Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 17-Σεπ-2021 00:03

    Γιατί έχουν τόση σημασία αυτές οι γερμανικές εκλογές για την Ευρώπη;

    Γερμανια εκλογες
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Judy Dempsey

    Η επιλογή ήταν αποκαλυπτική όταν οι τρεις υποψήφιοι που επιδίωκαν να αντικαταστήσουν την Άνγκελα Μερκελ, ρωτήθηκαν στη διάρκεια τηλεοπτικού debate ποια πρωτεύουσα θα επισκεφτούν πρώτα εάν καταλάβουν την Καγκελαρία.

    Ο Armin Laschet, ο επιλεγμένος υποψήφιος της Μέρκελ για να την αντικαταστήσει ως ο επόμενος Χριστιανοδημοκράτης Καγκελάριος, αρνήθηκε να απαντήσει ευθέως. "Δεν θα το αποκαλύψω μέχρι να έρθει η στιγμή”, δήλωσε.

    Η Annalena Baerbock, η ομόλογός της από το κόμμα των Πρασίνων, απάντησε: Στις Βρυξέλλες, διότι η γερμανική εξωτερική πολιτική πρέπει να είναι πάντα ευρωπαϊκή. Και η Αμερική έχει δηλώσει "η Αμερική επέστρεψε” και πρέπει να υπάρχει μια ευρωπαϊκή απάντηση σε αυτό. Επομένως, τις Βρυξέλλες”.

    Και ο Olaf Scholz, που προσπαθεί να βάλει τους Σοσιαλδημοκράτες ξανά στην Καγκελαρία μετά από 16 χρόνια συντηρητικής διακυβέρνησης, έχει άλλον προορισμό. "Το Παρίσι. Η Γάλλο-γερμανική συνεργασία είναι κεντρική για την ικανότητα μας να φέρουμε την Ευρώπη προς τα εμπρός και να πετύχουμε την ευρωπαϊκή κυριαρχία”, δήλωσε.

    Η Baerbock είναι η πιο αφοσιωμένη μεταξύ των υποψηφίων, σε μια Ευρώπη που θα πρέπει να γίνει πιο ολοκληρωμένη, πιο σίγουρη για την ηγεσία της και περισσότερο εστιασμένη στην καινοτομία και στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

    Η πραγματικότητα ωστόσο είναι ότι το μέλλον της Ευρώπης δεν βρίσκεται στις Βρυξέλλες. Το μέλλον της καθορίζεται από το τι θα κάνουν μαζί η Γαλλία και η Γερμανία. Εάν δεν δρουν με συγχρονισμό, η Ευρώπη παραπαίει. Η απάντηση του Scholz ήταν εύστοχη.

    Ωστόσο, εν μέσω της εμμονής με τις δημοσκοπήσεις και τη σπέκουλα για την επόμενη κυβέρνηση συνασπισμού της Γερμανίας, το πιο κραυγαλέα απόν ζήτημα στα ατελείωτα talk shows στο Βερολίνο, ήταν το μέλλον της Ευρώπης. Η μη αντιμετώπισή του επιβεβαιώνει μια επικίνδυνη αδιαφορία για ένα μπλοκ του οποίου η συνέχιση της ύπαρξης δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη.

    Η Μέρκελ αγνόησε επιμελώς το θέμα του μέλλοντος της ΕΕ. Ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν έθεσε το θέμα στο επίκεντρο της προεκλογικής του εκστρατείας το 2017. Και νίκησε. Ανεξαρτήτως του πόσο συχνά ο Μακρόν μίλησε με τη Μέρκελ για την ανάγκη οι δύο τους να ασχοληθούν με τη μελλοντική κατεύθυνση της Ευρώπης, η ίδια δεν το ανταπέδωσε.

    Πραγματικά, είτε πρόκειται για αμυντικά, πολιτικά και οικονομικά ζητήματα που σχετίζονται με περισσότερη ενοποίηση ή για την κραυγαλέα ανάγκη για δημοκρατική μεταρρύθμιση, η Μέρκελ ήταν το αντίθετο του Μακρόν και του Χριστιανοδημοκράτη προκατόχου της, Χέλμουτ Κολ.

    Ο Κολ "αγκάλιασε” την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, με το εκτελεστικό όργανο της ΕΕ, την Κομισιόν, να κατευθύνει ένα πλοίο με το Βερολίνο και το Παρίσι στο τιμόνι, όπως ο Κολ έκανε με τη διατλαντική σχέση.

    Ναι, στην μακρά θητεία της η Μέρκελ όπως είναι κατανοητό, έκανε τα πράγματα διαφορετικά. Κατάργησε την πυρηνική ενέργεια χωρίς να έχει ήδη εγκατεστημένες υποδομές εναλλακτικής ενέργειας. Δεν είναι περίεργο ότι οι βιομηχανίες που απαιτούν υψηλή χρήση ενέργειας, όπως τα χημικά, εξαρτώνται από το ρωσικό αέριο για να καλύψουν τις ελλείψεις πυρηνικής ενέργειας.

    Καλωσόρισε περισσότερους από 1 εκατ. πρόσφυγες από τη Σύρια, μια ευγενική, ανθρώπινη απόφαση που έλαβε χωρίς να συμμετέχουν οι εταίροι της στην ΕΕ -όχι ότι οι ίδιοι ήταν ενθουσιασμένοι με την ιδέα του να συμπεριφερθούν σαν αξιοπρεπείς Ευρωπαίοι. Έβγαλε με ελιγμούς της Ευρώπη και την ευρωζώνη έξω από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

    Ωστόσο, όταν επρόκειτο για τα θεμελιώδη της αντιμετώπισης της μελλοντικής κατεύθυνσης της Ευρώπης, η Μέρκελ απέφυγε τις μεγάλες αποφάσεις που θα απαιτούσαν μια στρατηγική φιλοσοφία. Η στρατηγική δεν διαδραμάτισε κανέναν ρόλο όσον αφορά στον καθορισμό του είδους των μακροπρόθεσμων σχέσεων που η Ευρώπη, με επικεφαλής τη Γερμανία, χρειάζεται να έχει με τη Ρωσία, την Κίνα και τις ΗΠΑ.

    Επομένως, ο Laschet, ο Scholz ή η Baerbock, θα κάνουν τη διαφορά;

    Ο Laschet, που κάποιες φορές κομπάζει για τα ευρωπαϊκά του διαπιστευτήρια -ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου- δεν έχει πει πολλά για την Ευρώπη στη διάρκεια της εκστρατείας του. Για την Baerbock, είναι το βασικό σημείο της εξωτερικής της πολιτικής.

    Ο Scholz πιθανώς είναι πιο ενδιαφέρων. Ως υπουργός Οικονομικών, ήταν υπεύθυνος για τη διανομή των τεράστιων ποσών προς επιχειρήσεις και υπαλλήλους στη διάρκεια του κορονοϊού, και επηρέασε τη δομή του ταμείου ανάκαμψης της ΕΕ μετά την πανδημία. Εκμεταλλεύτηκε την πανδημία για να πείσει την Μέρκελ να υποστηρίξει περισσότερη ευρωπαϊκή οικονομική και δημοσιονομική ολοκλήρωση.

    Με τα χρόνια, έχει καλλιεργήσει στενούς δεσμούς με τα Ηλύσια. Ο Γάλλος πρόεδρος θα ήταν ενθουσιασμένος εάν εκλεγόταν ο Scholz λίγους μήνες προτού ζητήσει και ο ίδιος την επανεκλογή του. Εάν κερδίσουν και οι δύο, αυτό θα μπορούσε να δώσει στην Ευρώπη την ώθηση που χρειάζεται.

    Υπάρχουν Ευρωπαίοι ηγέτες που αμφισβητούν τους στόχους του γαλλό-γερμανικού δίδυμου. Ορισμένοι αξιωματούχοι της Κεντρικής Ευρώπης πιστεύουν ότι ο άξονας είναι "ήπιος” προς τη Ρωσία και την Κίνα και δεν ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει με άλλα μέλη. Αυτό το τελευταίο ήταν μία από τις μεγαλύτερες δεξιότητες του Κολ.

    Άλλοι φοβούνται ότι το αποτύπωμα του Ντε Γκωλ θα εξαπλωθεί σε όλη την ΕΕ. Ιστορικά, ήταν πάντα η ισορροπία των Γκωλικών φιλοδοξιών και τα πραγματικά συμφέροντα της Γερμανίας αυτή που κινητοποιούσε την ΕΕ. Με τη Βρετανία να έχει βγει από το κάδρο, φοβούνται ότι το Βερολίνο και το Παρίσι θα ελέγχουν πλήρως την ΕΕ.

    Δεν είναι τόσο απλό.

    Η Γαλλία αναζητά περισσότερους συμμάχους στην ΕΕ, όπως την Ολλανδία, όταν πρόκειται για ακανθώδη ζητήματα για την οικονομική ενοποίηση, την άμυνα, την ασφάλεια και τις διατλαντικές σχέσεις.

    Ο διάδοχος της Μέρκελ δεν μπορεί να ρισκάρει να υποστηρίξει τις χώρες εκείνες που θέλουν πιο στρατηγική αυτονομία με τρόπους που θα επιδείνωναν τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και εντός της ΕΕ ή έναν όμιλο της ευρωζώνης που παγιώνει την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Το τελευταίο είναι συνταγή για δυσαρέσκεια και διαιρέσεις.

    Αλλά κανένα από αυτά δεν θα πρέπει να σταματήσει την ΕΕ, ωθούμε από έναν νέο Γερμανό ηγέτη, από το να καθορίσει τελικά τα στρατηγικά συμφέροντα της Ευρώπης. Η παράταση της τρέχουσας τάσης, θα καταστήσει την Ευρώπη ανίκανη να εκσυγχρονιστεί, να είναι καινοτόμα και να ρισκάρει. Για αυτό αυτές οι γερμανικές εκλογές θα είναι τόσο σημαντικές.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/85333

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ