Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 29-Οκτ-2020 08:45

    H Ευρώπη θα πρέπει να ωριμάσει και να σταματήσει να γκρινιάζει για τον Τραμπ

    H Ευρώπη θα πρέπει να ωριμάσει και να σταματήσει να γκρινιάζει για τον Τραμπ
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Judy Dempsey

    Οι ανατολικές και νότιες γειτονιές της βρίσκονται σε αναταραχή. Αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση αδυνατεί να δράσει. 

    Οι αντιδράσεις της ΕΕ στις εξαιρετικές, επίμονες και ειρηνικές διαδηλώσεις στη Λευκορωσία - στις οποίες οι δυνάμεις ασφαλείας γίνονται όλο και πιο βίαιες μέρα με τη μέρα - είναι ντροπιαστικές. Η ΕΕ κοιτάζει χωρίς να έχει την απαιτούμενη ισχύ τον πόλεμο μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν. Δεν υπάρχει τέλος στην επικράτηση της Ρωσίας στην ανατολική Ουκρανία.

    Όσον αφορά τη γειτονιά της Νότιας Ευρώπης - είτε πρόκειται για το χάος στη Λιβύη, την πολιτική παράλυση που επικρατεί στον Λίβανο, τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Υεμένη ή την καταστροφή της Συρίας - ο ευρωπαϊκός ρόλος ήταν αξιολύπητος. Εκεί, η Ευρώπη έχει εκχωρήσει την ευθύνη στη Ρωσία, την Τουρκία και το Ιράν οι οποίες τώρα αναδιαμορφώνουν τώρα τη γεωστρατηγική εικόνα της περιοχής. Και η στρατηγική αδυναμία της Ευρώπης θα επιδεινωθεί. 

    Το δεύτερο κύμα της πανδημίας του κορονοϊού το οποίο διαπερνά όλη την Ευρώπη, θα κάνει τις οικονομίες του μπλοκ πιο αδύναμες και πιο "εσωστρεφείς". Αν μη τι άλλο, εάν τα μεγάλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν καταφέρουν να απομακρύνουν τους Ευρωπαίους από τη ζώνη άνεσής τους, αυτή η πανδημία πρέπει να το καταφέρει.

    Ο κορονoϊός επηρεάζει ήδη τόσες πολλές πτυχές της ζωής που έχουν θεωρηθεί δεδομένες. Δείχνει ότι οι χώρες από μόνες τους δεν μπορούν να ξεπεράσουν την πανδημία και να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές συνέπειές της. Θα απαιτηθεί μια συλλογική, πολυμερή προσπάθεια για την ανάκαμψη της ανάπτυξης.

    Γι 'αυτό τον λόγο οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ παρακολουθούνται στενά από την ευρωπαϊκή ήπειρο.

    Όσον αφορά τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι οι διαπραγματεύσεις για το Brexit ή οι συγκρούσεις στα σύνορα της ΕΕ που γοητεύουν την ευρωπαϊκή φαντασία. Αντίθετα, αυτό συμβαίνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Υπάρχει η αφελής ελπίδα και λαχτάρα πως ο Τραμπ θα  νικηθεί από τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Τζο Μπάιντεν.

    Υπάρχει επίσης υποσυνείδητα το συναίσθημα ότι μια νίκη του Μπάιντεν - εάν οι δημοσκοπήσει επιβεβαιωθούν - θα αποκαταστήσει την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ και θα οδηγήσει στην  ευημερία της υπερατλαντικής σχέσης. Ακριβώς έτσι. Κανένα από αυτά ωστόσο δεν πρόκειται να συμβεί εκτός εάν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποδεχθούν ότι ο παλιός τρόπος με τον οποίο γίνονται τα πάντα, έχει πλέον τελειώσει. 

    Ο παλιός τρόπος βασίστηκε στην παγκόσμια κυριαρχία των Η.Π.Α. και σε ένα πολυμερές σύστημα που χτίστηκε μετά το 1945. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αυτή η αρχιτεκτονική αποδείχθηκε ανθεκτική. Η ιδεολογική σύγκρουση ξεσήκωσε τη Δύση, αλλά δημιούργησε επίσης έναν πνευματικό εφησυχασμό. Αυτή είναι η ασθένεια της Ευρώπης.

    Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου σε συνδυασμό με την αυξανόμενη παγκοσμιοποίηση και τις νέες προκλήσεις για την ηγεμονία της Δύσης, ειδικά από την Κίνα, αλλά και από το Ιράν και την Τουρκία, άφησε την Ευρώπη χωρίς στόχους. 

    Οι συγκρούσεις στα σύνορα της ΕΕ επιβεβαιώνουν την κατάρρευση του πολυμερούς συστήματος μετά το 1945. Αλλά η γκρίνια που επικρατεί σχετικά με τον Τραμπ υπάρχει προκειμένου η Ευρώπη να αποφύγει τα μεγάλα θέματα που πρέπει να αντιμετωπίσει ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα των ΗΠΑ. 
    Το νούμερο ένα ζήτημα είναι πώς να ανοικοδομήσουμε την πολυμέρεια. Αυτό δεν αφορά μόνο την ενίσχυση ενός συστήματος συναλλαγών βάσει κανόνων και το άνοιγμα των αγορών για τις φτωχότερες χώρες. Αφορά επίσης την ασφάλεια, ιδίως την ενίσχυση του ελέγχου των όπλων και τον περιορισμό της πυρηνικής "εξάπλωσης".

    Τόσο ο έλεγχος όπλων όσο και η εξάπλωση των πυρηνικών βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα από τον Τραμπ. Η Ρωσία και η Κίνα, στο μεταξύ, μπορούν εύκολα να εκμεταλλευτούν αυτήν την έλλειψη αμερικανικής ηγεσίας. Όμως η εξάπλωση δεν είναι προς το συμφέρον τους, δεδομένης της αυξανόμενης ικανότητας της Ινδίας, της Βόρειας Κορέας και του Πακιστάν, για να μην αναφέρουμε τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν.

    Η στάση της Ευρώπης απέναντι σε αυτά τα θέματα ασφάλειας ήταν κάτι περισσότερο από απογοητευτική. Οι ηγέτες της ΕΕ συνεχίζουν να υπερασπίζονται την πολυμέρεια, αλλά η γλώσσα τους είναι σχεδόν ρητορική. Το επιχείρημα είναι ότι όταν πρόκειται για τον έλεγχο των όπλων, πρέπει να ηγηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες και μετά να ακολουθήσει η Ευρώπη.
    Αλλά αντί να περιμένει τον Λευκό Οίκο να αναλάβει τον έλεγχο των όπλων και τα ζητήματα ασφάλειας, τι γίνεται αν οι Ευρωπαίοι - με επικεφαλής τη Βρετανία και τη Γαλλία, τις δύο χώρες με πυρηνικές δυνάμεις  - πάρουν την πρωτοβουλία;

    Θα ήταν τόσο δύσκολο να γίνει μια κοινοπραξία δημοκρατικών χωρών - συμπεριλαμβανομένης της Αργεντινής, της Αυστραλίας, του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Νότιας Αφρικής και της Νότιας Κορέας, για παράδειγμα, που όλοι έχουν προβλήματα ασφάλειας – η οποία θα δοκιμάσει και θα ξαναρχίσει τις συνομιλίες για τον έλεγχο των όπλων;  Και να γίνει δημόσιο ζήτημα;

    Η ζοφερή και επικίνδυνη πραγματικότητα είναι ότι το καθεστώς ελέγχου των πυρηνικών όπλων ξεθωριάζει γρήγορα. Θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να φέρει την Κίνα στον χώρο της ασφάλειας και να φέρει τη Ρωσία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

    Επομένως, όποιος και αν είναι ο επόμενος πρόεδρος της Αμερικής, οι ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αποφασίσουν είτε εάν πρόκειται να μεγαλώσουν και να αναλάβουν την ευθύνη για πολυμερή και παγκόσμια θέματα ασφάλειας ή εάν θα συνεχίσουν να γκρινιάζουν και να περιμένουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να ηγηθούν. Η επιλογή πρέπει να είναι σαφής.

    Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ: 

    https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/82994

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ