Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 18-Μαϊ-2022 08:31

    Πότε θα αλλάξει την προσέγγισή της απέναντι στη Ρωσία η Γερμανία;

    Πότε θα αλλάξει την προσέγγισή της απέναντι στη Ρωσία η Γερμανία;
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Judy Dempsey

    Η αμφιλεγόμενη πολιτική που έχτισε η Γερμανία έναντι της Ρωσίας τις τελευταίες πέντε δεκαετίες, διαλύεται σιγά-σιγά εξαιτίας της επιθετικότητας της τελευταίας έναντι της Ουκρανίας.

    Οικονομικά, η πολιτική εδραιώθηκε σε έναν αγωγό φυσικού αερίου που κατασκευάστηκε στη διάρκεια της αρχής της δεκαετίας του 1970, που έφερε τη ρωσική ενέργεια στην Ευρώπη μέσω της Γερμανίας.

    Πολιτικά, βασίστηκε στην Ostpolitik ή στην "ανατολική πολιτική”. Υπήρχε μια ακλόνητη πεποίθηση από διαδοχικές γερμανικές κυβερνήσεις ότι το Wandel durch Handel (η αλλαγή μέσω του εμπορίου) θα έφερνε τη Ρωσία πιο κοντά στην Ευρώπη μέσω τέτοιων δεσμών.

    Οι κυβερνήσεις της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης δεν ήταν σε θέση να αμφισβητήσουν αυτή τη γερμανική πολιτική. Ήταν κάτω από τον ζυγό του Κρεμλίνου. Αρκετές από αυτές τώρα αμφισβητούν ανοιχτά τα κίνητρα του Βερολίνου και του Παρισιού στις συνομιλίες με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν. "Οι Κεντρικοευρωπαίοι δεν εμπιστεύονται πραγματικά τη Γαλλία και τη Γερμανία”, δήλωσε η Theresa Fallon, διευθύντρια του Κέντρου Σπουδών για τη Ρωσία, την Ευρώπη, την Ασία στις Βρυξέλλες.

    Τις τελευταίες δεκαετίες, ο ρόλος της Γαλλίας στο να κάνει τη Γερμανία να αφοσιωθεί στην ΕΕ ήταν καθοριστικός. Διαδοχικές γαλλικές κυβερνήσεις που είχαν το βλέμμα τους σε μια Ευρώπη πιο ενοποιημένη πολιτικά, αμυντικά και οικονομικά, χρειάζονταν μια γερμανική δέσμευση.

    Ο συντηρητικός Καγκελάριος Χέλμουτ Κολ, υποστήριξε περισσότερη ενσωμάτωση και διεύρυνση. Η απόφαση του να αντικαταστήσει το γερμανικό μάρκο με το ευρώ σε μια κίνηση που "ωθήθηκε” από το Παρίσι, δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ενίσχυσε τον γαλλογερμανικό άξονα σε μια περίοδο που η Ευρώπη είχε να αντιμετωπίσει τους πολέμους στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τον Πόλεμο του Κόλπου και την κατάρρευση της Σοβιετικής ένωσης. Σε εκείνους τους καιρούς, ήταν οι ΗΠΑ που βγήκαν μπροστά. Η ΕΕ στο μεταξύ, ακολούθησε μια πορεία σταδιακής ολοκλήρωσης.

    Σήμερα, ο πόλεμος στην Ουκρανία τεστάρει την ικανότητα της Ευρώπης να αντιμετωπίσει αυτή τη σύγκρουση και τις επιπτώσεις της για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή.

    Αφήνοντας κατά μέρους τις ατέλειωτες, συχνά ανειλικρινείς συζητήσεις από την κυβέρνηση συνασπισμού του Γερμανού Καγκελάριου Σολτς, για το τι είδους όπλα θα στείλουν στην Ουκρανία, οι σχέσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας με τη Ρωσία, βρίσκονται σε σταυροδρόμι.

    Ορισμένα ισχυρά επιχειρηματικά λόμπι και στις δύο χώρες, τρέφουν ψευδαισθήσεις ότι μόλις τελειώσει ο πόλεμος, θα υπάρξει μια επιστροφή στο business as usual με το Κρεμλίνο. Δεν θα συμβεί.

    Η εξάρτηση της Ευρώπης από τη ρωσική ενέργεια πρόκειται να μειωθεί, και ταχύτατα. Η ΕΕ επίσης ανανεώνει τις ενεργειακές και κλιματικές της πολιτικές, καθοδηγούμενη όλο και περισσότερο από γεωστρατηγικούς λόγους.

    Σε ό,τι αφορά στη Γερμανία, υπό τεράστια πίεση, νωρίτερα φέτος ο Σολτς εγκατέλειψε τον αγωγό Nord Stream 2 που θα είχε αυξήσει τη ροή ρωσικού αερίου απευθείας στη Γερμανία. Οι Κεντρικοευρωπαίοι, ιδιαίτερα η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής, για να μην αναφέρουμε τις ΗΠΑ, ήταν έντονες στην κριτική τους για τη μακροχρόνια εξάρτηση του Βερολίνου από τη ρωσική ενέργεια. Για αυτούς, μια τέτοια γερμανική εξάρτηση υπαγόρευσε την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη Ρωσία.

    Με την αποχώρηση από τον Nord Stream 2, η ενεργειακή σχέση, που αποτελούσε πυλώνα της πολιτικής της Γερμανίας για τη Ρωσία, διαλύεται. Αυτό θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα τον προσανατολισμό του Βερολίνου περισσότερο προς την Ευρώπη. Ίσως ο πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανία, δίνει τέλος στο ρομάντσο της Γερμανίας με τη Μόσχα, προς όφελος της ΕΕ και της Γαλλίας.

    Η ομιλία του Μακρόν στην τελετή λήξης της διάσκεψης για το μέλλον της Ευρώπης στις 9 Μαίου, παρουσίασε μια φιλόδοξη και για ορισμένα κράτη-μέλη, μια αμφιλεγόμενη ατζέντα για την ΕΕ, βασισμένη σε διαφορετικές ταχύτητες και επίπεδα.

    Επίσης στην ομιλία του ο Μακρόν δεν είχε αυταπάτες για τους περιορισμούς και το πολιτικό κόστος της επέκτασης της ΕΕ, για να συμπεριλάβει τη Γεωργία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία. Υπάρχουν πολλές ημιτελείς εργασίες εντός της ΕΕ που απαιτούν περισσότερη δημοσιονομική, πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση. Υπάρχει επίσης ένα αίσθημα κατά της διεύρυνσης, που τροφοδοτείται από την καταπάτηση του κράτους δικαίου από την Πολωνία και το διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα της Ουγγαρίας.

    Παρόλες τις μη υλοποιήσιμες φιλοδοξίες του για την Ευρώπη, ο Μακρόν πρόκειται να χρειαστεί τον Σολτς, του οποίου η ηγετική θέση εντός και εκτός Γερμανίας λείπει πολύ. "Η Γαλλία και η Γερμανία δεν αποδίδουν προσ την κατεύθυνση της Ευρώπης”, τόνισε ο Fallon.

    Όχι ακόμη.

    Ο Eugeniusz Smoka από το Κέντρο Διεθνών Σχέσεων στη Βαρσοβία, δήλωσε πως ο πόλεμος στην Ουκρανία "θα μπορούσε να είναι μια στιγμή γα τη Γερμανία -να κοιτάξει προς την Ευρώπη αντί να έχει το βλέμα της στη Ρωία”. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα περιμένουμε πολύ.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/87141

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ