Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 22-Μαρ-2017 00:07

    Τι θα σήμαινε για τη Γαλλία μια προεδρία Macron

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της

    Αν και η ασυνήθιστη προεκλογική εκστρατεία στη Γαλλία κάθε άλλο παρά έχει φτάσει στο τέλος της, υπάρχει ήδη ένας υποψήφιος με σαφές προβάδισμα: Ο 39χρονος πρώην υπουργός Οικονομίας, Emmanuel Macron, έχει τώρα πάνω από 60% πιθανότητα να γίνει ο επόμενος Γάλλος πρόεδρος, όπως μας λένε οι δημοσκόποι. Τι σημαίνει, όμως, αυτό;

    Εκ πρώτης όψεως, μία προεδρία Macron φαίνεται πως έχει να προσφέρει από κάτι σε όλους: Πρόκειται για έναν υποψήφιο που τάσσεται υπέρ της παγκοσμιοποίησης, της μετανάστευσης, της Ευρώπης, των μεταρρυθμίσεων, που απευθύνεται τόσο στη Δεξιά όσο και στην Αριστερά, που χαρακτηρίζεται λαϊκός αλλά ανήκει και στη μορφωμένη ελίτ. Είναι ο αγαπημένος των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, αλλά και η ελπίδα για πολλούς ψηφοφόρους, τόσο από το "στρατόπεδο" των Σοσιαλιστών, όσο και της Κεντροδεξιάς.

    Αλλά οι λάτρεις του Macron θα μπορούσαν να βρεθούν προ εκπλήξεως, όταν ο ηγέτης τους πατήσει το πόδι του στο Μέγαρο των Ηλυσίων, που είναι και η πρώτη δουλειά ενός εκλεγμένου ηγέτη.

    Στα χαρτιά, ως πρόεδρος ο Macron, χάρη στη "γενναιοδωρία" του συντάγματος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, θα διέθετε τέτοια εξουσία επί διεθνών υποθέσεων που μόνο ο Donald Trump θα μπορούσε να ονειρευτεί. Θα μπορεί να διαπραγματεύεται με ξένες δυνάμεις, να επικυρώνει συνθήκες και να αποφασίζει τη συμμετοχή σε πόλεμο -και όλα αυτά χωρίς να χρειάζεται τη σύμφωνη γνώμη του κοινοβουλίου. Ο υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης και πρώην τραπεζίτης θα ήταν άμεσα ευπρόσδεκτος από τα δυτικά έθνη, ως εταίρος που θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα όπως πρέπει.

    Σε εσωτερικό επίπεδο, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα. Ο Γάλλος πρόεδρος διορίζει τον πρωθυπουργό και άλλα ανώτερα κυβερνητικά στελέχη - μια απλή διαδικασία, εάν το κόμμα του Προέδρου κατέχει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έπειτα, έχει τον έλεγχο της νομοθετικής ατζέντας. Ωστόσο, το εκκολαπτόμενο κόμμα του Macron "En Marche" δεν έχει κατεβάσει ποτέ υποψηφίους του σε εκλογές, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Macron. Υπάρχει, βέβαια, η πιθανότητα κάποιοι εκ των βουλευτών του αντίπαλου Σοσιαλιστικού Κόμματος να αλλάξουν στρατόπεδο. Αλλά ακόμη και έτσι, τα κυρίαρχα κόμματα της Γαλλίας έχουν υποστεί ρήγμα και είναι πιο πιθανό αυτές οι εκλογές να αποφέρουν ένα κατακερματισμένο και "ατίθασο" κοινοβούλιο, παρά πιστό στην ατζέντα του Macron. 

    Ακόμη και εάν καταφέρει να φέρει το κοινοβούλιο με τα νερά του, το μεγαλύτερο ερώτημα είναι εάν το πρόγραμμα του Macron μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να υποβαθμίσει τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει ο επόμενος Γάλλος πρόεδρος. Οι αναταραχές δεν παύουν ποτέ να βρίσκονται στο προσκήνιο: Η ανεργία στους νέους αποτελεί μάστιγα για τον κοινωνικό ιστό και η επί σειρά δεκαετιών συστηματική αποτυχία δημιουργίας θέσεων εργασίας και αφομοίωσης των μεταναστών, σε συνδυασμό με τις συχνές αποκαλύψεις γύρω από τη διαφθορά στο Δημόσιο, έχει απομακρύνει μία μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων από τα κυρίαρχα κόμματα. Πολλοί μορφωμένοι επαγγελματίες και επιχειρηματίες έχουν καταφύγει στο Λονδίνο, στις Βρυξέλλες και άλλες παγκόσμιες πόλεις.

    Εν ολίγοις, το γαλλικό μοντέλο της χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης που χρηματοδοτείται σημαντικά από τον κρατικό τομέα έχει καταρριφθεί εδώ και πολύ καιρό. Η κυκλική ανάκαμψη έχει βοηθήσει την οικονομία της Γαλλίας να δείχνει κάπως καλύτερη, αλλά πρόκειται για πλάνη. Το Δημόσιο είναι τόσο μεγάλο όσο σε καμία άλλη χώρα, αλλά αποδίδει τόσο λίγα, από πλευράς ευκαιριών και κοινωνικής κινητικότητας, όσο ποτέ άλλοτε.

    O "κουβαρντάς"

    Η Γαλλία βρίσκεται στην κορυφή της λίστας του ΟΟΣΑ με τις χώρες που πραγματοποιούν τις μεγαλύτερες κρατικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ

    View

    Αυτού του είδους τα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν με "μπαλώματα", όπως συνήθιζε να κάνει ο σοσιαλιστής πρόεδρος Francois Hollande, του οποίου η δημοτικότητα έχει πέσει κατακόρυφα.

    Ο Macron δημοσιοποίησε την οικονομική του πολιτική, δύο μήνες πριν από τον πρώτο γύρο των εκλογών. Ακολούθησε μια φρενίτιδα προτάσεων πολιτικής, αλλά δεν αρκούν ώστε να δημιουργηθεί μια ξεκάθαρη εικόνα. 

    Επιδιώκει να εισαγάγει έναν ενιαίο φόρο της τάξεως του 30% για όλα τα εισοδήματα από κεφάλαια, φέροντας την υψηλή φορολογία της Γαλλίας πιο κοντά στον μέσο όρο της Ε.Ε. Ο συντελεστής εταιρικού φόρου που ακολουθεί πτωτική πορεία, θα μειωθεί στον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 25% πενταετούς περιόδου. Δεσμεύεται για ένα πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων ύψους 50 δισ. ευρώ και για μείωση της φορολογίας ιδιωτών και επιχειρήσεων κατά 20 δισ. ευρώ. Τα  εν λόγω μέτρα θα γίνουν πράξη μέσω της περικοπής 60 δισ. ευρώ από δαπάνες και των χαμηλών επιτοκίων δανεισμού. Έχει, επίσης, δεσμευθεί ότι θα περιορίσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού στο όριο του 3% που θέτει η Ε.Ε.. Προβλέπεται μεγαλύτερη ευελιξία για τους εργαζομένους, αλλά και κάποια ενίσχυση του Κράτους Πρόνοιας.

    Από τις ιδέες του απουσιάζει το ριζοσπαστικό στοιχείο που υποδεικνύει η ρητορική του. Ουσιαστικά, ο Macron είναι ένας κεντρώος που έχει εξασφαλίσει του οπαδούς του δυσφημίζοντας το (κεντρώο) κατεστημένο της πολιτικής στη Γαλλία. Το αποτέλεσμα είναι ακόμη πιο κεντρώο, απλώς με πιο φανταχτερό περιτύλιγμα. Την ώρα που η Marine Le Pen του Εθνικού Μετώπου, στην προεκλογική της εκστρατεία, υπερήφανα απορρίπτει οποιοδήποτε δεσμό τόσο με τη Δεξιά, όσο και με την Αριστερά, ο Macron αποφάσισε να υποστηρίξει και τις δύο πλευρές - κάτι που ίσως δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένου του ρεαλισμού που έχει επιδείξει στο παρελθόν.

    "Στην επιθυμία του να ικανοποιήσει τη Δεξιά της Αριστεράς και την Αριστερά της Δεξιάς, ο Emmanuel Macron θα μπορούσε να ακολουθήσει ένα πολύ άτολμο πρόγραμμα, το οποίο πιθανότατα θα σηματοδοτήσει τη συνέχιση του Hollandism", παρατήρησε, σε άρθρο της, η Le Figaro, σε μία σύνοψη των θέσεών του που όπως σημείωσε, παραπέμπουν σε μια ομάδα υψηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων που μελέτησαν το πρόγραμμα.

    Η σύγκριση με τον Hollande, ενδεχομένως τον λιγότερο δημοφιλή πρόεδρο στην ιστορία της Γαλλίας, δεν είναι καλό σημάδι. Ως υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση του Hollande, ο Macron συμμετείχε στις σκληρές προσπάθειες να μπει τέλος στο 35ωρο εργασίας ανά εβδομάδα της Γαλλίας και να καταστεί η αγορά εργασίας πιο ευέλικτη. Προκειμένου να "περάσει" μια αποδυναμωμένη εκδοχή του ισχύοντος μοντέλου, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να επικαλεστεί ειδικές δυνάμεις για να παρακάμψει το κοινοβούλιο και ακόμη και το ίδιο της το κόμμα.  

    Θα μπορούσαμε να πούμε πως κατά μία έννοια, το Μέγαρο των Ηλυσίων είναι "καταραμένο". Δεδομένων των σαρωτικών συνταγματικών εξουσιών και με ένα αξίωμα τέτοιας χλιδής και μεγαλείου, είναι δύσκολο για έναν Γάλλο πρόεδρο που μέχρι πρότινος ήταν έναν κοινός θνητός, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Και οι Γάλλοι ψηφοφόροι απογοητεύονται εύκολα. Η πτώση μπορεί να είναι τόσο γρήγορη όσο και η άνοδος, όπως διαπίστωσαν τόσο ο Nicolas Sarkozy, όσο και ο Francois Hollande.

    Ο Jean-Luc Melanchon, ένθερμος εκφραστής της Αριστεράς και υποψήφιος για πρόεδρος, απηύθυνε ομιλίας σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί στο Παρίσι, καλώντας σε εξέγερση και ζητώντας μια "Έκτη Γαλλική Δημοκρατία", όπου η εξουσία δεν θα συγκεντρώνεται τόσο πολύ στην προεδρία. Ο υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Benoit Hamon έχει κάνει παρόμοιες νύξεις. Και τέτοιου είδους αιτήματα μόνο να λάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις μπορούν.

    Υπάρχει ακόμη χρόνος για εκπλήξεις πριν από τον πρώτο γύρο εκλογών στις 23 Απριλίου. Με το κρίσιμο ντιμπέιτ της Δευτέρας δόθηκε στους ψηφοφόρους η ευκαιρία να συγκρίνουν τους υποψηφίους (Θα έλεγα παράτολμο τον αναλυτή που ακόμη και τώρα, θα ξέγραφε τον ετοιμοπόλεμο Δημοκρατικό υποψήφιο Francois Fillon, λάτρη της Formula 1 και της ορειβασίας που αν μη τι άλλο, είναι ανυποχώρητος). Και όμως, η μεγαλύτερη έκπληξη αυτών των εκλογών θα είναι ενδεχομένως το πόσες λίγες αλλαγές, από αυτές που ζητούν οι ψηφοφόροι, θα υλοποιηθούν.

    Ο υποψήφιος Macron έχει μέχρι στιγμής απολαύσει μία σχεδόν "ευλογημένη" πορεία. Αλλά ο πρόεδρος Macron δεν θα έχει την ίδια τύχη: Εάν δεν μπορέσει να φέρει ριζικές αλλαγές, θα τις επιβάλει ο λαός.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων