Του Μανόλη Καψή

Σε ποια χώρα του κόσμου ή τουλάχιστον της Ευρώπης, ένα εργατικό δυστύχημα, όπως το τραγικό που συνέβη στη Βιολάντα, μετατρέπεται αμέσως σε αντικείμενο οξύτατης πολιτικής αντιπαράθεσης; Με τους μεν να μιλούν και πάλι για "έγκλημα" και κυβερνητικές ευθύνες- ο Φάμελλος έκανε λόγο ακόμα και για "μπάζωμα" της αλήθειας από την κυβέρνηση, αν και η υπόθεση είναι ακόμα στην προανάκριση- και τους δε να απαντούν κατηγορώντας τους διαμαρτυρόμενους για τυμβωρύχους, επικαλούμενοι τα στοιχεία της Eurostat  για τα εργατικά ατυχήματα, για να αποδείξουν την αθωώτητά τους; Απάντηση, σε καμία. Μόνο στην Ελλάδα, άντε και στα υπόλοιπα Βαλκάνια.

Να είναι η οξεία πόλωση που είναι ένα θλιβερό δεδομένο της πολιτικής μας ζωής από την μεταπολίτευση και μετά; Αυτή η γνωστή ενδημική πόλωση και οξύτητα που απαγορεύει δια ροπάλου τις συναινέσεις ( όταν δεν τις θέτει εκτός νόμου με απόφαση του Συνεδρίου…)  και μετατρέπει κάθε γεγονός, ακόμα και τις ειδήσεις από τα αστυνομικό δελτίο, σε αντικείμενο αιματηρής κλωτσοπατινάδας; Είναι μια εξήγηση αλλά δεν αρκεί.

Ξεκίνησα όμως να γράφω ένα κομμάτι για τον Αλέξη Τσίπρα και παρασύρθηκα. Ακούω διαφόρους να αναρωτιούνται. Πώς ξεφούσκωσε έτσι αυτός, αυτός που θα ανέτρεπε όλο το σύστημα, ο "νέος Αντρέας" με ιδιότητες τζίνι του Μαραντζίδη, αυτός που θα αναδιαμόρφωνε την κεντροαριστερά και όλο το πολιτικό τοπίο;

Πώς ξεφούσκωσε έτσι αυτός που μας συστήθηκε ξανά λέει, με ένα κουτσομπολίστικο βιβλίο απομνημονευμάτων, που γελοιοποιούσε μια σειρά από συνεργάτες του, υποθέτω για να βάλει και λίγο αλατοπίπερο στην αφήγηση και να ενισχύσει τις πωλήσεις. Και να του επιτρέψει όμως να αποβάλλει από πάνω του όλες τις κηλίδες που άφησε η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, φορτώνοντάς τες στους αφελείς και μωροφιλόδοξους συνεργάτες του. Πώς ξεφούσκωσε έτσι αυτός, αυτός που υποσχέθηκε rebranding και αυτοκριτική και μας σέρβιρε ένα βιβλίο, όπου δηλώνει υπερήφανος για την αντιμνημονιακή του αυταπάτη; Δεν κατάλαβε τίποτα απολύτως, ούτε το πώς, ούτε το γιατί χρεοκόπησε η χώρα ή προσπαθεί να επανασυνδεθεί με το κίνημα της Πλατείας;

Από τη μία πόλη στην άλλη, ο κόσμος πάντως όλο και μειώνεται. Τέρμα και οι ανατυπώσεις της Ιθάκης. Στην Αθήνα, όλο το κουτσομπολιό ήταν στον εξώστη όπου εξόρισε τους παλιούς. Αυτούς που αν και τους μειώνει διαρκώς και τους υποτιμά, αυτοί ελπίζουν ακόμα να τους συμπεριλάβει στα σχέδιά του, ώστε να μην βγουν σε πρόωρη συνταξιοδότηση. Στη Θεσσαλονίκη, ευτυχώς που υπήρχε και ένας φιλόδοξος πασόκος σε αναζήτηση ευκαιριών ανάμεσα στους conferencier και υπήρξαν και ορισμένα παραπολιτικά. Στην επόμενη στάση, το μόνο που θα απασχολεί τους σχολιαστές είναι το πόσο λίγος κόσμος εμφανίστηκε και πόσους τους έπιασε το χασμουρητό.

Να φταίει η έλλειψη αυτοκριτικής για τα όσα συνέβησαν το 2015-19; Συμπαρασύρει τον Αλέξη Τσίπρα η κατάρρευση του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ και τα όσα κωμικοτραγικά ακολούθησαν την παραίτησή του; Πληρώνει το κόστος της σύγκρουσης με τους παλαιούς του φίλους; Γιατί τρώει τη σκόνη της Καρυστιανού;

Μήπως η εξήγηση βρίσκεται σε αυτό το νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται εδώ και δυο τουλάχιστον χρόνια, από την εποχή του δυστυχήματος στα Τέμπη, και που οδηγεί τα κόμματα σε ευθεία σύγκρουση- και τους πολίτες σε παράκρουση- ακόμα και για ένα εργατικό δυστύχημα, όπως αυτό το τραγικό που συνέβη στη Βιολάντα;

Ας μην υποκρινόμαστε, δεν είναι μόνο στις ΗΠΑ που τα άκρα έχουν κυριαρχήσει και έχουν εξοβελίσει τους μετριοπαθείς στο περιθώριο. Το ίδιο φαινόμενο ζούμε και στην Ελλάδα. Το συναίσθημα που κυριαρχεί είναι ο θυμός και τα κόμματα που υιοθετούν την χορογραφία και τη φρασεολογία της οργής, αυτοί και αυτές (κυρίως αυτές) που μοιράζουν ποινές κάθειρξης και υποδύονται τους δικαστές, αυτοί και αυτές που εξαπολύουν κατάρες για τους εθνο-προδότες που μας απειλούν και θέλουν να γκρεμίσουν το σάπιο πολιτικό σύστημα, αυτοί και αυτές που λοιδορούν τους αντιπάλους τους, αυτοί (και αυτές) είναι οι κερδισμένοι των μετρήσεων της κοινής γνώμης.

Από τη Ζωή και την Καρυστιανού μέχρι τον Βελόπουλο, περνώντας από τον Ναντσιό και την Λατινοπούλου, η αγορά διψά για πρόκληση και "τσαμπουκά". Το νέο κλίμα επηρεάζει ακόμα και τα συστημικά κόμματα, ακόμα και σοβαρούς (υποτίθεται) πολιτικούς. Που υποκύπτουν στις διαθέσεις του κοινού και δεν διστάζουν να αφήσουν υπονοούμενα ακόμα και για πολιτικές δολοφονίες ή για προδοσίες στο Αιγαίο.

Σε αυτού του είδους την performance, το στιλ του Αλέξη Τσίπρα μοιάζει παλαιϊκό και ξαναφορεμένο. Δεν πείθει. Η προϋπηρεσία του και (γιατί όχι;) η ωρίμανσή του, δεν του επιτρέπουν να συναγωνιστεί τις άλλες φωνές σε τοξικότητα και αντιθεσμικό θόρυβο. Ετσι έχει μείνει μόνος να παλεύει να αναβιώσει τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα, όταν εκείνη έχει σβήσει σχεδόν από παντού στη Γηραιά Ηπειρο. Το κοινό του έχει συρρικνωθεί , όπως έχει συρρικνωθεί και το κοινό του "προγραμματικού ΠΑΣΟΚ".

Το κίνημα της οργής, έκανε τα πρώτα του βήματα στις πλατείες των Αγανακτισμένων, σαν αντίδραση στη χρεοκοπία της χώρας, που βόλευε να την αποδώσουν στις διεφθαρμένες ελίτ και στα "κλεμμένα". Η συνθηκολόγηση του Αλέξη Τσίπρα οδήγησε το κίνημα στην ύπνωση, αλλά ούτε οι άνθρωποι ούτε οι αντιλήψεις χάθηκαν από προσώπου γης. Ηρθαν ξανά στο προσκήνιο και κατέβηκαν δυναμικά στην πλατεία με το δυστύχημα των Τεμπών. Η οργή και η απελπισία πήραν τη θέση της έρευνας, της αποτίμησης και της λογικής. Αρκεί πλέον ένα συγκινητικό γεγονός και όλος αυτός ο κόσμος είναι έτοιμος να επιστρέψει στους δρόμους.

Το ερώτημα είναι αν θα επιστρέψει και στις κάλπες.