Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 09-Απρ-2021 08:17

    Γιατί η Ευρώπη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον κορονοϊό

    Γιατί η Ευρώπη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον κορονοϊό
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Stefan Lehne

    Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο πανδημίας, η Ευρώπη έχει αυτή τη στιγμή περισσότερα κρούσματα από ό,τι οποιαδήποτε άλλη περιοχή, και ένα από τα υψηλότερα ποσοστά θανάτου στον κόσμο. Για ένα από τα πιο πλούσια μέρη του κόσμου, που υπερηφανεύεται μάλιστα για τα συστήματα υγείας του, αυτά τα στοιχεία είναι σοκαριστικά άσχημα. Η κριτική τώρα εστιάζει στις καθυστερήσεις των εμβολιασμών στην ΕΕ. Αλλά ακόμη και χωρίς τα εμβόλια, η ευρωπαϊκή διαχείριση της κρίσης ήταν ελαττωματική τόσο σε επίπεδο ΕΕ όσο και στα περισσότερα κράτη-μέλη.

    Τρία προβλήματα εξηγούν γιατί το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης δυσκολεύεται τόσο πολύ να αντιμετωπίσει αυτή την κρίση.

    Πρώτον, τα κράτη της ΕΕ είναι πολύ ενοποιημένα για να διαχειριστούν την κρίση μεμονωμένα και όχι αρκετά ενοποιημένα για να το κάνουν συλλογικά.

    Αρκετές χώρες, όπως η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν, έχουν καλές επιδόσεις στην πανδημία επειδή έχουν ισχυρές διοικήσεις και πλήρη έλεγχο των συνόρων τους. Στην Ευρώπη, η παραχώρηση του ελέγχου των εθνικών συνόρων είναι μέρος της ουσίας της ολοκλήρωσης. Πολλές κυβερνήσεις έχουν προσπαθήσει να περιορίσουν τα ταξίδια στη διάρκεια της πανδημίας, αλλά με έναν τρόπο που έχει προκαλέσει αναταραχή αλλά δεν έχει εμποδίσει την ελευθερία των κινήσεων του ιού. Οι προσπάθειες της Κομισιόν να επιβάλει κάποια τάξη απέτυχαν, καθώς ήταν αδύνατο να συμφιλιωθούν τα συμφέροντα των κυβερνήσεων που προσπαθούν να διατηρήσουν τους πληθυσμούς τους στο εσωτερικό και εκείνων των κρατών που εξαρτώνται από τον τουρισμό.

    Η διαχείριση Κρίσεων από τις Βρυξέλλες δεν αποτέλεσε ποτέ πραγματικά μια επιλογή, εκτός από το γεγονός ότι οι νομικές εξουσίες για την πολιτική υγείας παραμένουν στα κράτη-μέλη. Φανταστείτε η Κομισιόν να εκδίδει μια διαταγή για lockdown στη Λομβαρδία ή στη Σαξονία! Μόνο οι εθνικοί ηγέτες έχουν την πολιτική εξουσία να πείσουν τους πληθυσμούς τους να αποδεχθούν τις παραβιάσεις των βασικών δικαιωμάτων. Αυτό δεν θα αλλάξει σύντομα.

    Αλλά υπάρχει ανάγκη να επανεξεταστεί ο διαχωρισμός των ρόλων. Η απογοητευτική εξέλιξη των εμβολιασμών στην Ευρώπη ίσως να έχει μειώσει την ετοιμότητα να δοθούν περαιτέρω εξουσίες στην Ευρώπη. Ωστόσο, υπάρχει βάσιμο έδαφος για τη δημιουργία της συλλογικής ικανότητας της ΕΕ να ανταποκριθεί σε μεγάλες διασυνοριακές προκλήσεις στον τομέα της υγείας, μέσω έγκαιρων προειδοποιήσεων και κοινής έρευνας, καθώς και στρατηγικών αποθεμάτων σε ιατρικές προμήθειες.

    Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι σε μια πανδημία, αυτό που σκοτώνει είναι η έλλειψη ταχύτητας.

    Σε φυσιολογικές συνθήκες, η διακυβέρνηση μιας σταθερής και ευημερούσας Ευρώπης είναι σε μεγάλο βαθμό ζήτημα διαχείρισης του status quo. Η νομοθεσία και η διοίκηση λειτουργούν με χαλαρούς ρυθμούς. Ασφαλώς, υπήρξαν κρίσεις τα τελευταία χρόνια που απαιτούσαν άμεσες απαντήσεις. Αλλά η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008, ήταν ένα ζήτημα των πολιτικών ηγετών και των τεχνοκρατών, και η μεταναστευτική κρίση του 2015-2016 είχε λίγες άμεσες συνέπειες για τους περισσότερους ανθρώπους.

    Η εξάπλωση ενός επικίνδυνου ιού εκθετικά στον πληθυσμό παρουσιάσει μια εντελώς διαφορετική πρόκληση. Απαιτεί μια πολεμική τύπου κινητοποίηση με ταχύτητα λήψης αποφάσεων και διοικητική δράση πολύ μακριά από τις συνηθισμένες κρατικές πρακτικές. Αρκετές ασιατικές και αφρικανικές χώρες που είχαν προηγούμενη εμπειρία με merS, SARS, Ebola, το κατάλαβαν αυτό και έχουν ανταπεξέλθει καλά σε αυτή την πανδημία. Αλλά παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις των εμπειρογνωμόνων, η κρίση έπληξε τα ευρωπαϊκά κράτη όντας απροετοίμαστα και αποκάλυψε τις σοβαρές αδυναμίες στα υγειονομικά τους συστήματα και τις δημόσιες διοικήσεις τους.

    Ομοίως, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ -ειδικοί στην προσεκτική για χρονοβόρα οικοδόμηση συναίνεσης- συνεθλίβησαν από τον έκτακτο χαρακτήρα αυτής της πρόκλησης. Σε σύγκριση με τις συνήθεις συμπεριφορές τους, οι αξιωματούχοι της ΕΕ ανταποκρίθηκαν τόσο οικονομικά όσο και με τη συλλογική προμήθεια εμβολίων, με μεγάλη ταχύτητα, αλλά αναλογιζόμενοι τη σοβαρότητα της κατάστασης, απλώς δεν ήταν αρκετό. Οι έκτακτες καταστάσεις απαιτούν ανάληψη ρίσκων και ριζοσπαστικές καινοτομίες. Αντί να βασίζεται σε αξιωματούχους, η Ουάσιγκτον έβαλε έναν στρατηγό επικεφαλής για τις προμήθειες των εμβολίων, και το Λονδίνο έναν venture capitalist. Βλέποντας τα αποτελέσματα, αυτή μπορεί να ήταν καλύτερη προσέγγιση.

    Τέλος, για τις δημοκρατίες, η εμπιστοσύνη είναι το κλειδί στη διαχείριση κρίσεων, αλλά αυτό είναι τόσο εύκολο να χαθεί.

    Η Κίνα έχει ξεπεράσει την κρίση του κορονοϊού με δρακόντεια lockdowns και παρεμβατική εποπτεία. Αλλά κάποιες δημοκρατίες ήταν εξίσου επιτυχημένες, στηριζόμενες στην εμπιστοσύνη και στη λαϊκή υποστήριξη. Στις αρχές της πανδημίας αυτό φαινόταν ότι συνέβαινε σε αρκετές χώρες της ΕΕ. Οι κυβερνήσεις απολάμβαναν ευρεία στήριξη, και οι περιορισμοί τηρούνταν σε μεγάλο βαθμό. Αλλά τον τελευταίο χρόνο, καθώς ο ιός συνέχιζε να επανέρχεται και η οικονομική και κοινωνική κρίση έχει αυξηθεί, οι σχέσεις μεταξύ των κυβερνήσεων και των πολιτών έχει μπει σε έναν φαύλο κύκλο.

    Καθώς η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη άρχισε να χάνει την εμπιστοσύνη στους ηγέτες της, οι ηγέτες ομοίως έχασαν την εμπιστοσύνη τους στην ετοιμότητα των πολιτών να συνεργαστεί. Οι κυβερνήσεις, καθώς βρισκόταν μεταξύ υγειονομικών εμπειρογνωμόνων που έδιναν συμβουλές για αυστηρούς περιορισμούς και της αυξανόμενης κοινωνικής πίεσης για επιστροφή στη φυσιολογική ζωή, οι κυβερνήσεις συχνά υιοθετούσαν ημίμετρα τα οποία τηρούνταν μόνο μερικώς, καταλήγοντας σε ακόμη περισσότερα κρούσματα και μεγαλύτερη λαϊκή δυσαρέσκεια.

    Είναι παράδοξο ότι το τμήμα της ευρωπαϊκής διαχείρισης κρίσης που συγκεντρώνει την μεγαλύτερη κριτική αυτή τη στιγμή -το πρόγραμμα εμβολιασμού- πιθανώς θα αποδειχθεί ότι είναι και το μόνο επιτυχημένο. Παρά τις καθυστερήσεις, ο εμβολιασμός προσφέρει έναν τρόπο διεξόδου από μια κατάσταση που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν μη διαχειρίσιμη. Εάν οι εμβολιασμοί ενταθούν στους επόμενους μήνες, οι Ευρωπαίοι πολίτες θα μπορούσαν να επιστρέψουν σε κάτι που να μοιάζει τη συνηθισμένη ζωή, μέχρι το φθινόπωρο. Οι ηγέτες τους ωστόσο, δεν θα πρέπει να χαλαρώσουν αλλά να εξάγουν άμεσα τα σωστά συμπεράσματα από τις δυσάρεστες εμπειρίες των προηγουμένων μηνών.

    Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στις προετοιμασίες και στην ικανότητα για άμεση ανταπόκριση σε νέες διεθνικές απειλές υγείας. Αυτές οι προετοιμασίες θα πρέπει να βασίζονται σε καλύτερο διαχωρισμό των εργασιών μεταξύ της ΕΕ και του εθνικού επιπέδου και σε μια πιο ισχυρή αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών. Η αποφασιστική δράση για την αντιμετώπιση των ευάλωτων σημείων της Ευρώπης, θα είναι ο καλύτερος τρόπος για να ανακτηθεί η λαϊκή εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις, κάτι που θα είναι θεμελιώδες για τη μελλοντική επιτυχία της Ευρώπης.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/84286

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ