Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 02-Σεπ-2020 08:34

    Πώς επηρεάζουν την Ρωσία οι εξελίξεις στη Λευκορωσία

    Πώς επηρεάζουν την Ρωσία οι εξελίξεις στη Λευκορωσία
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Alexander Baunov

    Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin έσπασε τελικά τη σιωπή του, μετά από περισσότερες των δύο εβδομάδες αναφορικά με τις διαδηλώσεις στη Λευκορωσία που προκλήθηκαν από τις αμφισβητούμενες προεδρικές εκλογές στη χώρα. Το Σαββατοκύριακο, ένα κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο παρουσίασε μια μακρά συνέντευξη με τον ίδιο, στην οποία αναγνωρίστηκε πως από τη στιγμή που υπάρχουν διαμαρτυρίες, πρέπει να υπάρχουν και προβλήματα. Κατέστησε σαφές ωστόσο ότι η λύση σε αυτά τα προβλήματα δεν πρέπει να αλλάξει την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων εις βάρος του Κρεμλίνου. Η σχέση μεταξύ του Λευκορώσου προέδρου Alexander Lukashenko και του λαού του είναι εσωτερικό ζήτημα –όσο παραμένει εντός του γεωπολιτικού status quo. Εάν αλλάξει αυτό το status quo με έναν τρόπο που δεν ωφελεί τη Ρωσία, θα σταματήσει να είναι εσωτερικό ζήτημα και θα απαιτήσει παρέμβαση. Είναι κρίσιμο ότι η βίαιη απομάκρυνση ενός δικτάτορα που δεν είναι φιλοδυτικός, από μόνη της θεωρείται διαταραχή αυτής της ισορροπίας και θα μετατρέψει το πρόβλημα από εσωτερική υπόθεση σε εξωτερική.

    Αυτό που συμβαίνει στη Λευκορωσία τώρα υποβαθμίζεται σκοπίμως στην πολύ γνωστή φόρμουλα επιλογής μεταξύ ενός δικτάτορα και μιας φιλορωσικής στάσης και της αντιπολίτευσης και ενός φιλο-ευρωπαϊκού δρόμου. Υποστηρίζοντας τον Lukashenko στην συνέντευξή του, ο Putin για άλλη μία φορά επιβεβαίωσε ότι η νομιμότητα οποιουδήποτε ξένου καθεστώτος υπολογίζεται όχι από τη διαφάνεια των διαδικασιών ή την δημοτικότητα του ηγέτη, αλλά από το εάν διατηρείται η προηγούμενη απόσταση μεταξύ αυτής της χώρας και της Δύσης ή όχι. Εάν ναι, τότε αυτό το καθεστώς είναι νόμιμο. Εάν αυτή η απόσταση μειωθεί, τότε η νομιμότητα του καθεστώτος τίθεται εν αμφιβόλω.

    Η στάση του Putin απέναντι στο καθεστώς της Λευκορωσίας, ρίχνει φως στο πώς βλέπει ο ίδιος τη δική του εξουσία και τη δική του δυναμική για τη χρήση βίας. Η εξουσία στην Ρωσία είναι νόμιμη όσο είναι άκαμπτη: δηλαδή, εφόσον διατηρεί την ανεξαρτησία της από τη Δύση. Η χρήση βίας δικαιολογείται εάν ο τελικός της στόχος είναι η διατήρηση αυτής της απόστασης, ενώ οι αμφισβητίες που θέλουν να μειώσουν την απόσταση είναι επικίνδυνοι ιδεαλιστές ή προδότες.

    Για δύο εβδομάδες το Κρεμλίνο παρακολουθούσε στενά για να δει εάν ο Lukashenko ήταν αρκετά αποφασισμένος για να παραμείνει στην εξουσία, εάν υπήρχε διάσπαση μεταξύ των ελίτ και εάν οι υπηρεσίες ασφαλείας θα τον πρόδιδαν. Με την ικανοποίηση ότι ο Lukashenko πραγματικά ήταν αρκετά αποφασισμένος και ότι δεν υπήρχε διάσπαση, το Κρεμλίνο αποφάσισε να τον υποστηρίξει. Εξάλλου, δεν υπάρχει άλλος ορατός υποψήφιος που θα εγγυάται καλύτερα το Union State που σχηματίζουν οι Ρωσία και Λευκορωσία ή που θα κρατήσει την Λευκορωσία στην ίδια απόσταση –ή και μεγαλύτερη- από τη Δύση.

    Πρέπει να πούμε ότι ακόμη και ένα σχίσμα στο εσωτερικό της ελίτ ή των υπηρεσιών ασφαλείας δεν θα είναι απαραιτήτως μια ένδειξη ώστε ο Lukashenko να παραιτηθεί, στα μάτια του Κρεμλίνου. Ο Bashar Al-Assad της Συρίας, ο Muammar Gaddafi της Λιβύης και ο Nicolas Maduro της Βενεζουέλας, αρνήθηκαν να παραιτηθούν ακόμη και όταν αντιμετώπισαν εσωτερικές διχόνοιες, και σύμφωνα με τον Putin, καλά έκαναν.

    Η ΕΕ από την πλευρά της μέχρι στιγμής δεν είναι σε θέση να διατυπώσει μια πρόταση για τη Λευκορωσία, έχοντας την εμπειρία της Ουκρανίας, κυρίως από την αντίδραση της Ρωσίας εκεί. Αυτή τη στιγμή η ΕΕ είναι αποδυναμωμένη από το Brexit και την πανδημία και έχει ακόμη πιο λίγες ευκαιρίες να τιμωρήσει τη Ρωσία ή να επιβραβεύσει τους Λευκορώσους που διαδηλώνουν.

    Τα κρατικά ΜΜΕ της Ρωσίας έχουν αλλάξει από την προηγούμενη, σχετικά τίμια απεικόνιση των διαδηλώσεων με το σύνθημα "Η Λευκορωσία δεν είναι Ουκρανία", σε "στη Λευκορωσία, όπως και στην Ουκρανία….". Το αίνιγμα για τη Ρωσία μεταξύ "φιλικών πολιτών έναντι φιλικού καθεστώτος" στη Λευκορωσία έχει λυθεί χρησιμοποιώντας τα πιο πρωτόγονα μέσα: από τους δύο φίλους, ο πραγματικός ήταν το καθεστώς. Και κάπου στη Λευκορωσία, αυτό το καθεστώς υποστηρίζεται σιωπηλά από το "σωστό" είδος ανθρώπων, λέει η λογική του Κρεμλίνου. Αυτοί οι άνθρωποι που αντιτίθενται έντονα στο καθεστώς, θα αποκαλύψουν την εχθρότητά τους αργά ή γρήγορα. Και αν όχι, μπορεί πάντα να αποδοθεί σε αυτούς. Όποια σύμβολα χρησιμοποιούνται από τους διαδηλωτές που διαφέρουν από τα κρατικά εμβλήματα σταδιακά, με εντολή του Lukashenko, στιγματίζονται ως φασιστικά.

    Ακόμη και η ρωσική κοινή γνώμη, η οποία έχει κουραστεί από τον Putin, εξακολουθεί να δίνει διπλάσια στήριξη στον Lukashenko (άνω του 50%) έναντι των διαδηλωτών (περίπου το 25%). Αυτό ήταν επίσης σημαντικό όταν ελήφθη η απόφαση στήριξης του Lukashenko.

    Κρίνοντας από την ταχεία απλούστευση των γεγονότων στη Λευκορωσία, το Κρεμλίνο δεν θα περιπλέξει τα πράγματα για τον εαυτό του όταν προκύψει το ζήτημα της εξουσίας στη Ρωσία. Η εκδοχή των γεγονότων που τελικά επιλέχθηκε για τη Λευκορωσία είναι η default πολύχρωμη επανάσταση που προκαλείται από ξένες δυνάμεις, η οποία αντιστοιχεί περισσότερο στην πολωμένη αντίληψη για τον κόσμο ως μια γεωπολιτική διαμάχη μεταξύ των ηγετών του και εκείνων που αρνούνται να κυβερνηθούν. Ομοίως, μέσα στην ίδια τη Ρωσία, μετά από κάποια σύντομη σκέψη, το σχέδιο που εφαρμόστηκε στις αρχές του χρόνου ήταν η πιο απλή επιλογή: επανεκκίνηση του ρολογιού για την προεδρική θητεία, επιτρέποντας στον Putin να μείνει στην εξουσία και μετά από τη λήξη της τωρινής του θητείας, το 2024.

    Η άνεση με την οποία εφαρμόστηκε αυτή η συνταγματική αλλαγή μαζί με την επανερμηνεία των διαμαρτυριών στη Λευκορωσία, υποδηλώνουν ότι ο Putin μπορεί να λύσει οποιαδήποτε αμφισβήτηση της εξουσίας του με την απλή φόρμουλα "ας ρωτήσουμε τους πολίτες εάν με θέλουν για πρόεδρο ή όχι”. Αλλά εάν οι πολίτες ξαφνικά απαντήσουν, όπως έκαναν στη Λευκορωσία, ότι δεν το θέλουν αυτό, οι απαντήσεις τους θα πέσουν σε κωφά αυτιά. Μόλις δώσουν την λάθος απάντηση, οι Ρώσοι θα ξεκινήσουν να μην χαρακτηρίζονται ως πολίτες, αλλά ως πρόθυμοι ή απρόθυμοι συνεργοί ενός εξωτερικού εχθρού. 

    Αυτή είναι η οριστική γεωπολιτικοποίηση οποιασδήποτε εσωτερικής πολιτικής δραστηριότητας. Απλοποιεί κάθε δυσάρεστη απόφαση: οι εκλογές για παράδειγμα, δεν είναι αμφισβήτηση της εξουσίας ή έκφραση feedback μεταξύ της κοινής γνώμης και της κυβέρνησης, αλλά μια ενέργεια αμυντικής εξωτερικής πολιτικής, και ως εκ τούτου τα εκλογικά αποτελέσματα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται αναλόγως. Η ίδια προσέγγιση θα πρέπει να ληφθεί ιγια την ελευθερία του συνέρχεσθαι και των δημοσιεύσεων, των ερευνών σε σκάνδαλα ντοπινγκ, των επενδύσεων κοκ.

    Η εσωτερική πολιτική του λαού της Λευκορωσίας είναι σημαντική αλλά λιγότερο από ό,τι η εξωτερική πολιτική του κράτους της Λευκορωσίας ως ένας παράγοντας στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Οι απαιτήσεις για ελευθερία μπορούν να ικανοποιηθούν -όσο δεν έρχονται σε αντίθεση με το έργο της διατήρησης της γεωπολιτική ισορροπία. Το ίδιο ισχύει για τα αιτήματα του ρωσικού λαού. Και οι Λευκορώσοι και οι Ρώσοι είναι μια πηγή αντίστασης στην παγκόσμια ηγεμονία, επομένως το πιο σημαντικό πράγμα είναι αυτοί οι πολύτιμοι πόροι να μην πέσουν σε λάθος χέρια.

    Αυτό το εξωτερικό πολιτικό πλαίσιο αλλάζει τη μορφή και το περιεχόμενο κάθε εσωτερικής δραστηριότητας. Ο κορυφαίος ειδικός εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας είναι ο Putin και αποφάσιζει τα πάντα ως γεωπολιτικός στρατηγικός παράγοντας, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος της δικής τους εξουσίας, και της εξουσίας ενός γειτονικού αυταρχικού ηγέτη

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegie.ru/commentary/82619?fbclid=IwAR2ebhUnt3s5-AdfyLXLCj4IjXzF07mYHJb8W6s01zhncQmNlBp5lHj2I2I

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ