Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 20-Ιουν-2022 08:37

    Η δυσπιστία μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών θα πλήξει την Ουκρανία

    Η δυσπιστία μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών θα πλήξει την Ουκρανία
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Ian Bond, διευθυντής εξωτερικής πολιτικής στο Centre for European Reform

    Οι ηγέτες της ΕΕ υπερέβαλαν με την ενότητα τους στην αρχή αυτής της κρίσης. Δεν θα πρέπει τώρα να υπερεκτιμούν τις διαφορές τους ή να υποψιάζονται ο ένας το κίνητρο του άλλου. Θέλοντας να σταματήσει τώρα η αιματοχυσία στην Ουκρανία -όταν ακόμη και Ουκρανοί αξιωματούχοι παραδέχονται ότι υφίστανται σχεδόν 1.000 απώλειες (νεκροί ή τραυματίες) καθημερινά- είναι μια σεβαστή αν και μη ρεαλιστική φιλοδοξία.

    Αλλά προτού προάγουν μια πολιτική που σχεδόν σίγουρα θα περιλαμβάνει παραχώρηση ουκρανικού εδάφους, οι ηγέτες της ΕΕ πρέπει να θέσουν στους εαυτούς τους δύο ερωτήσεις. Η πρώτη είναι τι θέλουν οι ίδιοι οι Ουκρανοί. Εάν πιστεύουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να πολεμήσουν και να σώσουν το κράτος τους από έναν βάρβαρο κατακτητή, τότε η ΕΕ θα πρέπει να συνεχίσει να τους υποστηρίζει στρατιωτικά και με κυρώσεις που στόχο θα έχουν να αποδυναμώσουν την ικανότητα της Ρωσίας να διεξάγει πόλεμο.

    Το δεύτερο ερώτημα είναι εάν είναι εφικτή μια γρήγορη κατάπαυση του πυρός με ένα αποδεκτό κόστος και βιώσιμη σε εύλογο χρονικό διάστημα, δεδομένου ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες γνωρίζουν τους απώτερους πολεμικούς στόχους του Πούτιν. Από τη στιγμή που ο Ρώσος πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θέλει τίποτα λιγότερο από την εξάλειψη του κράτους της Ουκρανίας, η απάντηση είναι σαφής: όχι. Εάν ο Πούτιν προσέφερε κατάπαυση του πυρός, κάτι για το οποίο δεν δείχνει ότι σκοπεύει να κάνει, οι Ευρωπαίοι ηγέτες καλό θα ήταν να μην εμπιστεύονται τον ίδιο, και όχι ο ένας τον άλλο.

    Νικόλαος Καλίδης, Διευθυντής του Ινστιτούτου Μέσων Μαζικής Ενημέρωση στο Universitas Foundation της Κύπρου

    Το 1974, τη χρονιά που η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, ο μηχανισμός Ευρωπαϊκής ΠΟλιτικής Συνεργασίας είχε μόλις δημιουργηθεί από τα εννέα (τότε) μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Εξέδωσε συνολικά, δύο σύντομες ανακοινώσεις που εξέφραζαν τη σοβαρή ανησυχία και την υποστήριξη για την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της Κύπρου. Η Τουρκία εξακολουθεί να καταλαμβάνει το 37% του νησιού.

    Μισό αιώνα αργότερα, οποιαδήποτε δυσπιστία μεταξύ των ηγετών της ΕΕ σχετικά με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, δεν εμποδίζει την ισχυρή, ξεκάθαρη και πρακτική υποστήριξη της Ένωσης προς το Κιέβο. Πολλά έχουν αλλάξει από το 1974, τόσο στο έδαφος όσο και στη νοοτροπία του διευρυμένου πλέον αλλά στενότερου κύκλου των Ευρωπαίων ηγετών. Πραγματικά -και αυτό είναι σημαντικό- πολλά έχουν αλλάξει από την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014.

    Θα υπάρχουν πάντα αποκλίνουσες απόψεις, και συχνά, ακόμη και δυσπιστία μεταξύ των ηγετών της ΕΕ σχετικά με το πώς θα αντιμετωπιστούν βασικά ζητήματα. Μπορούμε να περιμένουμε περισσότερα για το ζήτημα της διαδικασίας ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ. Ωστόσο σήμερα, δεν έχουμε μόνο την ηθική διαύγεια και τα πολιτικά θεμέλια για να απαντήσουμε σε τέτοιες επιθετικές ενέργειες. Αλλά και τις θεσμικές δομές και μηχανισμούς με τους οποίους είμαστε σε θέση, παρά την αναπόφευκτη γκρίνια, να δράσουμε συλλογικά, .άμεσα και αποφασιστικά.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/87342

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ