του Θοδωρή Γιάνναρου*

Το αφήγημα του Μητσοτάκη που, μελετώντας με τους στενούς του συνεργάτες τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των τελευταίων δημοσκοπήσεων και βλέποντας την απόλυτη αδυναμία της αντιπολίτευσης να αρθρώσει κάποιον ενιαίο λόγο ικανλι να πείσει τους ψηφοφόρους - ειδικά εκείνους της γκρίζας ζώνης - στήνει μια τριπλή παγίδα στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Το ότι ξαφνικά ανοίγει τα χαρτιά του, δεν αποτελεί πλέον απλώς κάποιο διαχειριστικό τρικ, αλλά ένα βαθιά πολιτικό και θεσμικό βήμα, που εστιάζει σε τρεις δομικούς άξονες: τον φόβο για αστάθεια, τις θεσμικές τομές στο Σύνταγμα της χώρας και το κύρος της Ελλάδος στο εξωτερικό.  Για να μην το ξεχάσουμε όμως, στο στόχο του πρωθυπουργού της Ελλάδος είναι το ουσιαστικά "απολιτίκ” Κέντρο, που αρμενίζει όπου φυσά ο άνεμος και συνήθως…  ταυτίζεται με την παράταξη εκείνη που προηγείται…

Μόνο ατζαμής δεν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που αυτές τις τελευταίες ημέρες επιχειρεί να ορίσει εξαρχής την ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης έως τις εκλογές του 2027 και κινείται με μία συντονισμένη αντεπίθεση στρατηγικής, μέσω των πρόσφατων δηλώσεών του, με κορωνίδα τις ανακοινώσεις που έκανε για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.

Το σχέδιο Μητσοτάκη βασίζεται σε τρία σημεία-άξονες της πολιτικής του επίθεσης:

Ο 1ος άξονας είναι το "Σταθερότητα ή Χάος” που αποτελεί ένα βαρυσήμαντο μήνυμα προς τους ψηφοφόρους, με το οποίο απαξιώνει την αντιπολίτευση, ως μη έχουσα τη δύναμη να εκφράσει πολιτικό αντίλογο, ούτε δυνάμενη να προτείνει λύσεις στα μείζονα θέματα που αφορούν στη χώρα. Έτσι κλείνει εμφατικά κάθε πιθανολογούμενο σενάριο για πρόωρες εκλογές… με το δίλημμα της "κυβερνησιμότητας” να είναι στην πρώτη γραμμή!

Αναρωτούμενος δε, "…ποιος θα αναλάβει τα πηδάλια της χώρας;”, (…χωρίς να αναφέρει τον εαυτό του), ουσιαστικά αφήνει να εννοηθεί ότι, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως αν αντιπαραβάλλει τη συμπαγή δομή της νεοδημοκρατικής παράταξης, έχοντας απέναντι το πολιτικό καρουσέλ της Κεντροαριστεράς, τα πράγματα θεωρητικά φαίνεται πως είναι απλά. Η στρατηγική Μητσοτάκη είναι και απλή και ευκολοκατανόητη: η ταύτιση της πολιτικής σταθερότητας στην Ελλάδα με την παραμονή της Νέας Δημοκρατίας στα πηδάλια της χώρας και η ταύτιση οποιασδήποτε άλλης λύσης με το "χάος” και την οικονομική κατρακύλα που αυτό συνεπάγεται...

Στον 2ο άξονα περιλαμβάνεται το Σύνταγμα και η Αναθεώρησή του, με τον άξονα αυτόν να αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό σημείο! 

Ο πρωθυπουργός επέλεξε να προαναγγείλει παρεμβάσεις σε πέντε σημαντικά άρθρα, με πρώτο και κύριο, το περίφημο Άρθρο 16 για την ίδρυση των μη κρατικών πανεπιστημίων, στοχεύοντας να εκθέσει ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ που θα υποχρεωθούν εκ των πραγμάτων να πάρουν θέση απέναντι στις μεταρρυθμίσεις αυτές που, όπως ο Κ. Μητσοτάκης πιστεύει, έχουν απήχηση στην πλειοψηφία των πολιτών. 

Από την άλλη όμως στοχεύει, όπως τονίζει, σε θεσμικές θωρακίσεις της χώρας μας, αναγκάζοντας ουσιαστικά την αντιπολίτευση να απολογηθεί σε περίπτωση που δεν τις υπερψηφίσει. Και εδώ μιλάμε για την συνταγματική κατοχύρωση της δημοσιονομικής σταθερότητας και την αλλαγή στον τρόπο εκλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης - καθόλου αμελητέα πράγματα!

Στον 3ο και τελευταίο άξονα τις στρατηγικής επίθεσης Μητσοτάκη βρίσκεται το ατού της Ελληνικής Προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το δεύτερο εξάμηνο του 2027… που συνδέει άμεσα τις εθνικές εκλογές με το ευρωπαϊκό ορόσημο που βρίσκεται προ των θυρών.

Ρωτάει λοιπόν τους πολίτες, τι είναι αυτό που επιθυμούν; Μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού-υπηρεσιακή, που θα χειριστεί τα πηδάλια της Ευρώπης και τα Εθνικά μας θέματα, ή μια  στιβαρή και σταθερή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (…πάλι όμως, δεν αναφέρει τον εαυτό του).

Υπάρχουν όμως αρκετές ρωγμές σε θέματα καθημερινότητας αλλά και στο αφήγημα περί "επιτελικής επάρκειας” που πληγώνουν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό: θέματα όπως το εργατικό ατύχημα στη μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα, το σιδηροδρομικό υπερατύχημα στα Τέμπη και άλλα. Η κυβέρνηση συνηθίζει πλέον να απαντά ιδιαίτερα επιθετικά σε κάθε προσπάθεια αντιπολιτευτικής κριτικής και εδώ μέχρι σήμερα δεν έχει πρόβλημα, μιας και η αντιπολίτευση υπάρχει μόνο στα χαρτιά, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα απλό "σκορποχώρι” ανάδελφων χωρίς πυξίδα. 

Κατά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υπάρχει μια μάχη δύο διαφορετικών κόσμων: του κόσμου της "μεταρρύθμισης” μέσα στην Ευρώπη  και του κόσμου της "αντίδρασης” και του "χάους”.  

Μένει λοιπόν να δούμε, αν η στρατηγική αυτή θα αποδώσει καρπούς… πράγμα που θα φανεί από τις αντοχές της κοινωνίας στα άλυτα προβλήματα της καθημερινότητας, εκτός βέβαια αν παρ’ ελπίδα κάτι νέο προκύψει δίπλα στη Νέα Δημοκρατία, όπου τότε, θα γίνει πραγματικότητα η επιθυμία του πρωθυπουργού να κυβερνήσει η ΝΔ… μόνο που δεν θα είναι μόνη της, αλλά με ένα δεξιό πατριωτικό κόμμα στο πλευρό της!

* Ο κ. Θεόδωρος Γιάνναρος είναι μοριακός βιολόγος - γενετιστής.