Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 19-Φεβ-2022 09:24

    Επίθεση πληροφόρησης σε ένα υπό κατασκευή πόλεμο

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νικήτα Σίμου 

    Τις τελευταίες ημέρες και εβδομάδες, κυκλοφορούν με ένταση όλων των ειδών προβλέψεις και σενάρια για τις άμεσες εκρηκτικές προοπτικές της Ουκρανικής κρίσης. Δημοσιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί, υποστηρίζουν ότι ένας Ρωσο – Ουκρανικός πόλεμος δεν μπορεί να αποφευχθεί. Όμως, εύκολα γεννιούνται μερικά ερωτηματικά όπως: Γιατί εξαπολύεται αυτή η πυκνή πληροφόρηση; Ποιοι κερδίζουν απ’ αυτό;

    Οι προθέσεις της Μόσχας

     Ελάχιστοι είναι εκείνοι, οι οποίοι είναι πολύ κοντά στα κέντρα εξουσίας και γνωρίζουν τα αληθινά σχέδια και κίνητρα της Ρωσικής κυβερνητικής ελίτ. Εκείνοι οι οποίοι εμφανίζονται με ισχυρές δηλώσεις για πόλεμο στην Ουκρανία είναι εθνικιστές, νοσταλγοί του σοβιετικού παρελθόντος, οι οποίοι επηρεάζουν το κοινό αίσθημα προκαλώντας είτε πανικό, είτε φιλοπολεμική έξαρση. H αυξανόμενη τάση των ΗΠΑ ιδιαίτερα από το 1994 και μετά, να προσδώσουν υψηλή προτεραιότητα στις Αμερικανο- Ουκρανικές σχέσεις και να βοηθήσουν την Ουκρανία να στηρίξει την νέα εθνική ελευθερία της, θεωρήθηκε από πολλούς στην Μόσχα – ακόμη και από τους εκδυτικιστές – ότι ήταν μια πολιτική η οποία στρεφόταν εναντίον του ζωτικού ρωσικού συμφέροντος. Εκείνη την εποχή ο, αν και υποστηρικτής της φιλοδυτικής προτεραιότητας, υπουργός εξωτερικών Α. Kozirev δήλωσε (1/1994) ότι " Η Ρωσία πρεπει να διατηρήσει την στρατιωτική παρουσία της σε περιοχές, που ήταν στη σφαίρα συμφερόντων της επί αιώνες". Για πολλά μέλη της ρωσικής πολιτικής ελίτ παραμένει άρθρο πίστης, ότι τελικά η Ουκρανία θα ¨επανενσωματωθεί¨ με κάποιο τρόπο. Ο D. Riurikov, ανώτερος σύμβουλος του Γιέλτσιν, θεωρούσε (11/1996) ότι η Ουκρανία είναι ¨προσωρινό φαινόμενο¨. Όμως η σημερινή εκστρατεία που υποστηρίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία, με τα αλληλοσυγκρουόμενα αισθήματα τα οποία προκαλεί στους πολίτες ενέχει τον κίνδυνο να τραυματίσει την Ρωσική κοινωνία και να επηρεάσει σοβαρά το ηθικό της, όπως σημειώνει ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας I. Ivanov. Ο χρόνος θα δείξει τα αποτελέσματα, αλλά δεν μπορεί να αναμένεται κάτι θετικό από αυτό το κύμα της υστερίας. Μπορεί να υποτεθεί ότι κάποιοι στην Ρωσία, χρειάζονται την αντι-Ουκρανική εκστρατεία για να αποσπάσουν την προσοχή των πολιτών από τα σοβαρά κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά προβλήματα, για να ενδυναμώσουν το πατριωτικό πνεύμα και να συσπειρώσουν τη χώρα.

    Η Ουκρανική οπτική

     Παρεμφερής είναι και η κατάσταση στην Ουκρανία ως προς τις σχέσεις με την Ρωσία. Ο Ουκρανικός εθνικισμός, ο οποίος παραδοσιακά είχε αντι-πολωνικό ή αντι-ρωμαιοκαθολικό προσανατολισμό, απόκτησε μια αιχμή κατά των Ρώσων, όταν οι τελευταίοι μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν απρόθυμοι να αναγνωρίσουν τα Ουκρανικά σύνορα. Το φαινόμενο αυτό εντάθηκε μετά την υποστήριξη του Κιέβου από τις ΗΠΑ και την Γερμανία κατά την δεκαετία 1990. Με αυτό το προηγούμενο, υπάρχουν σήμερα πολλοί οι οποίοι ενδιαφέρονται να διατηρούν και να αυξάνουν την ένταση με την Μόσχα, κατά βάση πιστεύοντας ότι ο ρόλος του αθώου θύματος απέναντι στην αιμοδιψή Ρωσία, προσπορίζει οφέλη στην Ουκρανία. Αυτοί θεωρούν ότι: 1ον, Κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι ευκολότερο να διαμορφώσουν για τους Ουκρανούς μια νέα εθνική ταυτότητα. 2ον, Η Δύση μπορεί να θελήσει να παραβλέψει εσωτερικά Ουκρανικά σκάνδαλα, περιπτώσεις διαφθοράς, και άλλα. 3ον, Γίνεται ο υπολογισμός, ότι με τον ρόλο του θύματος ενισχύεται η οικονομική και στρατιωτική βοήθεια από την Δύση. 4ον, Διάφορες άστοχες ενέργειες της Ρωσικής προπαγάνδας μπορούν να χρησιμεύουν για να ενδυναμώνουν το αντι-Ρωσικό αίσθημα μεταξύ των Ουκρανών. Κατά συνέπεια είναι λογικό να υποτεθεί, ότι το Κίεβο θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να διατηρεί την ένταση.

    Η Δυτική οπτική

     Η εκστρατεία κατά της Ρωσικής επιθετικότητας ευνοεί την Washington και το ΝΑΤΟ. Αυτό, διότι με τον φόβο του ενδεχόμενου πολέμου αποσπώνται, ουσιαστικά η όχι, ειδικά οι Ευρωπαίοι πολίτες από τα εσωτερικά οικονομικά προβλήματα των χωρών τους και την πανδημία, διευκολύνοντας την πολιτική συνοχή μεταξύ και των Νατοϊκών χωρών και των μελών της ΕΕ, (όπου οι παλιοί εθνικισμοί υφέρπουν). Πρόσφατο χαρακτηριστικό συσπείρωσης σε κυβερνητικό επίπεδο, η έκτακτη άτυπη σύσκεψη των Ευρωπαίων αρχηγών κρατών, όπως τόνισε και η Εσθονή πρωθυπουργός. Υπάρχουν όμως και δύο άλλα στοιχεία που μπορούν να ανιχνευθούν στις προθέσεις ειδικά της Washington. Το ένα είναι ότι μετά την απερίγραπτη αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, αιωρείται ένα ερωτηματικό αξιοπιστίας για την Αμερικανική διοίκηση και τις υπηρεσίες πληροφοριών της, το οποίο έρχεται τώρα να αμβλύνει η κινητικότητα του Προέδρου Μπάϊντεν και των Αμερικανών αξιωματούχων με ευκαιρία την Ουκρανική κρίση. Το άλλο στοιχείο είναι, με κύριο αποδέκτη ειδικά τα Ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ, ότι ο Λευκός Οίκος προσπαθεί να αναιρέσει στην πράξη την ευρεία αντίληψη μεταξύ των Ευρωπαίων, ότι η Ατλαντική σχέση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ υποχωρεί ως Αμερικανική προτεραιότητα, προς όφελος των σχέσεων στον Ινδο- Ειρηνικό οι οποίες είναι σημαντικότερες για την Washington. Είναι εμφανές, ότι με ευκαιρία της Ουκρανικής κρίσης όλα τα αντιμαχόμενα μέρη επιζητούν το ύψιστο βραχυχρόνιο όφελος, σε βάρος της διαπραγμάτευσης και αποδοχής μιας συνολικής αρχιτεκτονικής της Ευρωπαϊκής ασφαλείας, στην οποία θα συμμετείχαν ΗΠΑ, ΕΕ ως σύνολο, Ρωσία και Ουκρανία, και η οποία θα διασφάλιζε τα συμφέροντα όλων. Ενδεικτικά, οι ΗΠΑ θα είχαν και τυπικό ρόλο στα Ευρωπαϊκά πράγματα, πέραν του ΝΑΤΟ, γεγονός το οποίο θα ικανοποιούσε το ευρωπαϊκό αίσθημα ασφάλειας, η ΕΕ θα ρύθμιζε τα του οίκου της ενισχύοντας την συνοχή της πολιτικά και αμυντικά, η Ρωσία θα είχε την ικανοποίηση μιας σταθερής ασφαλούς σχέσης με την Δύση στο δυτικό σύνορό της και η Ουκρανία θα μπορούσε να συγκεντρωθεί απερίσπαστη στην ανάπτυξή της. Ένα τέτοιο διαπραγματευτικό εγχείρημα θα ήταν βέβαια χρονοβόρο και δύσκολο, διότι οι διαπραγματευόμενοι θα καλούνταν να επιλύσουν σύνθετα προβλήματα τα οποία έχουν συσσωρευθεί από πολλά χρόνια πριν, ενώ κατά την διαδικασία αυτή θα έπρεπε να λάβουν υπόψη και το κοινό αίσθημα των διαφόρων πληθυσμιακών ομάδων. Είναι σημαντικό, ότι οι πολίτες με την ποικιλία των διαδικτυακών πηγών πληροφόρησης που διαθέτουν, δεν παρακολουθούν πλέον παθητικά τους διάφορους προπαγανδιστές, αλλά διαμορφώνουν απόψεις, και αυτό είναι ενθαρρυντικό για την κριτική στάση της κοινής γνώμης απέναντι στους πολιτικούς ηγέτες, οι οποίοι δεν μπορούν παρά να την λάβουν υπ’ όψη. Όσο και αν οι διάφοροι κυνικοί θέλουν να την υποβαθμίζουν, η δύναμη της κοινής γνώμης όπως και το κοινό αίσθημα, είναι παράγοντες τους οποίους οι σώφρονες πολιτικοί δεν αγνοούν στις πρωτοβουλίες τους. Είθε η αρχή αυτή να ισχύσει και στην σημερινή Ουκρανική κρίση.


     


     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ