Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 12-Νοε-2020 08:50

    Υψηλές οι προσδοκίες της Ευρώπης από τον Μπάιντεν ως πρόεδρο των ΗΠΑ

    biden
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Rosa Balfour

    Σχολιάζοντας τους πανηγυρισμούς στις αμερικανικές πόλεις στο άκουσμα της είδησης της νίκης των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ από τον Joe Biden, ο ακτιβιστής και πολιτικός σχολιαστής Van Jones μίλησε στο CNN για την πολιτική της χαράς.

    Η πολιτική του θυμού υπήρξε ένα τόσο χαρακτηριστικό γνώρισμα των τελευταίων τεσσάρων ετών, που το να φανταζόταν κανείς και μόνο μια πολιτική χαράς, φαίνεται σαν μια επαναστατική πράξη.

    Τα συγχαρητήρια μηνύματα από Ευρωπαίους ηγέτες πρόδιδαν πόσο βαθιά είναι η ανακούφιση και η χαρά για την επιλογή της Αμερικής. "Φιλία”, "συντροφικότητα” και "εταιρική σχέση” έκαναν την επιστροφή τους ως λέξεις που σηματοδοτούν τη σχέση μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών.

    Η χαρά και η ελπίδα επίσης προδίδουν υψηλές προσδοκίες και ευσεβείς πόθους ότι η συνεργασία ΕΕ-ΗΠΑ μπορεί να συνεχίσει εκεί που σταμάτησε το 2016, όταν εξελέγη πρόεδρος ο Donald Trump. Μηνύματα αναφορικά με "επανοικοδόμηση” και "επιστροφή” επίσης εμφανίστηκαν στις δηλώσεις του Joe Biden, μαζί με την αναγνώριση του εξωτερικού επιτεύγματος της νέας αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Kamala Harris.

    Εκείνοι που ακόμη ελπίζουν ακόμη για επιστροφή στο παρελθόν, θα απογοητευτούν. Ο Biden ίσως τελικά στείλει ένα τέτοιο μήνυμα. Όσο διατλαντικά και αν είναι τα ένσικτά του, το να γιατρευτούν οι βαθιές διαιρέσεις της Αμερικής ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την Κίνα, θα τον αποοσπάσει από τα δεινά της Ευρώπης.

    Επίσης, ο κόσμος αλλάζει. Η σχέση μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ παραμένει μοναδική -η βαθύτερη και πιο ισχυρή και για τις δύο πλευρές. Αλλά η αύξηση της πολυπολικότητας απαιτεί επένδυση σε σχέσεις με αυξημένο αριθμό εταίρων και συμμάχων.

    Ο "αδρανής” διατλαντισμός στην Ευρώπη ήταν εμπόδιο για την ανάληψη περισσότερων ευθυνών παγκοσμίως. Κύκλοι εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας και η κοινότητα των think tank στην Ευρώπη, από καιρό απολαμβάνουν να συζητούν για τον διεθνή ρόλο της ΕΕ. Όταν η αφηρημένη συζήτηση επιστρέφει στην πολιτική, κολλάει στο εάν περισσότερη Ευρώπη σημαίνει λιγότερος διατλαντισμός -ή το αντίστροφο.

    Δεν υπάρχει ασφαλώς κανένα "ούτε-ή”. Απλώς η ανάγκη για έναν πιο ουσιαστικό διάλογο. Και σε αυτά τα τέσσερα τελευταία χρόνια, η ΕΕ έχει κάνει πολύ λίγα για να ανταποκριθεί στις φιλοδοξίες της για στρατηγική αυτονομία, συμβατή με τη συνεργασία με το ΝΑΤΟ.

    Η ρητορική είναι μπανάλ: έχει έρθει από καιρό η ώρα να μετατρέψουμε τα λόγια σε πράξεις.

    Υπάρχουν οφέλη στα οποία η ΕΕ μπορεί να εστιάσει για να αποδείξει την προθυμία της να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της. Οι ΗΠΑ μπορούν να βοηθήσουν να περιοριστούν κάποιοι παράγοντες που διαταράσσουν την ευρωπαϊκή ασφάλεια, όπως οι ενέργειες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά η ΕΕ θα χρειαστεί να δώσει την απάντηση για να προστατεύσει τα ζωτικά της συμφέροντα και την ακεραιότητα της. Η Ουάσιγκτον μπορεί να απειλήσει τους ηγέτες στα ΒΑλκάνια ώστε να απομακρύνουν τη Ρωσία και την Κίνα αντί της ΕΕ, αλλά η ΕΕ είναι αυτή που χρειάζεται να παράσχει ένα αξιόπιστο σχέδιο για τον τερματισμό των διαφωνιών στην περιοχή.

    Αυτές είναι δύο μόνο απ΄τις πολλές κρίσεις δίπλα στο σπίτι της, τις οποίες η ΕΕ δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να μην ανταποκριθεί με επιτυχία.

    Μια πρώιμη επίσκεψη στην Ευρώπη από τη νέα κυβέρνηση Biden, θα σηματοδοτούσε τη δέσμευση της Αμερικής στο ΝΑΤΟ και στους συμμάχους της. Ο μακρύς κατάλογος των τομέων όπου η Ευρώπη και οι ΗΠΑ μπορούν να εργαστούν καλύτερα από κοινού, είναι ήδη εκεί κααι περιλαμβάνει την πανδημία, την κλιματική κρίση και τη συνεργαασία σε πολυμερείς θεσμούς.

    Αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή ενός μεγάλου δρόμου μπροστά μας. Πίσω από τον αδρανή διατλαντισμό της Ευρώπης, υπάρχουν σειρά ζητημάτων όπου οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί δεν συνεργάζονται, από την τεχνολογία μέχρι την αντιμετώπιση της Κίνας. ΑΥτά απαιτούν έναν ειλικρινή διάλογο και οικοδόμηση εμπιστοσύνης για την αποτροπή του σημειωθούν πληγές στη σχέση, στο ελάχιστο.

    Κοιτάζοντας προς τα εμπρός, η μεγαλύτερη εικόνα θα εγγυηθεί ακόμη μεγαλύτερη φιλοδοξία. Η μοναδικότητα της διατλαντικής σχέσης είναι στον βαθμό στον οποίο μοιράζονται οι τεράστιες προκλήσεις.

    Καθώς μαίνεται η κλιματική κρίση, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευρώπη θα δυσκολευτούν να αντιμετωπίσουν την ύφεση που προκαλεί η πανδημία, και η οποία θα προκαλέσει την εγχώρια οργάνωση των οικονομιών τους καθώς και τα εννοιολογικά στηρίγματα της παγκόσμιας οικονομίας. Η υπέρ-παγκοσμιοποίηση αμφισβητείται, με μια πράσινη οικονομία να γίνεται η νέα απαίτηση της προοδευτικής πολιτικής.

    Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ θα χρειαστούν να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια αναταραχή, τη σχετική κάμψη της δύναμης και επιρροής τους παγκοσμίως, ενώ οι αποδιοργανωτικοί γεωπολιτικοί παράγοντες υπονομεύουν τη σταθερότητα και τη συνεργασία, καθώς και ένα πλαισιωμένο διεθνές σύστημα.

    Η πανδημία επίσης κινδυνεύει να ανατρέψει τα επιτεύγματα που έχουν σημειωθεί στη μείωση της φτώχειας στις χώρες με χαμηλότερα εισοδήματα, ζητώντας μια δέσμευση από τους πλουσιότερους να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια ανισότητα. Οι διεθνείς θεσμοί θα λάβουν ώθηση από την πρόθεση του Biden να επιστρέψει στην συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, να παραμείνει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και να τερματήσει την αναστάτωση του ΠΟΕ από τις ΗΠΑ -αλλά πολύ περισσότερες μεταρρυθμίσεις θα χρειαστούν για να διασωθεί η πολυμέρεια.

    Τέλος, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ θα πρέπει να εστιάσουν στην εγχώρια δημοκρατική μεταρρύθμιση για να προστατεύσουν τις κοινωνίες τους από την αύξηση του απολυταρχισμού και του λαϊκισμού. Η κινητοποίηση των 71,5 εκατ. Υποστηρικτών του Trump στις εκλογές του 2020, αποοδεικνύει ότι η ήττα του προέδρου δεν είναι το τέλος του Trump-ισμού. Η Ευρώπη έχει και αυτή τις δικές της μικρότερες παραλλαγές λαϊκιστών που στοιχειώνουν εδώ και καιρό τη δημοκρατία και την ικανότητα της ΕΕ να δρα στο παγκόσμιο στερέωμα.

    Οποιοσδήποτε πιστεύει ακόμη ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν μια παρένθεση ή παρέκκλιση, πρέπει να το σκεφτεί ξανά. Για να προστατευτούν οι κοινωνίες μας και η διατλαντική σχέση από άλλον έναν εκφυλισμό, η ΕΕ και οι ΗΠΑ πρέπει να επιδιώξουν φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις, στο εσωτερικό και διεθνώς. Τώρα είναι η ευκαιρία να το κάνουν πλάι-πλάι.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/83191

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ