Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 28-Σεπ-2022 00:05

    Από τον Ντράγκι στον γκρεμό μια… Μελόνι δρόμος

    Από τον Ντράγκι στον γκρεμό μια… Μελόνι δρόμος
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Σπύρου Δημητρέλη

    Βλέποντας τα βιντεάκια από την πολιτεία της νέας πρωθυπουργού της Ιταλίας κας Τζόρτζια Μελόνι δεν μπορείς παρά να προβληματιστείς. Σε ηλικία 20 ετών εμφανίζεται να θαυμάζει και να επαινεί τον Μουσολίνι, έναν δικτάτορα που επέβαλε τον ολοκληρωτισμό στην Ιταλία καταστρέφοντας στο τέλος τον λαό του. Αυτόν τον λαό, στον οποίο έδινε υποσχέσεις για μεγαλεία. Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για νεανικές επιπολαιότητες. 

    Μόνο που παρακολουθώντας και τα υπόλοιπα βίντεο της πιο ώριμης κας Μελόνι παρατηρεί ότι έχει μια ροπή προς τις εύκολες προτάσεις για την επίλυση ιδιαίτερα σημαντικών ζητημάτων. Μιλάει για πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια, κατά των μεταναστών, κατά της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ. 

    Αν ανατρέξει κανείς στις προεκλογικές της υποσχέσεις δεν μπορεί παρά να διακρίνει την εύκολη δημαγωγία και λαϊκισμό. Να μην ανοίξουν κλειστά επαγγέλματα, να μην ιδιωτικοποιηθεί ο νέος ιταλικός αερομεταφορέας ΙΤΑ που προέκυψε από την κρατική και χρεοκοπημένη Αλιτάλια, να μοιραστούν περισσότερα χρήματα για να στηριχθούν οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά λόγω της ενεργειακής κρίσης. Γενικά ζητά να γίνει επαναδιαπραγμάτευση του προγράμματος μεταρρυθμίσεων (μνημόνιο θα μπορούσαμε να το βαφτίσουμε εμείς με την εμπειρία που είχαμε) που συμφώνησε με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ο πανθομολογούμενα πιο αξιόπιστος άνθρωπος στην Ιταλία, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι. 

    Ουσιαστικά ζητά επαναδιαπραγμάτευση στη λογική του "δώστε μας τα χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης αλλά χωρίς να κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις που θέλετε". Σας θυμίζει κάτι; Οι μεταρρυθμίσεις, όμως, που έχουν ενσωματωθεί στο ιταλικό μνημόνιο δεν επιβλήθηκαν στην Ιταλία επειδή "οι Γερμανοί θέλουν να κλέψουν τον ιταλικό ήλιο", ούτε "για να υποδουλώσουν τον ιταλικό λαό". 

    Συμφωνήθηκαν μεταξύ των Βρυξελλών και της κυβέρνησης Ντράγκι επειδή η ιταλική οικονομία δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Παρουσιάζει σημαντικά διαρθρωτικά προβλήματα: υψηλό χρέος με τεράστιες ανάγκες αναχρηματοδότησης πολύ σύντομα, κλειστές αγορές, χαμηλό ανταγωνισμό, μεγάλες δαπάνες για το συνταξιοδοτικό σύστημα. Πίσω από τα συνθήματα της κας Μελόνι δεν κρύβεται παρά μια άκρως δημαγωγική προσέγγιση του "κλείνω το μάτι σε όποιον έχει κατεστημένο συμφέρον σε βάρος της κοινωνίας και του λέω ότι θα συνεχίσεις να διατηρείς τα προνόμιά σου". 

    Την ίδια ώρα αφήνει να εννοηθεί ότι θα "κάνει κάτι για τις μαντίλες" που έχουν γεμίσει στις ιταλικές πόλεις ενώ "οι άλλοι, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, δεν κάνουν τίποτα". Προφανώς και είναι δικαίωμα κάθε ευρωπαϊκού λαού να επιλέξει αυτόν που θέλει να τον κυβερνήσει, που θεωρεί ότι θα επιλύσει καλύτερα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. 

    Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι οι πολιτικές επιλογές ανθρώπων που τάζουν τα πάντα σε όλους, παρουσιάζοντας απλοϊκές λύσεις για υπαρκτά και σημαντικά προβλήματα δεν έχουν καλό τέλος για τους ίδιους τους λαούς. Η Ιταλία δείχνει να βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι όπου θα πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις προκειμένου σε μεσομακροπρόθεσμη βάση να διατηρήσει η χώρα την οικονομική της ευημερία. Οι μεταρρυθμίσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν καθυστερήσει και αυτό αντανακλάται στο υψηλό χρέος και στο υψηλό κόστος δανεισμού. Υψηλότερο ακόμη και από αυτό της μικρής Ελλάδας, που όμως πέρασε μέσα από μια δεκαετία αιματηρών μεταρρυθμίσεων και σήμερα δρέπει τους καρπούς τους (ρύθμιση του χρέους, υψηλή ανάπτυξη, μεγάλες επενδύσεις, μείωση συνταξιοδοτικών δαπανών, καταπολέμηση της σπατάλης στην Υγεία, άνοιγμα αγορών και κλειστών επαγγελμάτων και εκατοντάδες άλλα). 

    Οι Ιταλοί δείχνουν να έκαναν την ύστατη πολιτική επιλογή μιας πολιτικού που τούς έταξε ότι "θα διατηρήσετε τον τρόπο και το επίπεδο ζωής σας χωρίς να αλλάξετε τίποτα”. Το πού θα καταλήξει η προσπάθεια, οι Έλληνες το γνωρίζουμε πολύ καλά. Κάναμε στο παρελθόν λαϊκίστικες και δημαγωγικές πολιτικές επιλογές. Τις πληρώσαμε πολύ ακριβά.

    Υπάρχουν, όμως, λόγοι προβληματισμού για τις πολιτικές επιλογές που γίνονται τα τελευταία χρόνια από ευρωπαϊκούς λαούς. Των Ιταλών προηγήθηκαν οι Ούγγροι, οι Πολωνοί και εσχάτως οι Σουηδοί. Ένας από τους λόγους που οδηγεί σε λαϊκιστικές και ακροδεξιές επιλογές είναι η αίσθηση ότι ο Ευρωπαίος πολίτης βλέπει τη γειτονιά του να αλλάζει λόγω του μεταναστευτικού, και θεωρεί ότι γίνεται λιγότερο ασφαλής, λιγότερο ευρωπαϊκή. 

    Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να είναι ακροδεξιές απλουστευτικές και καταστροφικές προσεγγίσεις. Η απάντηση πρέπει να είναι περισσότερη Ευρώπη. Εφαρμογή από άκρη σε άκρη του ευρωπαϊκού αξιακού κώδικα με σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων για όλους. Όποιος δεν σέβεται τις ευρωπαϊκές αξίες της ανθρώπινης ισότητας, αξιοπρέπειας, ανεξιθρησκείας και των δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών πρέπει να υφίσταται συνέπειες. Δεν μπορεί στο Ιράν οι γυναίκες να καίνε τις μαντίλες και στους ευρωπαϊκούς δρόμους να κυκλοφορούν γυναίκες με μπούργκες και νικάμπ στο όνομα ενός δήθεν δικαιωματισμού. 

    Όσο η ευρωπαϊκή ιδέα βελτίωνε τις ζωές των Ευρωπαίων, αυτοί την σέβονταν και την υπηρετούσαν. Μάλλον ήρθε η ώρα η Ευρώπη να αφυπνιστεί. Για να προλάβει και την επόμενη θαυμάστρια του ολοκληρωτισμού που θα εμφανιστεί σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ