Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 30-Μαϊ-2019 13:16

    Η σιωπηρή πλειοψηφία της Ευρώπης

    Η σιωπηρή πλειοψηφία της Ευρώπης
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Daniel Gros

    Ένα πρώτο βασικό αποτέλεσμα, ίσως το πιο σημαντικό, αυτών των εκλογών, είναι ότι η σιωπηρή πλειοψηφία της Ευρώπης αποφάσισε τελικά να εκδηλωθεί και να ψηφίσει. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν για κάποιο διάστημα ότι η εμπιστοσύνη στην ΕΕ και στα θεσμικά της όργανα είχε αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια. Αλλά αυτό έπρεπε να επικυρωθεί και στις εκλογές. Αυτό έχει συμβεί μόλις. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων έχει αυξηθεί κατά το ένα πέμπτο περίπου, φθάνοντας το 50%. Το ποσοστό παραμένει χαμηλότερα από το επίπεδο των περισσότερων εθνικών εκλογών, αλλά σημαντικά υψηλότερο από αυτό στις περισσότερες μεσοπρόθεσμες εκλογές στις ΗΠΑ.

    Οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνήθως θεωρούνταν εκλογές "δευτεροκλασάτες” (με τις εθνικές εκλογές να είναι πρώτες στην τάξη). Ίσως θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως τώρα οι εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έρχονται "1,5” στην τάξη.

    Ο πληθυντικός "εκλογές” παραμένει ακόμη κατάλληλος, καθώς οι περισσότερες προεκλογικές εκστρατείες και η ψηφοφορία, πλαισιώθηκαν από το εθνικό πλαίσιο. Αυτό δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Επιβεβαιώνει το παλιό ρητό ότι "όλη η πολιτική είναι τοπική”.

    Ωστόσο, το "ευρωπαϊκό ερώτημα” δεν απουσιάζει εντελώς. Τα ευρωπαϊκά θέματα διαδραμάτισαν έναν σημαντικό ρόλο και σε πολλές χώρες, τα συνηθισμένα πολιτικά ζητήματα της ημέρας, ήταν όλο και περισσότερο πλαισιωμένα σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα περιβαλλοντικά θέματα.

    Ένα δεύτερο βασικό αποτέλεσμα είναι πως διάφορα λαϊκιστικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα δεν είχαν τόσο καλές επιδόσεις όσο αρχικά αναμενόταν. Αυτό είναι άλλη μία επιβεβαίωση της δημοτικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως ο καλύτερος τρόπος για να οργανωθεί η ήπειρος.

    Το κέντρο "κράτησε”, αλλά έχει κατακερματιστεί σημαντικά. Αυτό ισχύει συγκεκριμένα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όπου τώρα απαιτείται ένας συνασπισμός τουλάχιστον τριών κομμάτων για την πλειοψηφία. Αυτό αντικατοπτρίζει τα αποτελέσματα σε εθνικό επίπεδο: υπάρχουν πολλές χώρες όπου τα δύο μεγαλύτερα κόμματα δεν έλαβαν το 50% των ψήφων.

    Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο υφιστάμενος "άτυπος” μεγάλος συνασπισμός των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων, είναι επομένως πιθανό να συνεχίσει να κυριαρχεί. Ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος είναι ότι οι ψηφοφόροι μπορεί να αποκτήσουν την εντύπωση ότι όποιο κεντρώο κόμμα κι αν ψηφίσουν, το ίδιο αποτέλεσμα θα έχουν.

    Άλλη μία περίπτωση είναι πως είναι δύσκολο να εντοπιστεί μια σαφής περιφερειακή διαίρεση. Αυτές οι εκλογές δεν αφορούσαν την ανατολή έναντι της δύσης ή του βορρά έναντι του νότου, αν και ανέκυψαν κάποιες σαφέστατες διαιρέσεις σε χώρες όπως η Ιταλία και η Γερμανία. Αυτή είναι άλλη μία αντίθεση με τις ΗΠΑ, όπου η διαφορά μεταξύ των δύο ακτών και του εσωτερικού ήταν καθοριστική για τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα.

    Ένα τρίτο βασικό αποτέλεσμα είναι πως η σημαντική διαχωριστική γραμμή στις περισσότερες χώρες δεν είναι πλέον μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς, αλλά μάλλον για την μετανάστευση. Αυτό είναι ένα ιδιαίτερα συναισθηματικό ζήτημα το οποίο θέτει την ΕΕ σε μια δύσκολη κατάσταση. Γενικότερα, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αφορά στα ανοιχτά σύνορα, καθιστώντας δύσκολο για τους φιλοευρωπαίους να σηκώσουν φράχτες. Αλλά αυτό είναι όπως φαίνεται, που απαιτεί ο πληθυσμός σε κάποιες χώρες.

    Αυτό θα μπορούσε να φέρει την αρχή μιας "ευρωπαϊκής ταυτότητας”. Στο μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου, με τον όρο μετανάστευση εννοούνται οι μετανάστες από τις χώρες εκτός ΕΕ, που στην πραγματικότητα είναι κυρίως πρόσφυγες με αραβικό-ισλαμικό υπόβαθρο.

    Το "εμείς” εναντίον "αυτοί” έχει επομένως γίνει "εμείς οι Ευρωπαίοι”, εναντίον "αυτών, των μη Ευρωπαίων”. Λίγοι από τους αποκαλούμενους εθνικιστές συνεχίζουν να παίζουν το χαρτί του: "εμείς, αυτής της χώρας, έναντι αυτών, όλων των άλλων”. Οι πιο επιτυχημένοι μεταξύ των λαϊκιστών διεξάγουν τώρα προεκλογική εκστρατεία για μια "ισχυρότερη Ευρώπη”. Για αυτούς αυτό σημαίνει μια Ευρώπη με φράχτες, αλλά είναι ενδιαφέρον ότι θέλουν τους φράχτες στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, όχι μεταξύ των εθνικών συνόρων.

    Το Ηνωμένο Βασίλειο αντιπροσωπεύει μια σημαντική απόκλιση σε αυτή την τάση. Το Ηνωμένο Βασίλειο φαίνεται να είναι η μόνη σημαντική χώρα όπου η μετανάστευση εντός της ΕΕ δεν θεωρείται διαφορετική και πολύ πιο αποδεκτή από τη μετανάστευση από τρίτες χώρες. Αλλά ακόμη και στο Ηνωμένο Βασίλειο, το άθροισμα των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων συγκέντρωσε περισσότερες ψήφους από ό,τι τα αντί-ευρωπαϊκά κόμματα, τα οποία από κοινού παραμένουν κάτω του 37%.

    Συνολικά, ήταν μια καλή ημέρα για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρωπαϊκό project.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://www.ceps.eu/europes-silent-majority/
     

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων