Του Γιάννη Δοδόπουλου

Σε τριάντα ημέρες από σήμερα, ο οργανισμός ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να αποφασίσει εάν θα συνεχίσει να πορεύεται με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα ή εάν θα βιώσει τον τερματισμό της 15ετούς προεδρίας του.Το δίλημμα είναι σχεδόν απάνθρωπο για την ηγετική ομάδα της παράταξης αλλά και για τους εναπομείναντες, πολυπληθείς πάντως ακόμη, ζηλωτές του.

Από τη μία υπάρχει μία σχεδόν νομοτελειακή εντολή: Πολιτικά προϊόντα και οντότητες που γεννήθηκαν ή γιγαντώθηκαν συνεπεία της χρεοκοπίας του 2010 παρουσιάζουν μια αδυσώπητη ροπή προς τον αφανισμό όσο η χρεοκοπία και η παρεπόμενη υπερδεκαετής κρίση καθίστανται ιστορικό παρελθόν. Ο Αλέξης Τσίπρας, καίτοι μακράν η πιο επιτυχημένη πολιτική οντότητα της παρακμής, δύσκολα θα μείνει αλώβητος από αυτήν τη μακρά, αδηφάγο τάση.

Από την άλλη, υπάρχει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ο κ. Τσίπρας απεδείχθη το πιο ανθεκτικό παράγωγο της κρίσης κυρίως επειδή δεν είχε κανέναν ηθικό, πολιτικά και προσωπικά, ενδοιασμό να καταδυθεί σε κάθε πηλώδη γωνιά του βυθού της, αλιεύοντας από παντού καύσιμη ύλη για τη γιγάντωση ενός κόμματος χωρίς βαθιές κοινωνικές ρίζες, με θολή ιδεολογική ταυτότητα και λούμπεν ή τυχοδιωκτική στελέχωση - με την εξαίρεση καμιάς 20ριάς ανθρώπων.

Ο τρόμος της νομοτελειακής εξάχνωσης από τη μία και το ένστικτο της επιβίωσης από την άλλη, ήδη κατατρύχουν τον οργανισμό ΣΥΡΙΖΑ από την επομένη των εκλογών της 21^ης Μαΐου.

Και θα συνεχίσουν να τον βασανίζουν έως την ώρα που το δίλημμα θα πρέπει οριστικά να απαντηθεί:

Συνεχίζουμε με τον Αλέξη κι όπου βγει ή πάμε -βιαίως ή κοινή συναινέσει- σε νέο αρχηγό;

Την πρώτη λύση φαίνεται να επιζητεί τμήμα της ιδιοτελούς ηγετικής ομάδας που επιθυμεί διά του κ. Τσίπρα να εξασφαλίσει τα αξιώματά της για μία ακόμη τετραετία.

Η δεύτερη λύση -μία νέα ή νέος αρχηγός- δείχνει πιο εύκολη και σχεδόν αναγκαστική ιδίως σε περίπτωση νέας εκλογικής κατακρήμνισης.

Και όμως, δεν είναι.

Η εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ έχει βιαίως ποδηγετηθεί από το εύκολο σύνθημα, το ψεύδος, τον αντιθετικισμό, τον οικονομικό αναλφαβητισμό και την τοξικότητα.

Η ίδια εκλογική βάση έχει επιτυχώς παιδαγωγηθεί να σαγηνεύεται από έναν αρχηγό που δεν θα της δημιουργεί σκοτούρες και ανασφάλειες για τις δοξασίες της αλλά θα την κανακεύει, θα την ανατροφοδοτεί.

Έτσι, η νέα ή ο νέος αρχηγός για να γίνει αποδεκτός από την εναπομείνασα εκλογική βάση θα πρέπει ίσως να ακολουθήσει τις συνταγές που θεοποίησαν τον κ. Τσίπρα.

Ο νέος αρχηγός θα πρέπει, για παράδειγμα, να είναι ικανός να συντηρεί το κεντρικό μύθευμα ότι τα μνημόνια γέννησαν την κρίση και όχι το αντίθετο.

Να διεκδικεί με θράσος τον οίκτο "επειδή κυβερνούσε με το πιστόλι του Σόιμπλε στον κρόταφο" σε αντίθεση με τους προκατόχους του που ήταν απλά "γερμανοτσολιάδες".

Να βαφτίζει τη βαριά οικονομική αδαημοσύνη, αθώα αυταπάτη.

Να τσαλαβουτά στα ψεκασμένα ύδατα του "πουλάνε ελπίδα με εμβόλια που δεν υπάρχουν", μόλις ένα μήνα προτού ο ίδιος εμβολιαστεί. Και μετά να απαιτεί επιτάξεις ΜΕΘ, μόνο και μόνο για να πουλήσει φθηνή, δήθεν αντι-νεοφιλελεύθερη ρητορική.

Να μπορεί να δακρύζει με κάθε λέξη του Συντάγματος αλλά ταυτόχρονα να το κουρελιάζει με κωμικά δημοψηφίσματα και διάτρητους διαγωνισμούς τηλεοπτικών αδειών.

Να σηκώνει με το ένα χέρι τη γροθιά στην Καισαριανή και με το άλλο να αγκαλιάζει τον Πάνο Καμμένο.

Να θεωρεί χαριτωμένη την ανεπάρκεια επικοινωνίας έστω σε μία ξένη γλώσσα αδυνατώντας να νιώσει έστω αμηχανία που δεν καταλαβαίνει λέξη συνομιλώντας με έναν πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ: διαμηνύοντας εμμέσως ότι "είμαι ένας από εσάς, ίσως και χειρότερος, όλοι μπορείτε να ελπίζετε".

Να ομνύει στα ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων αλλά να κατηγορείται -χωρίς ποτέ να το διαψεύσει- ότι έταξε κάτω από το τραπέζι στον Ερντογάν την παράδοση των οκτώ Τούρκων αντικαθεστωτικών αξιωματικών.

Να μεγαλοπιάνεται υποσχόμενος να αλλάξει την Ευρώπη την ώρα που ανέχεται τις πιο τριτοκοσμικές εικόνες ανομίας στη δημόσια ζωή της Ελλάδας.

Να πορεύεται άνετα υπό το σύνθημα "φονιάδες των λαών" αλλά να αρκείται σε χαμηλόφωνες αποδοκιμασίες της ρωσικής θηριωδίας στην Ουκρανία.

Η λίστα είναι μακρά, δεν έχει νόημα να είναι εξαντλητική.

Σε περίπτωση, λοιπόν, τερματισμού της προεδρίας Τσίπρα, το βαθύτερο  δίλημμα για τον οργανισμό ΣΥΡΙΖΑ είναι το εξής:

Εάν οδηγηθεί σε μία νέα, σοβαρή περίπτωση, συγκροτημένου και μη δημαγωγού αρχηγού κινδυνεύει να χάσει την ψυχή του όπως την έπλασε σε 13 χρόνια αχαλίνωτου λαϊκισμού.

Εάν πάλι αναγκαστεί να πορευτεί με έναν "νέο, άφθαρτο Τσίπρα" κινδυνεύει με αυξημένες πιθανότητες να υποστεί την ποινή του αξιώματος ότι η Ιστορία ενίοτε επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Χώρια που πρέπει προηγουμένως να τον ανακαλύψει. Και πού να βρίσκεις "καλύτερο"…