Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 29-Δεκ-2022 00:05

    Αλήθεια, πού πηγαίνουν τα χρήματα των φορολογούμενων;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Σπύρου Δημητρέλη

    Τις τελευταίους μήνες η κοινή γνώμη παρακολουθεί συγκλονισμένη να αποκαλύπτεται η μία μετά την άλλη σοβαρότατες υποθέσεις κακοποίησης απροστάτευτων παιδιών. Η τελευταία υπόθεση με τους 15χρονους στο Ίλιον ήρθε για να τερματίσει τη φρίκη και τον αποτροπιασμό. Την ίδια ώρα τα μέσα ενημέρωσης ρίχνουν τα φώτα πάνω στις υποθέσεις αυτές, αναζητώντας λεπτομέρειες και ευθύνες των φερόμενων δραστών. 

    Θα αναρωτηθεί κάποιος τι δουλειά έχει σε ένα μέσο ενημέρωσης κατεξοχήν πολιτικού, διεθνούς και οικονομικού περιεχομένου ο σχολιασμός ενός κοινωνικού ζητήματος, όπως αυτό της κακοποίησης ανηλίκων. Κι όμως, τα ζητήματα αυτά έχουν μια σημαντική, πέρα από κοινωνική, και οικονομική διάσταση. Και εξηγούμαι: αυτό που μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν αναζητούνται ευθύνες πέραν των δραστών ή των γονιών τους όταν πρόκειται να ανήλικους. Άλλοι υπεύθυνοι δεν υπάρχουν; Αρμόδιες υπηρεσίες για την προστασία των ανηλίκων δεν υπάρχουν; Αρμόδιες υπηρεσίες για τον έλεγχο δομών που φιλοξενούν "φιλανθρωπικώς" ανήλικους δεν υπάρχουν; Αρμόδιες υπηρεσίες για τον έλεγχο οικογενειακού περιβάλλοντος που είναι επικίνδυνο για τα παιδιά δεν υπάρχουν; Προφανώς και υπάρχουν. 

    Οι φορολογούμενοι, είτε ως δημότες του δήμου που διαμένουν, είτε ως πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας πληρώνουν. Και είμαι σίγουρος ότι επιβαρύνονται πολλά για να συντηρούν τις πάσης φύσεως υπηρεσίες που είναι επιφορτισμένες με την προστασία των ανηλίκων και τον έλεγχο της καταλληλότητας του περιβάλλοντος που μεγαλώνουν. Είναι αυτές οι υπηρεσίες αποτελεσματικές; 

    Εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Γεμίσαμε με "πεφτοσυνεφάκηδες". Στην καλύτερη περίπτωση, όταν μια υπόθεση θα πάρει τεράστιες διαστάσεις, θα οδηγήσει στην παραίτηση κάποιου υπουργού ή υφυπουργού. Πολύ σπάνιο και αυτό. Ακόμη και αν γίνει, όμως, αλλάζει κάτι; Η παραίτηση ενός υπουργού ή υφυπουργού είναι η λύση για το πρόβλημα; Δεν νομίζω. Η λέξη "αρμόδιες υπηρεσίες" που χρησιμοποίησα παραπάνω δεν μου αρέσει καθόλου. Και δεν μου αρέσει επειδή δεν θεωρώ τις κρατικές δομές κάτι άψυχο και απρόσωπο. Πίσω από κάθε "αρμόδια υπηρεσία" υπάρχουν άνθρωποι με όνομα και επίθετο. Υπάρχουν προϊστάμενοι και υφιστάμενοι. Οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων απασχολούν "ειδικούς" που πληρώνονται με τα έσοδα από τα δημοτικά τέλη. Το ίδιο συμβαίνει και με οποιαδήποτε άλλη "αρμόδια υπηρεσία". 

    Πολλοί επιζητούν μια θέση εργασίας στο δημόσιο με ωράριο και μονιμότητα. Και καλά κάνουν. Η ανθρώπινη φύση επιζητά κατά κανόνα την ασφάλεια και τη σταθερότητα με το λιγότερο δυνατό σωματικό ή ψυχολογικό κόστος. Το πρόβλημα είναι ότι οι προϊστάμενοί τους, που είναι επιφορτισμένοι με τον έλεγχο της απόδοσης των υπαλλήλων, επιλέγουν μια προσέγγιση που εκ των πραγμάτων δεν είναι αποτελεσματική. Επιλέγουν την οδό του να γίνονται αρεστοί και όχι δυσάρεστοι. Το μέγιστο ταμπού στην ελληνική πραγματικότητα είναι η ουσιαστική αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Και για κάποιες κρίσιμες ειδικότητες, όπως οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας, δεν είναι απλώς ταμπού. Είναι κάτι σαν τον Κόμη Δράκουλα των Καρπαθίων που ξορκίζεται ως το μέγιστο "κακό". 

    Το ότι κοινωνικοί λειτουργοί επισκέφθηκαν στο παρελθόν, μετά από καταγγελίες, οικογένεια στην οποία φέρονται στη συνέχεια να δολοφονήθηκαν παιδιά και να τα βρήκαν όλα τέλεια, δεν μπορεί παρά να προκαλεί ανατριχίλα. Όλες οι υποθέσεις κακοποίησης ανηλίκων δεν μπορεί παρά να είναι η απόδειξη ότι το κράτος μας, αυτό το πανάκριβο στη λειτουργία του ελληνικό κράτος, δεν κάνει καλά τη δουλειά για την οποία χρεώνει αδρά τους φορολογούμενους. Μερικές καταδίκες δραστών δεν αρκούν. 

    Μάλλον όλο το σύστημα θέλει ξήλωμα από τις ρίζες του και στήσιμο από την αρχή. Ουσιαστική αξιολόγηση παντού, με απολύσεις αν χρειαστεί. Αλλιώς οι ανατριχιαστικές υποθέσεις από την απουσία προστασίας των ανηλίκων θα έρχονται κάθε τόσο στην επιφάνεια και θα γίνονται απλώς ένα σόου. Μέχρι το επόμενο…

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ