Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 12-Μαρ-2021 07:48

    Έχει παγκόσμιες επιπτώσεις η τωρινή κρίση στη Γεωργία;

    Έχει παγκόσμιες επιπτώσεις η τωρινή κρίση στη Γεωργία;
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Sergei Markedonov

    Δύο πρόσφατα γεγονότα στη Γεωργία μοιάζουν με μια μεγάλη πολιτική κρίση που θα μπορούσε να σύρει σε αντιπαράθεση τη Ρωσία και τις ΗΠΑ. Πρώτον, ο niknor Melia, ο ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης (και πρώην κυβερνώντος), Ενωμένο Εθνικό Κίνημα (UNM) συνελήφθη. Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε άμεσα. Η γεωργιανή αντιπολίτευση τώρα έχει τον δικό της πολιτικό μάρτυρα και λόγους για διαμαρτυρίες και προσφυγή στη Δύση για στήριξη.

    Ο Melia συνελήφθη για τις αναταραχές που ξέσπασαν το καλοκαίρι του 2019 αφότου το κυβερνών κόμμα, Γεωργιανό Όνειρο, προσκάλεσε μια ρωσική αντιπροσωπεία στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση για την Ορθοδοξία και επέτρεψε στον επικεφαλής της αντιπροσωπείας, Sergei Gavrilov, να καθίσει στη θέση του προέδρου της Βουλής της Γεωργίας.

    Με το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών να εκφράζει την ανησυχία του για τη σύλληψη του πολιτικού της αντιπολίτευσης, με την πρώτη ματιά αυτές οι εξελίξεις μοιάζουν με μια ακόμη σύγκρουση στον μετα-σοβιετικό χώρο μεταξύ φιλορωσικών αρχών και της φίλο-δυτικής αντιπολίτευσης που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

    Το Γεωργιανό Όνειρο και το UNM, το οποίο έχει ιδρυθεί από τον πρώην πρόεδρο Mikheil Saakashvili, έχουν εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο σύγκρουσης για πολλά χρόνια, που περιλαμβάνει συλλήψεις, πολιτική μετανάστευση και ρεβανσισμό. Ωστόσο, όποιες και αν είναι οι διαφορές τους, τα κόμματα συμφωνούν σε μια ευρώ-ατλαντική συναίνεση, και μοιράζονται βασικές αξίες όπως τη φιλοδοξία ένταξης στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

    Ο ιδρυτής του Γεωργιανού Ονείρου, Bidzina Ivanishvili και η ομάδα του συνέχισαν την πορεία εξωτερικής πολιτικής που έθεσε ο Saakashvili. Οι διαφορές μεταξύ τους ήταν και παραμένουν τακτικές και "στυλιστικές”. Ο Saakashvili διακύβευσε τα πάντα με την κλιμάκωση της έντασης με τη Μόσχα, βασιζόμενος στην υποστήριξη από τους ξένους φίλους του. Η πιο ρεαλιστική πλευρά του Ivanishvili ακολούθησε μια πορεία ομαλοποίησης των σχέσεων με τη Ρωσία -τουλάχιστον μέχρι το 2019- αλλά μόνο με τελικό σκοπό την ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Ήταν μια τακτική για να διασκεδάσει τις ανησυχίες των ξένων εταίρων, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, που είχα αντιδράσει στην επίσπευση της ένταξης της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ.

    Τόσο το Γεωργιανό Όνειρο όσο και το UNM είναι έτοιμα να χρησιμοποιήσουν τον "παράγοντα Ρωσία” στη μάχη τους, και η τρέχουσα κρίση είναι πραγματικά σε μεγάλο βαθμό, αποτέλεσμα αυτής της χρήσης. Το 2019, η αντιπολίτευση εκμεταλλεύτηκε την εικόνα ενός εκπροσώπου της Ρωσικής Δούμα να κάθεται στην καρέκλα του προέδρου της γεωργιανής Βουλής, για να παίξει το ισχυρό ‘πατριωτικό χαρτί” και ακολούθησαν διαμαρτυρίες. Αυτό έβαλε ένα απότομο τέλος στην προσεκτική εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία. Οι απευθείας πτήσεις μεταξύ των δύο χωρών ανεστάλησαν για άλλη μια φορά, και για πρώτη φορά από τον πόλεμο των πέντε ημερών τον Αύγουστο του 2008, δημιουργήθηκε ένα σημείο ελέγχου της γεωργιανής αστυνομίας στο δυτικό μέρος των συνόρων της Γεωργίας με το αποσχισμένο έδαφος (υποστηριζόμενο από τη Ρωσία), της Νότιας Οσετίας.

    Από τα γεγονότα του 2019, οι γεωργιανές αρχές και η αντιπολίτευση συναγωνίζονται για να δείξουν ποιος είναι ο μεγαλύτερος πατριώτης και πρωταθλητής στην αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Και οι δύο είναι έτοιμοι να δεχθούν τις ΗΠΑ ως διαιτητή σε αυτόν τον διαγωνισμό, καθιστώντας την Ουάσιγκτον βασικό παράγοντα στη γεωργιανή εγχώρια πολιτική.

    Η κυβέρνηση του Biden έχει ανακοινώσει ότι "η Αμερική επέστρεψε", αλλά ακόμη οι ΗΠΑ δεν βιάζονται να εμπλακούν στις εσωτερικές γεωργιανές συγκρούσεις. Χωρίς αμφιβολία για τον σταθερό ευρώ-ατλαντικό γεωπολιτικό προσδιορισμό της Γεωργίας, η Ουάσιγκτον είναι ικανοποιημένη με το να εκφράσει ανησυχία και να καλέσει για συγκράτηση, ενώ ο Αμερικανός πρέσβης διακηρύττει ότι η γεωργιανή ενότητα είναι βασικός παράγοντας στον περιορισμό της "ρωσικής επιθετικότητας”.

    Στη Ρωσία -τόσο στους κύκλους των εμπειρογνωμόνων όσο και στους διαδρόμους της εξουσίας- η πιθανότητα ο Saakashvili να ξαναμπεί στην πολιτική, πόσο μάλλον να επιστρέψει στην εξουσία, θεωρείται σαν ένα είδος καταστροφής. Αλλά αφήνοντας τα συναισθήματα κατά μέρος, είναι σαφές ότι η εξωτερική πολιτική του Γεωργιανού Ονείρου λίγο διαφέρει από αυτή του προκατόχου του. Το Γεωργιανό Όνειρο ήταν αυτό που υπέγραψε τη συμφωνία σύνεσης με την ΕΕ (η κορύφωση της φιλοδοξίας της ομάδας του Saakashvili), που διααπραγματεύθηκε τα ταξίδια χωρίς βιζα με τις χώρες της Σένγκεν, και επιβεβαίωσε το καθεστώς της χώρας ως Ενισχυμένο Εταίρο του ΝΑΤΟ.

    Για τη Μόσχα, η διαφορά μεταξύ του συλληφθέντος ηγέτη του UNM, Melia και του νέου πρωθυπουργού του Γεωργιανού οΝείρου Irakli Garibashvili, είναι εντελώς επιφανειακή -ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο Melia δεν είναι μέλος του εσωτερικού κύκλου του Saakashvili. Εάν ο Melia έρθει ποτέ στην εξουσία, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τη μοιραστεί με τον Saakashvili, ή ότι θα επιστρέψει στη ρητορική του τελευταίου.

    Ανεξαρτήτως από το πώς εξελίσσεται η τρέχουσα αντιπαράθεση στη Γεωργία, δεν είναι απίθανες οι γεωπολιτικές μεταστροφές. Ακόμη και εκείνα τα κόμματα και οι πολιτικοί που έχουν ζητήσει διάλογο με τη Μόσχα (η Συμμαχία των Πατριωτών για το κόμμα του Nino Burjaanadze, Ενωμένη Γεωργία), είναι υπέρ της αποκατάστασης της εδαφικής ακεραιό΄τητας της Γεωργίας: να ανακτήσουν δηλαδή τον έλεγχο των αποσχισθέντων περιοχών της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζ΄ίας, οι οποίες επι του παρόντος στηρίζονται από τη Μόσχα.

    Τα άσχημα αποτελέσματα της Συμμαχίας των Πατριωτών και της Ενωμένης Γεωργίας στις τελευταίες εκλογές (3,1% και 0,9% αντιστοίχως), έδειξαν ότι σήμερα, η πλειοψηφία των Γεωργιανών είναι υπέρ της ευρώ-ατλαντικής πορείας για τη χώρα. Αυτό ίσως να μην ισχύει πάντα: υπάρχει κάποιος σκεπτικισμός αναφορικά με τη Δύση. Ωστόσο δεν υπάρχει κανείς στη Γεωργία που θα μπορούσε να συγκριθεί -με όρους επιρροής- με τον Igor Dodon στη Μολδαβία ή τον Viktor Medvedchuk στην Ουκρανία.

    Αυτός είναι ο παράγοντες που κρατάει τις ισορροπίες στη γεωπολιτική αντιπαράθεση για τη Γεωργία. Η κύρια δουλειά της Δύσης είναι τώρα να αποτρέψει τις σοβαρές συγκρούσεις μεταξύ πολιτών εκεί αλλά και το ενδεχόμενο να υπάρξει μια δικτατορία του Γεωργιανού Ονείρου. Και αυτό αφορά λιγότερο στον φιλορωσικό προσανατολισμό ενός κόμματος ή σε μια συγκεκριμένη δέσμευση της νέας αμερικανικής κυβέρνησης στις δημοκρατικές αξίες, από το γεγονός ότι ένα ενοποιημένο καθεστώς που δεν χρειάζεται εξωτερική στήριξη, θα μπορούσε να αλλάξει δραστική τις προτεραιότητες εξωτερικής πολιτικής της Τιφλίδας. Από την άλλη πλευρά, το χάος και οι εμφύλιες συγκρούσεις είναι επίσης ανεπιθύμητα, από τη στιγμή που θεωρούνται γόνιμο έδαφος για τη ρωσική εμπλοκή -ιδιαίτερα εάν η Δύση αποτύχει στον ρόλο της ως ένας ενδιάμεσος μεταξύ των γεωργιανών κομμάτων.

    Για τον λόγο αυτό, η Ουάσιγκτον θα κάνει οτιδήποτε μπορεί για να περιορίσει την τρέχουσα κρίση. Αλλά ακόμα και αν αυτό δεν πετύχει, μια επανάληψη της επανάστασης του 2003 είναι απίθανο να συμβεί, που σημαίνει ότι οι εγχώριες γεωργιανές συγκρούσεις είναι απίθανο να οδηγήσουν σε μια αντιπαράθεση μεταξύ των παγκόσμιων δυνάμεων.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegie.ru/commentary/84005

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ