Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 25-Ιουν-2021 08:31

    Οι σχέσεις Δύσης-Ρωσίας εξαρτώνται από το εάν η Ρωσία θέλει να αντιμετωπίσει το παρελθόν της

    Οι σχέσεις Δύσης-Ρωσίας εξαρτώνται από το εάν η Ρωσία θέλει να αντιμετωπίσει το παρελθόν της
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Judy Dempsey

    Για να τιμήσει την 80η επέτειο από την επίθεση των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση, ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin έγραψε ένα σχόλιο στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit.

    Το άρθρο του Putin είναι μια προσπάθεια να ταρακουνήσει τη Γερμανία ώστε να επιστρέψει στην κάποτε άνετη σχέση με τη Ρωσία, κατηγορώντας την επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα Ανατολικά ότι υπονομεύει την ευρωπαϊκή ασφάλεια, και κούνησε το δάχτυλο στις ΗΠΑ για το "ένοπλο πραξικόπημα” στην Ουκρανία το 2014.

    Έχοντας στο νου του το γερμανικό κοινό -και κυρίως τη Γερμανίδα Καγγκελάριο Μέρκελ και τον Γάλλο πρόεδρο μακρών που θέλουν να προχωρήσουν σε επανεκκίνηση των σχέσεων με τη Ρωσία- ο Πούτιν πατάει όλα τα σωστά κουμπιά.

    Επαινεί πώς η Δυτική Γερμανία "ολοκλήρωσε τη συμφωνία του αιώνα”, συμφωνώντας σε μια μακροπρόθεσμη συμφωνία για το αέριο με τη Σοβιετική Ένωση, το 1970. Ήταν, έγραψε, το θεμέλιο για μια "εποικοδομητική αλληλεξάρτηση” παρά τις σοβαρές αμφιβολίες και την κριτική από τις ΗΠΑ.

    Ο αμφιλεγόμενος αγωγός NOrdd Stream 2 που φέρνει το ρωσικό αέριο απευθείας στη Γερμανία μέσω της Βαλτικής, είναι μια συνέχεια αυτής της αλληλεξάρτησης, την οποία επέκρινε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Antony Blinken, στη διάρκεια των συζητήσεων με τη Merkel στο Βερολίνο στις 23 Ιουνίου.

    Σε ό,τι αφορά στο ΝΑΤΟ, ο Πούτιν εξαπολύει επίθεση στον Οργανισμό για την επέκταση του στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη στη διάρκεια της δεκαετίας του 90 και μετά.

    "Πολλές χώρες βρέθηκαν αντιμέτωπες με την ψευδή επιλογή είτε του να είναι με στη δύση είτε με τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, ήταν τελεσίγραφο”, τόνισε ο Πούτιν. Στην πραγματικότητα, αυτές οι χώρες που κάποτε ήταν υπό τον σοβιετικό ζυγό, δεν υποχρεώθηκαν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Επέλεξαν να το κάνουν διότι ήθελαν ασφάλεια. Δεν εμπιστευόταν την μετά το 1989 Ρωσία.

    Και τελικά, ο Πούτιν επανέλαβε ένα παλιό αφήγημα που είναι ατού στα χέρια όσων θέλουν να τερματίσουν τη διατλαντική σχέση και την ομπρέλα ασφάλειας του ΝΑΤΟ.

    Η επαναλαμβανόμενη εκδοχή του Πούτιν για μια Ευρώπη ελεύθερη και ενωμένη, είναι αυτό που βασίζεται στη δημιουργία ενός "κοινού χώρου συνεργασίας και ασφάλειας από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό”. Θα "περιλαμβάνει διάφορες μορφές ολοκλήρωσης”, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της μοσχοβίτικης Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.

    Αυτά που λέει ο Πούτιν ακούγονται καλά στα αυτιά πολλών Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών, που ακόμη λαχταρούν την Ostpolitik. Αυτή η πολιτική, της δεκαετίας του 1970, είχε στόχο να σταθεροποιήσει τις σχέσεις μεταξύ της Δυτικής Γερμανίας και της Μόσχας μέσω οικονομικών, ενεργειακών και πολιτικών δεσμών. Υπήρχε η ελπίδα πως η Μόσχα με κάποιον τρόπο θα ενσωματωνόταν στην Ευρώπη.

    Παρά το γεγονός ότι η Ρωσία είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΕΕ και η ΕΕ συνιστά τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Ρωσία, αυτές οι εμπορικές σχέσεις δεν συνδυάζονται με κανένα είδος σταθερής πολιτικής σχέσης, συνεργασίας ή εμπιστοσύνης. Είναι το αντίθετο.

    Ο Putin κατηγορεί τις ΗΠΑ για το "αντισυνταγματικό ένοπλο πραξικόπημα στην Ουκρανία” ο 2014 το οποίο "οι ευρωπαϊκές χώρες υποστήριξαν ένθερμα”. Τα φιλοδημοκρατικά κινήματα που ήθελαν να γλιτώσει η Ουκρανία από τη διαφθορά και τις χαλκευμένες εκλογές, δεν βοηθούν αυτή την ερμηνεία.

    Σύμφωνα με τον Putin, οι ΗΠΑ -με κάποια στήριξη από την Ευρώπη- προκάλεσε ένα χάσμα μεταξύ της Ουκρανίας και της απόσυρσης της Κριμαίας”. Το γεγονός ότι οι υποστηριζόμενες από τη Ρωσία στρατιωτικές δυνάμεις εισέβαλλαν σε τμήματα της Ανατολικής Ουκρανίας το 2014 και βρίσκονται εκεί ακόμη, αγνοείται. Στο ίδιο και το ιστορικό γεγονός ότι η Ρωσία παρανόμως προσάρτησε την Χερσόνησο της Κριμαίας στις αρχές του 2014.

    Ξεχνάει επίσης ότι η Ρωσία εισέβαλε στη Γεωργία το 2008 και προσάρτησε την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία, ή ότι ακόμη έχει στρατό στην περιοχή Υπερδνειστερία της Μολδαβίας.

    Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα πολιτικής αμνησίας που καθιστούν τόσο δύσκολη τη δημιουργία σχέσης -μιας σχέσης που υπερβαίνει το εμπόριο- μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης.

    Από τις κυβερνοεπιθέσεις και τις επιθέσεις με χημικά και τις δολοφονίες αντιπάλων στη Γερμανία και στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι την δηλητηρίαση του μεγαλύτερου επικριτή του Πούτιν, του ηγέτη της αντιπολίτευσης Alexei Navalny, και τη φίμωση των επικριτών στο εσωτερικό, η ηγεσία της Ρωσίας βρίσκεται σε άρνηση για το παρόν και το παρελθόν.

    Επομένως, όταν ο Πούτιν γράφει για την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας με τεράστιο κόστος για τον Κόκκινο Στρατό και τους πολίτες, για τους Κέντρο-Ανατολικοευρωπαίους, ιδιαίτερα της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας οι οποίοι δολοφονήθηκαν αδίστακτα από τους Ναζί και τον Κόκκινο Στρατό, η ήττα της Βέρμαχτ δεν ήταν απελευθέρωση αλλά κατοχή.

    Εάν ήταν απελευθέρωση, γιατί οι Ανατολικοευρωπαίοι ξεσηκώθηκαν το 1953, οι Ούγγροι το 1956 και οι Τσεχοσλοβάκοι το 1968;

    Αυτή είναι η ουσία της σχέσης της Ρωσίας με την Ευρώπη. Η τρέχουσα ηγεσία στο Κρεμλίνο έχει επιλεκτικά απορρίψει μεγάλα τμήματα του παρελθόντος της.

    Οργανισμοί όπως το Memorial που προσπαθεί να ερευνήσει τα εγκλήματα του Στάλιν, ή άλλοι που θέλουν να κατανοήσουν το παρελθόν της χώρας τους, εμποδίζονται να το κάνουν. Στη Ρωσία, αυτό το παρελθόν είναι εκτός ορίων.

    Μετά το 1945, πτυχές του παρελθόντος -ιδιαίτερα η συνεργασία με τους Ναζί- ήταν εκτός ορίων για κάποιες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, ενώ οι Ανατολικοευρωπαίοι απετράπησαν από το να αντιμετωπίσουν το παρελθόν. Οι πτυχές του Ολοκαυτώματος, οι εβραϊκές απελάσεις, οι υποχρεωτικές εξορίες εθνοτικών κοινοτήτων, και οι σταλινικές δίκες και εκτελέσεις ήταν εκτός ατζέντας. Η σοβιετική κατοχή επέβαλε τη σοβιετική άποψη της ιστορίας.

    Η ιστορία και τα αφηγήματα αλλάζουν και ξαναγράφονται σε όλη την Ευρώπη. Αυτές οι προσπάθειες είναι εξαιρετικά επώδυνες. Αλλά με τον καιρό, αυτές δημιουργούν εμπιστοσύνη μεταξύ των χωρών και των λαών.

    Ίσως το μεγαλύτερο πνευματικό και ιστορικό έλλειμμα του πουτινισμού είναι η απροθυμία να αντιμετωπίσει το παρελθόν. Η αναγνώριση από την πλευρά της Μόσχας των λαθών του παρελθόντος θα μπορούσε να κάνει θαύματα για τη δημιουργία εμπιστοσύνης μεταξύ της Ρωσίας και των γειτόνων της. Αυτό με τη σειρά του θα μπορούσε να αλλάξει το ρωσικό αφήγημα της Ευρώπης μετά το 1945 και μετά το 1989.

    Μέχρι να συμβεί αυτό, οποιοδήποτε reset μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας ή μεταξύ της Ρωσίας και των γειτόνων της, θα είναι ατελής, ασταθής και απρόβλεπτη.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/84834

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ