρέος

    Μαθαίνοντας να ζούμε με χρέος
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Των Christian Odendahl και Adam Tooze

    Η κυβέρνηση Biden έχει "περάσει” ένα τεράστιο νομοσχέδιο τόνωσης της οικονομίας και έχει προτείνει ένα μεγάλο επενδυτικό πακέτο. Αυτό θα ασκήσει πίεση στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να δεσμευτούν για περισσότερες δαπάνες και αυτές, και να ενισχύσουν το ταμείο ανάκαμψης της ΕΕ και τα εθνικά επενδυτικά σχέδια. Θα τροφοδοτήσει επίσης την ευρωπαϊκή συζήτηση για το δημόσιο χρέος και πότε θα ξεκινήσει η μείωση των ελλειμμάτων.

    Τα ευρωπαϊκά κράτη μπορούν να συντηρήσουν υψηλά χρέη για πρέπει να παίξουν το ρόλο του ασφαλιστή έναντι υψηλών ρίσκων όπως η πανδημία. Σε αντίθεση με τα νοικοκυριά, τα κράτη είναι μακράς διαρκείας, έχουν μεγάλο έλεγχο στα δικά τους έσοδα και εκδίδουν ομόλογα που είναι ελκυστικά διότι προσφέρουν αξία για τους επενδυτές.

    Όμως η συναίνεση της Ευρώπης για το χρέος και τον πληθωρισμό δεν είναι τόσο συμπαγής, και προϋποθέτει ότι οι πληθωριστικές δυνάμεις της δεκαετίας του 1970 είναι ακόμη άθικτες όταν στην πραγματικότητα η παγκόσμια οικονομία έχει αλλάξει δραματικά. Οι συνέπειες της γήρανσης, τα υψηλά επίπεδα της ανισότητας των εισοδημάτων και του πλούτου, και το δημόσιο χρέος, μαζί με την ισχυρή ζήτηση παγκοσμίως για ασφαλή assets, όλα δείχνουν ότι η συνολική ζήτηση και ο πληθωρισμός θα συνεχίσουν να είναι χαμηλά για το προσεχές μέλλον, εκτός κι αν οι κυβερνήσεις δράσουν πολύ τολμηρά.

    Η Ευρώπη χρειάζεται μια νέα συναίνεση που να αναγνωρίζει τα οφέλη του υψηλότερου δημόσιου χρέους, όπως τις αυξημένες δημόσιες επενδύσεις και περισσότερα ασφαλή assets για να επενδύσουν, και είναι λιγότερο εμμονική για το πιθανό κόστος του χρέους. Τα χαμηλά επιτόκια είναι πιθανότατα εδώ για να μείνουν. Και η ταχύτερη ανάπτυξη, όχι η λιτότητα, είναι ο καλύτερος τρόπος για να σταθεροποιηθεί το δημόσιο χρέος.

    Ούτε πρέπει αυτή η νέα συναίνεση να αποφύγει τη νομισματοποίηση του χρέους ως μια πιθανή βαλβίδα ασφαλείας. Οι κεντρικές τράπεζες είναι δημόσιοι οργανισμοί και μπορούν να ενεργοποιηθούν για να βοηθήσουν τα κράτη να χρηματοδοτηθούν σε περιόδους αύξησης των επιτοκίων. Ο κίνδυνος του προσωρινά υψηλότερου πληθωρισμού θα πρέπει να θεωρηθεί ως μέρος μιας ανάλυσης κόστους-οφέλους και όχι κάτι που θα πρέπει να αποφευχθεί με κάθε κόστος.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://www.cer.eu/publications/archive/policy-brief/2021/learning-live-debt

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ