Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 04-Ιουν-2019 13:45

    Μια πιό μακροπρόθεσμη εξέταση του αποτελέσματος των Ευρωεκλογών

    Μια πιό μακροπρόθεσμη εξέταση του αποτελέσματος των Ευρωεκλογών
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Nicolas Veron

    Τα σχόλια για τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι προβλέψιμα παντού, και συνήθως αποκαλύπτουν περισσότερα για τον σχολιαστή παρά οτιδήποτε άλλο. Για να πάρουμε μια σαφέστερη αίσθηση της κατεύθυνσης, ίσως είναι χρήσιμο να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα όχι μόνο με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις ή με τις προηγούμενες εκλογές, αλλά επίσης με αυτά όλων των άλλων εκλογών στο παρελθόν.

    Η δική μου άποψη επηρεάζεται από το γεγονός ότι έκανα ακριβώς αυτό μετά από τον προηγούμενο γύρο το 2014, όταν δημοσίευσα ένα γράφημα και ένα σύντομο σχόλιο, υποστηρίζοντας ότι η τότε παρατηρούμενη αύξηση των ψήφων για αυτό που αποκαλούσα "μη συστημικά” κόμματα ήταν σημαντική, αλλά δεν τους έφερε σε ιστορικά πρωτοφανή επίπεδα.

    Σε αυτό το δημοσίευμα, λαμβάνω τη δική μου μεθοδολογία του 2014 ως μια συσκευή δέσμευσης για να αναλύσω τα αποτελέσματα των εκλογών του 2018. Αυτό ήταν το γράφημα του 2014:

    Η έμφαση στη μεθοδολογία είναι σημαντικό, διότι ο διάβολος βρίσκεται στις "ταμπέλες”. Ο "λαϊκιστής” ή άλλοι παρόμοιοι τίτλοι, είναι συχνά μια προσωπική άποψη. Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι ορισμένα κόμματα είναι πιο ενοχλητικά από άλλα, αλλά τέτοιες αντιλήψεις διαστρεβλώνονται εύκολα -αν μη τι άλλο από τη στιγμή που κάποιοι από αυτούς τους "αντάρτες” βρίσκονται σταθερά στην εξουσία για κάποιο διάστημα, όπως το Fidesz στην Ουγγαρία από το 2010. Ομοίως, η επιλογή μου να χαρακτηρίσω τους Συντηρητικούς του Ηνωμένου Βασιλείου ως "μη συστημικούς”, εκτός από την μακρά δεκαετία της συμμετοχής τους στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΡΡ), θα πρέπει να αμφισβητηθεί από την βρετανική οπτική, αλλά βγάζει περισσότερο νόημα από μια ευρωπαϊκή προοπτική, τόσο πριν όσο και μετά από την παρένθεση των Tories στο ΕΡΡ (η πράσινη γραμμή στο γράφημα αναφέρεται στην ομάδα που τώρα ονομάζεται Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές (ECR), και στον προκάτοχό του, τους Ευρωπαίους Δημοκράτες στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στη δεκαετία του 1980). Αυτή η ίδια επιλογή ομολογουμένως έχει όλο και περισσότερο νόημα σήμερα.

    Το 2014 έκανα το διάγραμμα στα τέλη Ιουνίου, όταν συγχωνεύτηκε η συμμετοχή των αντίστοιχων εθνικών κομμάτων σε πανευρωπαϊκές κοινοβουλευτικές ομάδες. Στον κύκλο του 2019, δεν βρισκόμαστε ακόμη εκεί, και πραγματικά υπάρχουν περισσότερες αβεβαιότητες από ό,τι συνήθως, όπως οι αντίστοιχες περιφέρειες αυτών των πανευρωπαϊκών ομάδων. Υπάρχει μια επιπρόσθετη και μεγάλη αβεβαιότητα που συνδέεται με το Brexit, στην οποία επιστρέφω πιο κάτω.

    Αλλά ευτυχώς υπάρχουν πολλές προβλέψεις βασισμένες στους τωρινούς συσχετισμούς, διακηρύξεις και γνώμες. Στο γράφημα παρακάτω, χρησιμοποιώ τη μία από τους Simon Hix και Kevin Cunningham του London School of Economics. Η πρόβλεψη αυτή έχει το πλεονέκτημα του να ελαχιστοποιεί τον αριθμό των μη προσυπογράφοντων ευρωβουλευτών, δηλαδή κατανέμει περισσότερους από τους εκλεγμένους ευρωβουλευτές σε συγκεκριμένες κομματικές ομάδες από ό,τι οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανόμενου και όταν αυτοί οι ευρωβουλευτές βρίσκονται υπό την "ταμπέλα” κομμάτων που δεν εκπροσωπήθηκαν το 2014. Αυτό δίνει μεγαλύτερη ακρίβεια στο αποτέλεσμα. Άλλες προβλέψεις ωστόσο δεν ήταν πολύ διαφορετικές, όπως αυτές από το Europe Elects, από τον The Guardian, από το Politico ή από τη Wikipedia. Για το 2014 και νωρίτερα, απλώς κράτησα τους αριθμούς από το ποστ του 2015, παρά το ότι ορισμένοι Ευρωβουλευτές ή κόμματα έχουν αλλάξει το συσχετισμό τους με την ομάδα, κατά την περίοδο 2014-2019.

    dfcasd

    Οι επιπτώσεις είναι σαφείς. Η δυναμική της ακροδεξιάς το 2019 είναι αξιοσημείωτη και προφανής και άνευ προηγουμένου, παρά το ότι το 2014 επισκιάστηκε εν μέρει από το γεγονός ότι οι ευρωβουλευτές του γαλλικού Εθνικού Μετώπου χαρακτηρίστηκαν ως "ανεξάρτητοι” (εντάχθηκαν σε μια ομάδα μόλις το 2015). Το ίδιο ισχύει και για την πτώση που παρατηρήθηκε στον παραδοσιακό συνασπισμό κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς, δηλαδή του ΕΡΡ και των Σοσιαλδημοκρατών. Για πρώτη φορά, οι δύο αυτοί δεν έχουν πλέον την πλειοψηφία (από κοινού). Αλλά αυτές οι τάσεις αντισταθμίζονται από άλλες: αντιστοίχως, η απότομη διάβρωση της υποστήριξης για την ακροαριστερά και η άνοδος των Πρασίνων και των φιλελεύθερων κεντρώων (ALDE), στην οποία η πρόβλεψη του 2019 προσθέτει συμμάχους, ιδιαίτερα στη Γαλλία και στη Ρουμανία.

    Ως συνέπεια, η ευρεία ομαδοποίηση την οποία το 2014 χαρακτήρισα ως "συστημική ΕΕ”, έχει ένα σχεδόν ίδιο ποσοστό των ευρωβουλευτών, κοντά στο 70%, και το ίδιο ισχύει και για τα μη συστημικά, κοντά στο 30%. Υπό αυτό το πρίσμα, οι εκλογές που προκάλεσαν αναστάτωση ήταν το 2014, όχι το 2019. Αυτός ο γύρος είναι ο γύρος της σταθερότητας, μαζί με το διχασμό για τα συστημικά/μη συστημικά κόμματα, ακόμη και όταν κάθε στρατόπεδο αναδιοργανώνεται εσωτερικά.

    Στο άρθρο μου το 2014, κατέληξα σε αυτό που τότε ήταν ένα αντίθετο συμπέρασμα, δηλαδή στην πιθανότητα "μιας ακόμη αντιστροφής της τάσης” -με την οποία εννοούσα κάποια ανάκαμψη στο συστημικό στρατόπεδο το 2019. Όπως δείχνει το παραπάνω γράφημα, αυτό δεν συνέβη: το συστημικό ποσοστό, όπως το καθόρισα, υποχώρησε ελαφρώς φέτος -και θα υποχωρήσει περαιτέρω εάν, όπως θα μπορούσε κάλλιστα να συμβεί, κόμματα όπως το Fidesz και το ρουμανικό PSD, αποχωρήσουν από το ΕΡΡ και το S&D αντιστοίχως.

    Αλλά και άλλο περιστατικό μπορεί να προκαλέσει αναταραχή, εάν το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαιώσει την δηλωμένη πρόθεσή του να αποχωρήσει από την ΕΕ. Σε αυτή την περίπτωση, οι 73 νεοεκλεγέντες Βρετανοί ευρωβουλευτές θα χάσουν τις έδρες τους και θα αντικατασταθούν εν μέρει από 27 ευρωβουλευτές από 14 άλλα κράτη-μέλη (ένας από αυτούς είναι ο Sandro Gozi, Ιταλός, πρώην υφυπουργός για ευρωπαϊκά θέματα και ο αριθμός 22 στην λίστα LREM στη Γαλλία). Η πλήρης λίστα για αυτούς τους "επιπλέον” 27 βουλευτές δεν βρέθηκε όσο ερευνούσα για αυτό το άρθρο, αλλά αναμένεται να είναι γενικά παρόμοια της κομματικής σύνθεσης με τους 678 ευρωβουλευτές των 27 κρατών-μελών, εξαιρώντας το Ηνωμένο Βασίλειο. Από τη στιγμή που οι νεοεκλεγέντες βουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου είναι σχετικά λιγότερο "συστημικοί” από το μέσο όρο των 28 (52% συστημικοί, 48% μη συστημικοί), αυτή η προσομοίωση θα οδηγούσε σε μια ελαφρά αναστροφή της τάσης, αν πάνε όλα όπως αναμένεται.

    cvxvcxsc

    Δε χρειάζεται να πούμε ότι δεν πάνε όλα όπως αναμένεται, και θα πρέπει να περιμένουμε περαιτέρω αναδιάταξη στις κομματικές ομάδες -που μπορεί να επηρεάσει τι παρουσιάζεται εδώ ως το όριο συστημικού/μη συστημικού. Αλλά η ευρύτερη εικόνα θα παραμείνει. Όπως φαίνεται από μια μακροπρόθεσμη προοπτική της ΕΕ, το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί να είναι πρωτοφανώς διαιρεμένο, αλλά όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό.

    © Copyright Bruegel. Η μετάφραση του κειμένου έγινε από το Capital.gr. Η δημοσίευση της ελληνικής μετάφρασης δεν αποτελεί προϊόν επίσημης συνεργασίας

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://bruegel.org/2019/05/european-parliament-election-results-the-long-view/
     

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων