Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 21-Σεπ-2022 08:27

    Γιατί η Ουκρανία πρέπει να νικήσει

    Ζελενσκι Ουρσουλα
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Judy Dempsey

    Στην Ευρώπη γίνεται πόλεμος. Πάλι.

    Στη δεκαετία του 1990, η πρώην Γιουγκοσλαβία βυθίστηκε σε μια αιματηρή εμφύλια σύγκρουση. Το μέγεθος της βίας και το βάθος του μίσους ήταν τρομακτικά. Όλα αυτά συνέβαιναν λίγες ώρες οδικώς από τη Βιέννη.

    Υπάρχει μια εύθραυστη ειρήνη μεταξύ της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου. Τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ διατηρούν ακόμη τη σταθερότητα στο δεύτερο. Υπάρχουν εθνοτικές διαιρέσεις στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η Ρωσία και η Κίνα ανακατεύονται εκεί και στα υπόλοιπα Δυτικά Βαλκάνια.

    Στο μεταξύ, η ΕΕ προσπαθεί ακόμη να χαράξει μια συνεκτική, στρατηγική πολιτική για τα Δυτικά Βαλκάνια, κάτι που θα έπρεπε να είχε κάνει αμέσως μετά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου το 1999. Δεν το έκανε. Δεν είχε ούτε εξωτερική πολιτική ούτε πολιτική ασφάλειας για να αντιμετωπίσει αυτά που συνέβαιναν στην αυλή της.

    Υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ των Δυτικών Βαλκανίων και της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, που ξεκίνησε πριν από σχεδόν επτά μήνες. Εάν η Ρωσία νικήσει την Ουκρανία ή καταφέρει να καθιερώσει μια παγωμένη σύγκρουση σε τμήματα της χώρας, μια τέτοια νίκη θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την Ανατολική Ευρώπη, για τα Δυτικά Βαλκάνια και για όλη την ΕΕ.

    Όπως υποστηρίζει το European Council on Foreign Relations, "δυστυχώς, ο πόλεμος παρουσιάζει ελάχιστες προοπτικές τερματισμού. Η βία μπορεί να υποχωρεί κάποιες φορές, αλλά η απουσία οποιουδήποτε είδους λύσης θα σημαίνει ότι μπορεί να αναζωπυρωθεί ανά πάσα στιγμή".

    Εάν συνέβαινε αυτό, οι προοπτικές αλλαγής στη Λευκορωσία θα εξαφανιζόταν. Ο πρόεδρος Λουκασένκο δεν θα έβλεπε κανέναν λόγο να χαλαρώσει τον έλεγχό του σε μια χώρα στην οποία έχει καταστείλει την αντιπολίτευση, έχει φυλακίσει χιλιάδες και έχει αναγκάσει πολλούς σε εξορία.

    Φιλορωσικά κινήματα στη Γεωργία και στη Μολδαβία και στον Καύκασο θα ενθαρρυνόταν μετά από μια ουκρανική ήττα ή μια διευθέτηση κατόπιν διαπραγματεύσεων που θα άφηνε το Κίεβο με την εδαφική του ακεραιότητα και ανεξαρτησία να διακυβεύονται.

    Αφήνοντας κατά μέρος το τεράστιο πολιτικό και οικονομικό κόστος, το Κρεμλίνο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια νίκη στην Ουκρανία για να προσπαθήσει να επαναφέρει την επιρροή του στη μετασοβιετική σφαίρα. Και άλλοι απολυταρχικοί ηγέτες θα μπορούσαν να ενθαρρυνθούν από τα λεγόμενα επιτεύγματα της Ρωσίας. Στη Ρωσία, μια νίκη θα κατάφερνε σημαντικό πλήγμα στην αστική κοινωνία και μικρή αντίθεση στον πόλεμο. Ο απολυταρχισμός της Ρωσίας θα μπορούσε να αποκτήσει περαιτέρω δυναμική.

    Ως αποτέλεσμα, το φάσμα της αστάθειας στην Ανατολική Ευρώπη δεν μπορούσε να αποκλειστεί καθώς οι μεταρρυθμιστές και τα φιλορωσικά κινήματα αγωνίζονται να διαμορφώσουν την πορεία των κοινωνιών τους. Μια τέτοια αστάθεια θα είχε επιπτώσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη.

    Ορισμένοι ηγέτες της ΕΕ ενδέχεται να πειστούν να ανανεώσουν τους δεσμούς τους με τη Ρωσία. Η ενότητα για τις κυρώσεις που επέβαλε η ΕΕ κατά της Ρωσίας και που έχει διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα, θα μπορούσε να υποχωρήσει. Εάν συνέβαινε αυτό, θα μπορούσε να σηματοδοτεί μια επιστροφή στην πρόσφατη εποχή, όπου αρκετές πρωτεύουσες της ΕΕ, ιδίως το Βερολίνο και το Παρίσι, έβλεπαν την Ανατολική Ευρώπη μέσα από το πρίσμα της Ρωσίας.

    Όχι μόνο αυτό. Η ΕΕ θα διχαζόταν ακόμη περισσότερο και θα γινόταν πιο αδύναμη, μια εξέλιξη που επιδίωκε εδώ και καιρό η Μόσχα. Οι αλληλοκατηγορίες θα ήταν βαθιές, με την Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής να κατηγορούν μεγάλα κράτη της ΕΕ, όπως τις Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, ότι δεν έκαναν αρκετά για να παράσχουν στην Ουκρανία τα στρατιωτικά μέσα για να κερδίσει. Και τα πολιτικά κόμματα που είναι φιλορωσικά, θα απολάμβαναν μια νίκη που θα μπορούσε να δώσει ώθηση στα λαϊκιστικά κινήματα σε ολόκληρη την ΕΕ.

    Αντιθέτως, μια νίκη της Ουκρανίας –και μια κατάσταση στην οποία η Ουκρανία θα μπορούσε να εισέλθει σε διαπραγματεύσεις από θέση ισχύος- θα είχε τεράστια σημασία για την υπόλοιπη Ευρώπη. Θα μπορούσε να προκαλέσει ένα φαινόμενο ντόμινο.

    Ο Λουκασένκο σίγουρα θα αποδυναμωνόταν. Η νέα φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση στη Μολδαβία θα ενισχυόταν. Οι εσωτερικές διαμάχες στη Γεωργία θα μπορούσαν απλώς να δώσουν τη θέση τους σε μια ευκαιρία για επανεκκίνηση των μεταρρυθμίσεων, με στόχο να λάβει το καθεστώς υποψήφιας για ένταξη στην ΕΕ χώρας. Τα φιλορωσικά κινήματα σε περιοχές των Δυτικών Βαλκανίων, ιδιαίτερα στη Σερβία, θα αποδυναμωθούν. Εάν συνέβαινε αυτό, θα αποτελούσε ευκαιρία για την ΕΕ να διεκδικήσει την επιρροή της στην περιοχή.

    Εν ολίγοις, το αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία, με τη σοκαριστική κλίμακα της βαρβαρότητας, των βασανιστηρίων και της καταστροφής, αφορά στη σταθερότητα, στην ελευθερία και στη δημοκρατία στην Ευρώπη. Αφορά στην αξιοπιστία της Ευρώπης και της Δύσης.

    Η ΕΕ δεν ήταν έτοιμη για τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ήταν θλιβερή αργή στο να μαζέψει τα κομμάτια στην περιοχή. οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τώρα δεν έχουν δικαιολογίες ότι δεν καταλαβαίνουν τι διακυβεύεται στην Ουκρανία.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/87960

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ