Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 10-Αυγ-2020 10:45

    Η ανομοιογενής μετάδοση των πολιτικών της ΕΚΤ: μαθήματα για την εποχή μετά τον κορονοϊό

    Η ανομοιογενής μετάδοση των πολιτικών της ΕΚΤ: μαθήματα για την εποχή μετά τον κορονοϊό
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η νομισματική πολιτική στην Ευρωζώνη αντιμετωπίζει εδώ και καιρό την πρόκληση της χρηματοοικονομικής, οικονομικής και θεσμικής ανομοιογένειας των κρατών μελών (Cœuré 2019). Ενώ οι χρηματοπιστωτικές αγορές εμφάνισαν αναμφισβήτητα ισχυρή σύγκλιση κατά τα πρώτα χρόνια ύπαρξης του ευρώ, αυτή επιβραδύνθηκε σημαντικά μετά την οικονομική κρίση (ΕΚΤ 2017). Η σύγκλιση ήταν πιο ήπια σε ορισμένες άλλες αγορές. Πιο συγκεκριμένα, τα θεσμικά χαρακτηριστικά των αγορών εργασίας και στέγασης παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές σε όλη την Ευρωζώνη. Αυτές οι συνθήκες έχουν προκαλέσει δύο μακροχρόνια ερωτήματα τόσο για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής όσο και για τους ακαδημαϊκούς. Πρώτον, σε ποιο βαθμό η μετάδοση της νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ είναι ανομοιογενής κατά μήκος της Ευρωζώνης; Δεύτερον, πώς οι διαφορές στα θεσμικά χαρακτηριστικά συγκεκριμένων αγορών επηρεάζουν την παρατηρούμενη ετερογένεια; Η κρίση του κορονοϊού έχει καταστήσει την εξεύρεση απαντήσεων σε αυτά τα ερωτήματα ακόμη πιο επιτακτική, δεδομένης της μεγάλης ασυμμετρίας στην έκθεση των χωρών μελών της ζώνης του ευρώ στην πανδημία και τις οικονομικές της επιπτώσεις.

    Σε πρόσφατο έγγραφο εργασίας (Corsetti et al. 2020), ακολουθούμε μια νέα προσέγγιση, ενσωματώνοντας εμπειρική και ποσοτική ανάλυση. Κατ 'αρχάς, υπολογίζουμε ένα στατιστικό μέτρο της διασποράς στις συγκεκριμένες για κάθε χώρα αντιδράσεις σε ένα κοινό νομισματικό σοκ υπολογίζοντας τον συντελεστή διακύμανσης στις αποκρίσεις που λαμβάνονται από ένα υπερσύγχρονο παραγοντικό μοντέλο. Δεύτερον, χτίζουμε ένα μικρό μοντέλο "δυναμικής στοχαστικής γενικής ισορροπίας" (DSGE) μιας νομισματικής ένωσης, εμπλουτισμένο με μια αγορά κατοικιών, και αξιολογούμε το βαθμό στον οποίο οι ευρωπαϊκές παράμετροι στέγασης μπορούν να εξηγήσουν τις διαφορές στη μετάδοση της νομισματικής πολιτικής.

    Πώς μεταδίδεται η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ σε χώρες μέλη;

    Τα κύρια εμπειρικά μας αποτελέσματα σχετικά με τη μετάδοση της νομισματικής πολιτικής στην Ευρωζώνη παρουσιάζονται ως μια σύνθεση στο Σχήμα 1, το οποίο απεικονίζει τις ειδικές ανά χώρα απαντήσεις σε ένα κοινό νομισματικό σοκ για διαφορετικές μεταβλητές ενδιαφέροντος. Για να λάβουμε αυτές τις απαντήσεις, χρησιμοποιούμε ένα εμπλουτισμένο παραγοντικό μοντέλο και εντοπίζουμε τα κοινά σοκ νομισματικής πολιτικής, κατασκευάζοντας ένα εξωτερικό εργαλείο που βασίζεται σε μεταβολές του swap επιτοκίου ενός δείκτη (EONIA) γύρω από τις ανακοινώσεις πολιτικής. Αυτό το μέσο έχει αποδειχθεί οικονομικά σημαντικό, καθώς επισημαίνει τις συνέπειες της χρήσης διαφόρων μέσων επικοινωνίας της πολιτικής (συμπεριλαμβανομένων δελτίων τύπου, δηλώσεων τύπου και ερωταπαντήσεων) για τη μετάδοση της τρέχουσας και της αναμενόμενης μελλοντικής πολιτικής (Altavilla κ.α. 2019, Jarociński και Karadi 2019). Ως ένα ευρύ μέτρο εκπλήξεων νομισματικής πολιτικής, η σειρά οργάνων μας ενσωματώνει όλα τα παραπάνω κανάλια επικοινωνίας.

    Ποσοστιαίες αντιδράσεις επιλεγμένων μεταβλητών σε ένα υφεσιακό σοκ πολιτικής 25 μονάδων βάσης μεταξύ των μελών της Ευρωζώνης

    Το σχήμα τονίζει ότι ο βαθμός ετερογένειας ποικίλλει μεταξύ των μεταβλητών. Οι οικονομικές μεταβλητές (τιμές μετοχών και μακροπρόθεσμα επιτόκια) αντιδρούν αρκετά παρόμοια στα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ. Αντίθετα, ο δείκτης τιμών καταναλωτή (ΕνΔΤΚ), η κατανάλωση, η ανεργία και (ιδιαίτερα) οι τιμές στέγασης αντιδρούν με μεγάλη ασυμμετρία. Αυτό είναι στην πραγματικότητα ένα γενικό μοτίβο: βρίσκουμε μεγαλύτερη διασπορά και ετερογένεια στις αποκρίσεις των μεταβλητών που σχετίζονται με τις αγορές στέγασης και εργασίας, από ό,τι για τις χρηματοοικονομικές μεταβλητές. Λαμβάνουμε αυτά τα αποτελέσματα ως απόδειξη ότι ο βαθμός ετερογένειας στη μετάδοση της νομισματικής πολιτικής έχει αντίστροφη σχέση με τον βαθμό διασυνοριακής θεσμικής σύγκλισης των αγορών.

    Το ερώτημα παραμένει ως προς τον τρόπο μέτρησης (και στατιστικής δοκιμής) της ετερογένειας στις αποκρίσεις των οικονομικών μεταβλητών σε ένα κοινό σοκ. Έρευνες που έχουν γίνει έχουν εξετάσει αυτό το ζήτημα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Πιο πρόσφατα, για παράδειγμα, ο Slacalek κ.α. (2020) εστίασαν στον αντίκτυπο των κραδασμών της νομισματικής πολιτικής στην κατανάλωση σε ένα υποσύνολο των χωρών της Ευρωζώνης. Διατυπώνοντας μια πρόχειρη προσέγγιση, οι συγγραφείς μελετούν και ποσοτικοποιούν διαφορετικούς μηχανισμούς μετάδοσης.

    Προτείνουμε μια προσέγγιση που ενσωματώνει τις εμπειρίες και τη θεωρία περαιτέρω. Για κάθε σειρά από παρορμητικές αποκρίσεις που λαμβάνουμε από το εμπειρικό μας μοντέλο (π.χ. ΑΕγχΠ των χωρών μελών), υπολογίζουμε τον συντελεστή διακύμανσης, μια στατιστική γνωστή και ως "σχετική τυπική απόκλιση". Στην πράξη, υπολογίζουμε τον συντελεστή διακύμανσης για μια μεταβλητή ως την τυπική απόκλιση των αποκρίσεων μεταξύ χωρών, ομαλοποιημένη από το μέγεθος της μέσης απόκρισης. Αυτό μας δίνει ένα στατιστικό μέτρο της ετερογένειας που επιτρέπει μια διαισθητική και ουσιαστική σύγκριση μεταξύ των μεταβλητών.

    Επιστρέφοντας στα αποτελέσματα που φαίνονται στο σχήμα 1, η διασπορά στις αποκρίσεις της παραγωγής και των εθνικών χρηματοοικονομικών μεταβλητών είναι χαμηλή (μεταξύ 20% και 50% της μέσης απόκρισης). Για τις άλλες μεταβλητές (που σχετίζονται με αγορές που εμφάνισαν μικρή σύγκλιση), διαπιστώνουμε ότι η διασπορά στις αποκρίσεις ανά χώρα είναι διπλάσια από τη μέση απόκριση.

    Επιπτώσεις στη νομισματική πολιτική

    Η κρίση του κορονοϊού ενδέχεται να απειλήσει (και να αναιρέσει) μέρος της προόδου στην ολοκλήρωση της αγοράς στην Ευρωζώνη. Συγκεκριμένα, κάθε κράτος μέλος έχει υιοθετήσει έναν διαφορετικό συνδυασμό πολιτικών στέγασης και στεγαστικών δανείων (π.χ. σχετικά με την ανοχή και τον επανασχεδιασμό των συμβάσεων ενυπόθηκων δανείων) που μπορούν ενδεχομένως να επιδεινώσουν τις θεσμικές διαφορές στις αγορές κατοικιών. Υπό το φως των ευρημάτων μας, αυτές οι διαφορές ενδέχεται να επιδεινώσουν την ετερογένεια στον αντίκτυπο της νομισματικής πολιτικής, δημιουργώντας έτσι περαιτέρω προκλήσεις στη διεξαγωγή της νομισματικής πολιτικής στη ζώνη του ευρώ.

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ