Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 29-Ιαν-2022 08:46

    Ζωή σε σιωπηλή απόγνωση!

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Tου Θοδωρή Γιάνναρου
     

    "Η απόγνωση τις περισσότερες φορές δεν είναι τίποτε άλλο από επίπονη αγωνία για ανεκπλήρωτες ελπίδες που μόνοι μας σβήσαμε!”.

    Δυστυχώς, μάλλον δεν έχουμε αντιληφθεί πως η απόγνωση είναι φυσιολογική για εκείνους που δεν δεν έχουν ακόμα εντοπίσει και συνειδητοποιήσει την αιτία του κακού, δεν βλέπουν καμία διέξοδο, δεν έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα και πορεύονται μέσα σε σιωπηλή απόγνωση! Οι πολίτες γενικά, έχουν την τάση, συνειδητά να συμβιβάζονται με μοτίβα απελπισίας που μπορούν να αντέξουν, και αυτό το ονομάζουν ζωή.

    Αυτό που ζούμε είναι παραφροσύνη: είναι το άκρον άωτον του "ξεφευγιού”. Όμως, παράφρων δεν είναι ο φουκαράς που έχει χάσει τα λογικά του, αλλά εκείνος που έχει χάσει σχεδόν τα πάντα και συνεχίζει να διατηρεί τα λογικά του… εκείνος που ζεί χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς μέσα βιοπορισμού, χωρίς να αναμένει πλέον κάτι από το σκορπισμένο στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα μέλλον, αλλά να συνεχίζει να κρατά το στόμα του κλειστό, να μη μιλά και να αναμένει τα κάποια ψίχουλα να πέσουν ως μάννα εξ ουρανού… Μεροδούλι-μεροφάι δηλαδή, σε έναν αφιλόξενο τόπο που και εμείς οι ίδιοι με τις επιλογές μας τα τελευταία πολλά χρόνια, συμβάλαμε στη διαμόρφωσή του.

    Η απόγνωση τελικά δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ο φόβος δίχως ελπίδα, η γνήσια αθεΐα, το τίμημα που πληρώνει κάποιος για να φτάσει ίσως κάποια στιγμή στην αυτογνωσία. Η απελπισία είναι το αποτέλεσμα όχι μόνο της δυστυχίας που βιώνουμε, αλλά το αποτέλεσμα της αδυναμίας να κρίνουμε γεγονότα και καταστάσεις…

    Αλλάζουμε… τις απελπισίες σαν τα πουκάμισα και αυτό το θεωρούμε μυστικό της προσαρμογής μας στη ζωή! Έχουμε φθάσει στο σημείο, με την απόγνωση να συνεχίζεται εδώ και πολύ καιρό, να την έχουμε μετατρέψει σε ένα είδος καταφυγίου που μας βόλεψε και μας έκανε να αισθανθούνε άνετα, παρ’ όλο που ο χειμώνας είναι βαρύς, το σπίτι και η οικογένεια καταρρέουν, η καρδία και η ψυχή ρημάζουν. Mοναξία, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. υγεία κατεστραμμένη, σώμα βασανισμένο, φθαρμένο, σωθικά λιωμένα -τι άλλο δηλαδή χειρότερο να συμβεί για να αφυπνιστούμε; Για πόσο ακόμα η θλιμμένη υπομονή θα πορεύεται δίπλα μας -πιστός συνοδοιπόρος;

    Το άνοιγμα των ματιών, όσων συνειδητά επέλεξαν να μη βλέπουν, καθώς και των άλλων που βλέπουν μεν, αλλά… α λα καρτ, είναι το αντίδοτο στην απόγνωση. Το άνοιγμα των ματιών θα κάνει τα πράγματα να συμβαίνουν, αντί να παρακολουθούμε τα πράγματα που συμβαίνουν -στη διακριτική μας ευχέρεια βρίσκεται η δράση αποκλιμάκωσης της απόγνωσης… να αναμένουμε κάτι βρε αδερφέ… κάτι αμυδρό έστω στο μακρινό μέλλον! Ακόμα και η αναμονή είναι μια ενασχόληση. Αυτό που είναι τρομακτικό είναι να μην έχεις τίποτα να περιμένεις. Σε αυτό ζούμε τώρα και πρέπει να το αλλάξουμε…

    Το Σύμπαν κι ο Θεός δεν μας στέλνουν την απόγνωση για να μας αποτελειώσουν. Τη στέλνουν για να μας ξυπνήσουν για μια νέα αρχή σε μια νέα ζωή που εμείς μόνοι μας θα επιλέξουμε! Είναι καιρός να σταματηθεί η κατρακύλα, για να μην φθάσουμε στο σημείο που η απόγνωση θα μετατραπεί σε παραίτηση, η παραίτηση σε άρνηση υπακοής και οργή… και οι φιλήσυχοι οικογενειάρχες θα μεταλλαχθούν σε κάτι πολύ άβολο για την επίσημη Πολιτεία!

    Αν κάτι δεν συμβεί άμεσα, θα καταφέρουμε σύντομα να φθάσουμε στα μυθοπλαστικά γεγονότα της Αντιγόνης του Σοφοκλη…2.500 χρόνια μετά, στην τρίτη χιλιετία μ.Χ …

    Εύγε και Μπράβο μας λοιπόν αν καταφέρουμε κι αυτό! Άξιοι της μοίρας μας θα είμαστε και μάλιστα στο διηνεκές.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ