Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 08-Φεβ-2021 00:05

    Ποια είναι η πραγματική πολιτική κληρονόμος του Τραμπ

    Ποια είναι η πραγματική πολιτική κληρονόμος του Τραμπ
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Robert A. George

    Είναι σαφές ότι η Αμερικανίδα ομοσπονδιακή βουλευτής Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το τι γνώμη έχουν για εκείνην οι συνάδελφοί της στο Κογκρέσο των ΗΠΑ: την επόμενη ημέρα της καθαίρεσής της από τις κοινοβουλευτικές επιτροπές των οποίων ήταν μέλος, ως απάντηση στη μακρά ρητορική εμπλοκή της με τη θεωρία συνωμοσίας QAnon, η βουλευτής καυχιόταν δημοσίως στο Twitter ότι οι συγκεκριμένες κυρώσεις σημαίνουν απλώς ότι θα έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο.

    Εξίσου επικίνδυνο, ωστόσο, είναι ότι δεν φαίνεται να νοιάζεται ιδιαίτερα ούτε για τη γνώμη που έχει το ίδιο το κόμμα της για τα όσα κάνει ή λέει.

    Το νέο μοντέλο του "ανεξάρτητου" πολιτικού

    Κάποτε, η απώλεια μιας θέσης στις κοινοβουλευτικές επιτροπές θα ήταν ισοδύναμη του τέλους μιας σταδιοδρομίας στο Κογκρέσο. Ένας βουλευτής ή γερουσιαστής - "ζόμπι", χωρίς έδρα σε επιτροπή, θα θεωρείτο πολιτικά "ανάπηρος".

    Αυτές οι θέσεις θεωρούνται ζωτικής σημασίας για την ικανότητα ενός μέλους του Κογκρέσου, όπως λέει το παλιό αμερικανικό ρητό, "να φέρνει σπίτι το μπέικον". Χωρίς τη δυνατότητα να κάνει κάτι τέτοιο, οποιοδήποτε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων - ειδικά πρωτοεμφανιζόμενο στο σώμα - θα ήταν ευάλωτο έναντι ανταγωνιστών του τόσο στις εσωκομματικές προκριματικές όσο και σ' αυτές καθ' αυτές τις βουλευτικές εκλογές.

    Τίποτε από τα παραπάνω δεν ισχύει πια. Αντ' αυτού, η Γκριν εμφανίζεται να θεωρεί ότι ενισχύει το προφίλ της στη βάση της θεωρίας: "Αν με πλήξεις, θα γίνω πιο ισχυρή απ΄ όσο μπορείς να φανταστείς".

    Στις 48 ώρες πριν την ψηφοφορία της υποβάθμισής της στην Ολομέλεια της Βουλής, η Γκριν συγκέντρωσε πολιτική χρηματοδότηση συνολικού ύψους 325.000 δολαρίων. Πράγματι, έχει συγκεντρώσει (και κατά πάσα πιθανότητα εξακολουθεί να συγκεντρώνει) χρήματα εκμεταλλευόμενη την "καταιγίδα" που έχει δημιουργήσει γύρω από το όνομά της.

    Και δεν είναι μόνη. Ο γερουσιαστής Τζος Χόλεϊ - κεντρική φιγούρα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην αμφισβήτηση της επικύρωσης της νίκης του προέδρου Τζο Μπάιντεν στις εκλογές και στόχος διακομματικής οργής μετά την επίθεση στο Καπιτώλιο - τα πηγαίνει επίσης αρκετά καλά, έχοντας συγκεντρώσει σχεδόν 1 εκατομμύριο δολάρια από τις 6 Ιανουαρίου, στον καλύτερο μήνα του από την εκλογή του στη Γερουσία τον Νοέμβριο του 2018.

    Η "αλλαγή παραδείγματος" που επέφερε ο Τραμπ

    Η ιστορία τους σας ακούγεται οικεία? Λογικό. Προέρχεται απευθείας από το "εγχειρίδιο" του Ντόναλντ Τραμπ.

    Το 2016, ο Τραμπ έφερε τα πάνω κάτω στη διαδικασία εκλογής υποψηφίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την προεδρία των ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας τη δύναμη της διασημότητάς του για να εξουδετερώσει τους ισχυρούς κομματικούς παράγοντες σε εθνικό και πολιτειακό επίπεδο. Μέχρι το 2020, ο έλεγχός του στο κόμμα ήταν τόσο απόλυτος που κανείς δεν τολμούσε να του αντιπαρατεθεί - κι αυτό αφορά τόσο τα μέλη της εθνικής επιτροπής και των πολιτειακών αντίστοιχών της,  όσο και τους εκλεγμένους αξιωματούχους. Το γεγονός ότι 45 Ρεπουμπλικάνοι της Γερουσίας φαίνονται απρόθυμοι ως προς τη διεξαγωγή δίκης με κατηγορούμενο τον Τραμπ στο σώμα, υποδηλώνει ότι ο έλεγχός του παραμένει ισχυρός.

    Αυτή η νέα πραγματικότητα είναι ιδανική για "ανεξάρτητους" πολιτικούς. Αλλά πώς λειτουργεί αυτή η κατάσταση για τα κόμματα, τα παραδοσιακά οχήματα τα οποία "ιππεύουν" οι πολιτικοί παράγοντες προκειμένου να κατακτήσουν ανώτερα αξιώματα;

    Προφανώς, είναι πολύ νωρίς για να κάνουμε σημαντικές προβλέψεις εν όψει των εκλογών για τη Βουλή και για μέρος της Γερουσίας το 2022. Ωστόσο υπάρχουν στοιχεία ήδη από τις εκλογές του 2020 που δείχνουν ότι οι Ρεπουμπλικάνοι πιθανόν να έχουν λόγους να ανησυχούν για ψηφοφόρους που έχουν στο μυαλό τους την Γκριν ως συνδεδεμένη  με το κόμμα.

    Οι συνεχείς αναφορές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην βουλευτή Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ (AOC) και τους άλλους "σοσιαλιστές" Δημοκρατικούς φαίνεται να έβλαψαν το Δημοκρατικό Κόμμα το περασμένο φθινόπωρο, οδηγώντας σε ορισμένο βαθμό σε απώλειες εδρών στη Βουλή και κοστίζοντας έδρες στους Δημοκρατικούς και στη Γερουσία. Ο μετριοπαθής Δημοκρατικός γερουσιαστής Τζο Μάντσιν είχε ξεκάθαρα αυτή την άποψη, μολονότι η Κορτέζ δεν τη συμμερίζεται.

    Οι Δημοκρατικοί ετοιμάζονται να ξεπληρώσουν τους αντιπάλους τους με το ίδιο νόμισμα το 2022. Σκοπεύουν να υπενθυμίζουν στους ψηφοφόρους κάθε Ρεπουμπλικάνου που ψήφισε υπέρ της διατήρησης της Γκριν στις επιτροπές το "αμάρτημά" του.

    Η Γκριν μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί στην Κορτέζ της Δεξιάς - δυνητικά μάλιστα πιο επικίνδυνη γιατί, χωρίς θέσεις σε επιτροπές, έχει ελάχιστους λόγους να λειτουργεί με πολιτική υπευθυνότητα. Χωρίς να χρειάζεται να διεκπεραιώνει τη "βαρετή" εργασία μιας επιτροπής, μπορεί πλέον να περνά περισσότερο χρόνο στην εκλογική περιφέρειά της και να καλλιεργεί την ίδια στιγμή μια ευρύτερη πολιτική βάση σε εθνικό επίπεδο.

    Η "συναισθηματική" επαφή με τους ψηφοφόρους μέσω social media και το τέλος των κομματικών μηχανισμών

    Την περασμένη εβδομάδα, γνωρίζοντας ότι το συναίσθημα "πουλάει", η Κορτέζ μοιράστηκε στο Instagram Live τον τρόμο που ένιωσε στις 6 Ιανουαρίου, κατά την εισβολή στο Καπιτώλιο. Με τον ίδιο τρόπο που θα μπορούσε να το κάνει ο οποιοσδήποτε influencer στο Instagram, τέτοια γεγονότα την συνδέουν με τους υποστηρικτές της με πολύ ισχυρότερο τρόπο απ' ό,τι η παραδοσιακή πολιτική προσέγγιση. Αναμείνατε την Γκριν, η οποία διόλου ξένη δεν είναι προς τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, να ακολουθήσει σύντομα ανάλογα βήματα.

    Η ουσία είναι ότι στην κουλτούρα της σημερινής εποχής η αναγνωρισιμότητα και η επιρροή ενός πολιτικού είναι πιο σημαντική από τη θέση του στην ιεραρχία του κόμματος με τη σημαία του οποίου εκλέγεται.

    Η πρόκληση για τα κόμματα - την οποία, για κακή τους τύχη, προς το παρόν αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν - είναι το πώς να αποφύγουν να πληρώνουν το κόστος των "δημιουργικών" (και περιστασιακά απερίσκεπτων) πολιτικών, που λειτουργούν ουσιαστικά ως "ελεύθεροι δεσμεύσεων" και οι οποίοι είναι πιστοί όχι σε πολιτικές παρατάξεις, αλλά μονάχα στην προσωπική τους φιλοδοξία.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ