Του Μανόλη Καψή

Δεν θα έλεγα ότι ήταν και η καλύτερη στιγμή του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, η αντιπαράθεσή του με τον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη, όσο και αν η συστηματική αντιπαράθεση μαζί του, δικαιολογημένα τον εκνευρίζει. Ανθρώπινο μεν, αλλά αυτό ουδόλως δικαιολογεί την έκρηξή του. Ακόμα λιγότερο τις απειλές να προσφύγει νομικά εναντίον του, για παράφραση των λεγομένων του, όσον αφορά αν κάνει ή δεν κάνει η Ελλάδα επαναπροωθήσεις.

"Αυτό που κάνετε είναι ποινικό, λέγεται παραποίηση των δεδομένων" ενημέρωσε με ύφος τον δημοσιογράφο- και εμάς συνεπώς- ο κ. Μαρινάκης και για να το λέει υποθέτω θα υπάρχει η σχετική διάταξη στον Ποινικό Κώδικα, δικηγόρος είναι άλλωστε, αλλά πολύ αμφιβάλω αν μπορεί να σταθεί τέτοια "μεγάλη παρανομία" στον προφορικό λόγο και μάλιστα στη διάρκεια της ενημέρωσης των δημοσιογράφων στο briefing. Μάλλον θα αποφύγει τα ισόβια ο συνάδελφος, που δεν μου φάνηκε άλλωστε να τρόμαξε και πολύ με την απειλή.

Άλλωστε, αυτό που ο κ. Μαρινάκης ονομάζει με έναν μάλλον βαρύγδουπο τρόπο ως "παραποίηση των δεδομένων", είναι αυτό που θα λέγαμε διαφορετικά, και λιγότερο βαρύγδουπα, μια άλλη ερμηνεία των λεγομένων του, που αυτό κι αν είναι στη δημοσιογραφική ύλη και αρμοδιότητα. Έτσι το κατάλαβε ο δημοσιογράφος, έτσι το παρουσιάζει και αν αυτό δεν βρίσκει σύμφωνο τον εκπρόσωπο, αν το θεωρεί παραποίηση των δεδομένων για να υιοθετήσουμε τη δική του φρασεολογία, ξυδάκι θα έλεγαν κάποιοι, εμείς θα λέγαμε ότι έχει κάθε δικαίωμα- και σίγουρα έχει τη δυνατότητα- να διευκρινίσει και να διαψεύσει τον δημοσιογράφο και όποιον άλλο θέλει. Με όποιον τρόπο θέλει και όσο έντονα θέλει. Οι απειλές για μηνύσεις δεν έχουν καμία θέση σε έναν τέτοιο διάλογο.

Όλα αυτά όμως δεν έχουν να κάνουν τόσο με τον ενδεχομένως ευέξαπτο κυβερνητικό εκπρόσωπο, ούτε με έναν ενδεχομένως εκνευριστικό δημοσιογράφο, αλλά προκύπτουν από την πολύ ευαίσθητη- ή καλύτερα δύσκολη- θέση στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση, όταν καλείται να περιγράψει τους χειρισμούς της και την πολιτική της όσον αφορά τους παράνομους μετανάστες, τις επιχειρήσεις αποτροπής ή διάσωσης και τον ρόλο του Λιμενικού.

Το οποίο Λιμενικό a propos, όπως συμβαίνει τώρα με την τραγωδία στη Χίο, αλλά και όπως συμβαίνει πάντα με ανάλογες υποθέσεις- η κυβέρνηση σπεύδει να γεμίσει με επαίνους και να μιλήσει με πολύ θερμά λόγια για το δύσκολο έργο που επιτελεί, αναγνωρίζοντας ακόμα και τις χαμηλές απολαβές των στελεχών του Σώματος, ελπίζοντας ότι έτσι θα καλυφθεί πίσω από τους ένστολους και θα αποφύγει την κριτική.

Την κριτική για τις εύλογες απορίες που δημιουργεί ένα ναυάγιο σαν αυτό στα ανοιχτά της Χίου.

Αλλά το θέμα μας δεν είναι να διερευνήσουμε το πώς και το γιατί συνέβη αυτό που συνέβη, αυτό υποτίθεται ερευνάται από τη δικαιοσύνη. Και ας υποκριθούμε ότι έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι θα βγει ασφαλές συμπέρασμα. Το θέμα μας είπαμε, είναι η δύσκολη ισορροπία την οποία πρέπει και θέλουν να κρατήσουν η κυβέρνηση και ο εκπρόσωπός της, κάθε φορά που συμβαίνει ένα ανάλογο τραγικό συμβάν. Και τι συνέπειες έχουν αυτές οι ασκήσεις ισορροπίας.

Γιατί από τη μία ο εκπρόσωπος διαψεύδει φυσικά ότι το Λιμενικό έχει κάποια σχέση με τους θανάτους και το ναυάγιο- και δώστου ξανά επαίνους για τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι ένστολοι μέσα στη θάλασσα και πόσο ευγνώμονες τους είμαστε- όπως διαψεύδει και τις απωθήσεις και τις επαναπροωθήσεις που είναι παράνομες, αλλά από την άλλη σπεύδει να επαναλάβει φυσικά- γιατί υπάρχει και το κοινό που δεν θέλει να ακούσει για μετανάστες και αυτό είναι και κρίσιμο εκλογικά- ότι και σύνορα υπάρχουν και κανείς δεν έχει δικαίωμα να τα παραβιάζει και οι ένστολοι προφυλάσσουν τη χώρα από την ανεξέλεγκτες ροές κι εμείς δεν θα επιτρέψουμε ξανά να γεμίσει η χώρα με "λαθρομετανάστες." Όχι σαν κάτι άλλους που δεν ήξεραν καν αν υπάρχουν σύνορα…θα πει ακόμα ο κ. Μαρινάκης.

Και ξεφεύγει και η λέξη "εισβολή" καμμιά φορά στον λόγο του εκπροσώπου, ώστε να μην μείνει αμφιβολία για τη στάση που κρατά και θα κρατά η κυβέρνηση στο θέμα της μετανάστευσης.

Και βέβαια αυτές οι ιερεμιάδες για τους μετανάστες και το καθήκον των Λιμενικών να προστατεύσουν τη χώρα, μας βάζουν όσο νάναι και σε κάποιες σκέψεις για το ποιες είναι ακριβώς οι εντολές που έχουν δοθεί στους Λιμενικούς. Τι κάνουν όταν βλέπουν ένα σκάφος να έρχεται; Σπεύδουν να σώσουν το πλήρωμα, όπως προβλέπει το δίκαιο; Γιατί αυτό προβλέπεται από τις συνθήκες. Θεωρητικά, το μόνο που μπορούν να κάνουν οι Λιμενικοί όταν βλέπουν ένα σκάφος με μετανάστες να έρχεται στα ελληνικά χωρικά ύδατα είναι να σπεύσουν να σώσουν τον κόσμο. Υποθέτω όμως ότι δεν γίνεται μόνο αυτό. Ετσι δεν είναι;

Το θέμα δεν προσφέρεται για εύκολες λύσεις και μεγάλες κουβέντες, ούτε για αφορισμούς, ούτε για ανέξοδες κομματικές αντιπαραθέσεις. Καμία χώρα δεν μπορεί να αντέξει ανεξέλεγκτες ροές μεταναστών που προκαλούν οξείες κοινωνικές αντιδράσεις και πολιτικές ανατροπές. Αλλά και κανείς δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τους θανάτους αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων.