Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 20-Μαϊ-2020 13:30

    Ένωση Κεφαλαιαγορών: Μονόδρομος για την ΕΕ εάν θέλει να σώσει την ενιαία αγορά

    Ένωση Κεφαλαιαγορών: Μονόδρομος για την ΕΕ εάν θέλει να σώσει την ενιαία αγορά
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Maria Demertzis

    Όσο απαραίτητη κι αν ήταν η προσωρινή χαλάρωση των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είχε σοβαρές ακούσιες συνέπειες. Μέσω της χορήγησης υποστήριξης αδιακρίτως, η ΕΕ διολισθαίνει από ένα ισότιμο πεδίο ανταγωνισμού που προωθεί τηn "επιβίωση των καταλληλότερων και πλέον ευπροσάρμοστων" σε μια κατάσταση όπου μόνο εκείνοι με τους "πλουσιότερους γονείς" θα επιβιώνουν.

    Το οικονομικό σύστημα της ΕΕ θα βγει από αυτή την κατάσταση κακοποιημένο και μη ισορροπημένο. Οι χώρες στον Νότο θα χάσουν ένα σημαντικό μέρος του παραγωγικού τους ιστού, καθώς δεν διαθέτουν τα μέσα για να σώσουν εκείνους που το έχουν ανάγκη. Ωστόσο η αδιάκριτη βοήθεια στον πλουσιότερο Βορρά θα καθυστερήσει επίσης τη φυσική διαλογή μεταξύ παραγωγικών και μη παραγωγικών εταιρειών.

    Καθώς οι επιχειρήσεις κατρακυλούν σιγά σιγά σε προβλήματα ρευστότητας, διατρέχουν τον κίνδυνο ληστρικών εξαγορών κάτω από την αγοραία αξία τους από άλλες εταιρείες, τόσο με έδρα εντός ΕΕ όσο και σε τρίτες χώρες, οι οποίες θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν τις δυσχέρειες στην αγορά.

    Η ΕΕ πρέπει να αντιστρέψει αυτήν τη διαδικασία και πρέπει να αναστοχαστεί τρόπους ώστε να προστατεύσει όλες τις αγορές. Υπάρχουν σημαντικοί λόγοι και ισχυρά επιχειρήματα για την επανεξέταση των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων, αλλά και για να σημειωθεί κάποια αναγκαία πρόοδος στη δημιουργία κεφαλαιαγορών.

    Είναι σαφές ότι κάποια μορφή κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις πρέπει να αποκατασταθεί το συντομότερο δυνατό για να διατηρηθεί η ακεραιότητα της ενιαίας αγοράς. Ωστόσο, για όσο διάστημα δεν εφαρμόζονται οι κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις, η ΕΕ πρέπει να επανεφεύρει μια στρατηγική για το μέλλον της βιομηχανίας της.

    Με όλα της τα ελαττώματα, η τρέχουσα χαλάρωση αυτών των κανόνων προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να ξανασκεφτούμε πώς πρέπει να προσαρμοστούν οι κανόνες σε μια νέα παγκόσμια τάξη.

    Οι κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις εμπόδισαν έως τώρα την ΕΕ να αμυνθεί έναντι των αυξανόμενων παγκόσμιων διαρθρωτικών ανισορροπιών. Ο νέος αλλά κρίσιμος στόχος πρέπει να είναι η έννοια της οικονομικής κυριαρχίας. Αποφασίστε ποιες βιομηχανίες πρέπει να προωθηθούν, όπως απαιτείται, για τη διατήρηση της οικονομικής ανεξαρτησίας και την προστασία της ΕΕ από αθέμιτες πρακτικές σε άλλα σημεία του πλανήτη, χωρίς ωστόσο να υποκύψετε στον προστατευτισμό.

    Στο μεταξύ, οι επιχειρήσεις "διάσωσης" σε εθνικό επίπεδο δεν μπορούν να διεξάγονται αδιακρίτως, αλλά πρέπει να βασίζονται σε πληροφορίες σχετικές με τον ισολογισμό και να έχουν μια πολύ ξεκάθαρη ημερομηνία λήξης.

    Παραγωγικές επιχειρήσεις θα κληθούν να ηγηθούν της ανάκαμψης, οπότε πρέπει να είναι έτοιμες να εκκινήσουν. Πρέπει να τους δοθεί ρευστότητα, κατά προτίμηση με τη μορφή επιχορηγήσεων και όχι δανείων, για να αποφευχθούν οι αρνητικές μελλοντικές συνέπειες τύπου συσσώρευσης χρέους.

    Επιχειρήσεις με πολύ επισφαλείς ισολογισμούς, αντίθετα, θα πρέπει να επιτραπεί να χρεοκοπήσουν. Οι υπάλληλοί τους πρέπει να λάβουν υποστήριξη μέσω παροχών ανεργίας και να βοηθηθούν να πραγματοποιήσουν τη μετάβαση στην νέα απασχόλησή τους. Αυτή θα ήταν η καλύτερη επιδίωξη από πλευράς κοινωνικών στόχων.

    Το πραγματικό πρόβλημα ωστόσο έγκειται σε μια τρίτη κατηγορία εταιρειών, η μεγαλύτερη απ' όλες: αυτές που δεν είναι σαφώς παραγωγικές, αλλά ούτε και σαφώς στο όριο της πτώχευσης. Η δυσκολία να αποφασιστεί τι θα γίνει με αυτές ήταν ο βασικός λόγος για την υιοθέτηση της πολιτικής της αδιάκριτης υποστήριξης.

    Μια δελεαστική απάντηση για ορισμένους είναι να απαιτήσουμε κρατική συμμετοχή στο εταιρικό μετοχικό κεφάλαιο. Εάν οι φορολογούμενοι πρόκειται να αναλάβουν μέρος των απωλειών, σύμφωνα με το συγκεκριμένο επιχείρημα, πρέπει επίσης να έχουν μερίδιο στα κέρδη.

    Ως σκέψη ακούγεται ελκυστική, ωστόσο θέτει τον ρόλο του κράτους στο ίδιο επίπεδο με εκείνον των αγορών. Το κράτος μπορεί να υποστηρίξει αυτούς που είναι σαφώς παραγωγικοί, στον ρόλο του ως προστάτη ενάντια σε πραγματικά απρόβλεπτες περιστάσεις. Αλλά δεν είναι σε θέση να εντοπίσει εκείνους που πραγματικά αξίζει να σωθούν. Η συμμετοχή του σε ό,τι αφορά αυτή την τρίτη, προβληματική κατηγορία επιχειρήσεων, πρέπει, επομένως, να περιοριστεί στην ενθάρρυνση άλλων να το πράξουν.

    Μήπως ο παράγοντας αυτός πρέπει να είναι οι τράπεζες; Εν μέρει ναι, βασικά όμως όχι, αφού οι τράπεζες έχουν περιορισμούς στο ύψος του κινδύνου που μπορούν να αναλάβουν. Αλλά αν όχι τράπεζες, τότε ποιος; Η απάντηση είναι οι κεφαλαιαγορές. Δυστυχώς, η ΕΕ είναι ελάχιστα προετοιμασμένη ως προς αυτό το κομμάτι.

    Είναι καιρός η ΕΕ να σημειώσει γρήγορη και απαραίτητη πρόοδο στη δημιουργία μιας ένωσης κεφαλαιαγορών. Και μπορεί να το κάνει, όπως έκανε με την Τραπεζική Ένωση κατά την προηγούμενη οικονομική κρίση. Αυτό θα μπορούσε να έχει τη μορφή ενός καθεστώτος "28ου μέλους": μια ξεχωριστή νομική δικαιοδοσία, που δημιουργηθεί από το μηδέν, έξω από οποιαδήποτε εθνική δικαιοδοσία κράτους μέλους. Από τον ίδιο τον σχεδιασμό της, θα πρέπει να ενθαρρύνει περισσότερη συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων, τόσο στο εσωτερικό κάθε κράτους - μέλους, όσο και μεταξύ των κρατών μελών.

    Οι αγορές είναι οι μόνες που μπορούν να ξεπεράσουν τους κινδύνους που αντιμετωπίζει σήμερα η ΕΕ και να προσδιορίσουν ποιος είναι ο πλέον κατάλληλος για να επιβιώσει. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει η ΕΕ είναι να παράσχει την απαραίτητη νομική ασφάλεια και καθαρότητα για να συμβεί κάτι τέτοιο.

    Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο στην πρωτότυπη μορφή του εδώ

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Διαβάστε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ
    και ηλεκτρονικά στο

    ReadPoint
    Κυκλοφορεί εκτάκτως
    Παρασκευή 5-Ιουν-2020