Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 30-Σεπ-2021 00:11

    Τι πιστεύουμε για τη δύναμη των "μύθων"

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Το έργο του Ini Archibong’s "Vernus 3” (2020), έχει επηρεαστεί εν μέρει από το έργο του Ιταλού σχεδιαστή Ettore Sottcass. Με την ευγενική παραχώρηση της Γκαλερί Friedman Benda και του Ini Archibong.
    (Andreas Zimmermann)

     

    Έρχεται κάποια στιγµή που οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να µάθουν περισσότερα σχετικά µε τα αντικείµενα που σχεδιάζω. Είτε πρόκειται για ένα ρολόι, είτε για έναν κρυστάλλινο πολυέλαιο, είτε για ένα µονολιθικό ηµερολόγιο από µαύρο γρανίτη• σαν η δουλειά µου να αναδεικνύει κάτι σηµαντικό το οποίο επέλεξα να αφήσω ανείπωτο, αλλά υπάρχει.

    Είναι αλήθεια ότι η δουλειά µου εµπεριέχει µεγάλο µέρος προσωπικών στοιχείων• ορισµένες φορές πρόκειται για συναισθήµατα που µε έχουν αγγίξει πολύ βαθιά και δεν έχω βρει ποτέ τον τρόπο να τα εκφράσω παρά µόνο µέσα από τις δηµιουργίες µου.

    Μέσα σε αυτόν τον "πυρήνα" εµπεριέχονται αδιαµφισβήτητοι φόβοι και δύσκολες ερωτήσεις για τις οποίες ακόµη περιµένω µια απάντηση από το σύµπαν. Συνυπάρχουν µε πεποιθήσεις• πεποιθήσεις που ενισχύονται και εξελίσσονται όλη µου τη ζωή, αλλά που παραµένουν συνδεδεµένες µε τις πεποιθήσεις που µου εµφύσησαν οι πρόγονοί µου. Ο καλύτερος τρόπος για να συνοψίσω τις πεποιθήσεις µου για την ύπαρξη του ανθρώπου είναι ο εξής: Όλοι έχουµε γεννηθεί ήρωες.

    Αλλά, όπως µας έµαθε ο ακαδηµαϊκός και ειδικός στη µυθολογία Joseph Campbell, οι µεγαλύτερες αλήθειες και τα µυστικά του σύµπαντος είναι πολύ ανοίκεια και νεφελώδη για να τα επικοινωνήσουµε και να τα κατανοήσουµε εµπειρικά, ως εκ τούτου η ανθρωπότητα έχει επιστρατεύσει ένα από τα µεγαλύτερα δώρα της για την επίτευξη του στόχου αυτού: την αφήγηση, συχνά µε τη µορφή παραµυθιών και θρύλων.

    Στη βιοµηχανία πολυτελών αγαθών, ο µύθος είναι το παν. Θα δυσκολευτεί πολύ κανείς να βρει ένα επιτυχηµένο πολυτελές αντικείµενο ή µια φίρµα που η ιδέα ή η προέλευσή της να µην περιβάλλεται από κάποιον µύθο. Για να είµαστε άλλωστε ειλικρινείς, ο µύθος είναι στην πραγµατικότητα πιο σηµαντικός από τη χρησιµότητα ή την αξία του αντικειµένου, πόσω µάλλον από την υπεροχή της χρησιµότητάς του.

    Η εξέλιξη ενός καθηµερινού αντικειµένου σε είδος πολυτελείας δεν επέρχεται µέχρι να µιλήσεις στις καρδιές και στις ψυχές των ανθρώπων. Η αποτελεσµατική αφήγηση βοηθά τους αγοραστές να αναγνωρίσουν τα στοιχεία αυτά που αναδεικνύουν τις αρετές και τις αξίες µιας φίρµας, οι οποίες θεωρούν ότι απηχούν και τις δικές τους πεποιθήσεις. Και κατανοώντας αυτές τις αξίες µοιράζονται µια "φυλετική ταυτότητα".

    Ως φοιτητής, πάλευα µε την ανάγκη να εκφράσω το ποιος είµαι και όχι να σχεδιάσω κάτι για ένα συγκεκριµένο κοινό ή µια οµάδα καταναλωτών. Κατά βάθος πιστεύω στην ύψιστη δυνατότητα όλων των ανθρώπων να διαδραµατίσουµε σηµαντικό ρόλο στη διατήρηση του συµπαντικού συστήµατος. Να µοιραζόµαστε ένα κοινό όραµα για την πραγµατικότητα, αλλά να σεβόµαστε τον εσωτερικό, πιο πνευµατικό εαυτό µας και να αναγνωρίζουµε ότι είµαστε όλοι απείρως δυνατοί µε τον δικό µας ιδιαίτερο τρόπο, προορισµένοι να µεγαλουργήσουµε.

    Πώς σχεδιάζει, όµως, κάποιος ένα αντικείµενο που µιλά στις ποικίλες και αποκλίνουσες ψυχές του κόσµου, διατηρώντας ταυτόχρονα την ταυτότητα τόσο τη δική του όσο και της φίρµας µε την οποία συνδέεται;

    Δεν προσποιούµαι ότι έχω την απάντηση σε αυτή την ερώτηση, αλλά έχω προχωρήσει αρκετά ώστε να ξέρω ότι η ενσυναίσθηση είναι µέρος της εξίσωσης. Αφήνουν οι µύθοι µας αρκετό χώρο για συµπάθεια και συµπόνια;

    Σκεφτείτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και όλα όσα υποδηλώνει και συµβολίζει. Το χρώµα του είναι απλή συνέπεια της αντανάκλασης του µήκους κύµατος του φωτός• όλα τα υπόλοιπα στο ορατό φάσµα απορροφώνται από το λουλούδι που προσφέρει την ερυθρότητά του στο σύµπαν. Τι θα γινόταν εάν οι πεποιθήσεις µας λειτουργούσαν µε παρόµοιο τρόπο; Τι θα γινόταν εάν επιτρέπαµε στον εαυτό µας να συµπάσχει και να εσωτερικεύει τις ιστορίες και τις πεποιθήσεις των άλλων χωρίς να παραβλέπουµε τη "ζωντάνια" των δικών µας;

    Ο δικός µου "µύθος" έχει ως εξής: γεννήθηκα και µεγάλωσα στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, από γονείς µετανάστες από τη Νιγηρία. Σε ηλικία 20 ετών είχα φτάσει σε σηµείο καµπής. Ως πληθωρικό, φιλοπερίεργο, µε ισχυρή θέληση, παρορµητικό και υπερκινητικό µαύρο αγόρι, µου κρέµασαν όλες τις συνήθεις ταµπέλες: "Ταραχοποιός", "εγκληµατίας", "κλόουν της τάξης", "κατώτερος" και, φυσικά, "απειλή". Παράλληλα µε όλες αυτές τις ταµπέλες είχα και το βάρος της δικής µου πεποίθησης• ότι ήξερα τις τεράστιες δυνατότητές µου.

    Μια µέρα συνειδητοποίησα ότι, παρά τις ακάµατες προσπάθειές µου, δεν έβλεπα φως στο τέλος αυτού του τούνελ. Στην πραγµατικότητα, δεν υπήρχε τούνελ. Δεν θα γινόµουν ποτέ όλα αυτά που πίστευαν οι άλλοι ότι θα γίνω. Αυτή η απλή συνειδητοποίηση µου επέτρεψε να αποδεχθώ και να εκτιµήσω πράγµατα που είχα απορρίψει. Μου επέτρεψε να κατανοήσω καλύτερα ποιος ήµουν• να πω στον εαυτό µου τη δική µου ιστορία, ξανά και ξανά, µε διαφορετική κάθε φορά φωνή. Συνειδητοποίησα, κατά µία έννοια, πως οτιδήποτε δεν είµαι µε κάνει αυτό που είµαι. Από εκείνη τη στιγµή όλα µου τα βάσανα υποβαθµίστηκαν σε "κεφάλαια" στον µύθο του ήρωα που ήξερα ότι προορίζοµαι να γίνω.

    Οι αδυναµίες µου έγιναν υπερδυνάµεις, χαρίσµατα που µου δόθηκαν προς όφελος των άλλων. Αφιέρωσα τη ζωή µου σε µια αποστολή, του ήρωα που ήρθε για να υπηρετήσει τον κόσµο µε τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο.

    Πριν από δύο χρόνια ξεκίνησα να δηµιουργώ διαδραστικά περιβάλλοντα όπως το Περίπτερο της Αφρικανικής Διασποράς για την Μπιενάλε Σχεδίου του Λονδίνου στο Somerset House. Είδα το project, µια πλατφόρµα προβληµατισµού για το παρελθόν, το παρόν και το µέλλον της διασποράς των Αφρικανών, ως µια ευκαιρία να συνεχίσω τη διήγηση του µύθου µου µε έναν δυνητικά πιο δυναµικό τρόπο: θέτοντας ερωτήσεις.

    Τι θα γινόταν αν όλοι εµείς, όλα τα παιδιά της διασποράς, παραµέναµε συνδεδεµένοι σήµερα µε µια ξεχασµένη αλλά διαχρονική µυθολογία; Θα µπορούσε ένας τέτοιος µύθος να µας καθοδηγήσει στο ταξίδι µας προς την απελευθέρωση και τη σύµπνοια;

    Η προσέγγιση των πραγµάτων µε αυτόν τον τρόπο οδηγεί σε διπλό αποτέλεσµα: πρώτο και κύριο, πυροδοτεί τη φαντασία µου, αλλά επίσης απελευθερώνει το κοινό µου από το είδος του φόβου που µπορεί να τους αποτρέψει από το να ακούσουν το µήνυµά µου εξαρχής.

    Το σχέδιό µου για το περίπτερο αποτελείται από µια τριάδα συστροφικών γλυπτών δοµών που έχω ονοµάσει Shell, Wave Gate και Sail. Οραµατίζοµαι ότι το κοχύλι (Shell) αντηχεί τις µύριες φωνές της αφρικανικής διασποράς, που αποκτούν µορφή στην πύλη του κύµατος (Wave Gate) και διαπλέουν (Sail) τον κόσµο, οδηγώντας µας σε ένα λαµπρότερο µέλλον.

    Σε έναν κόσµο που βρίσκεται σε µια σχεδόν διαρκή κατάσταση κοινωνικής, πολιτικής, φυλετικής και ιδεολογικής διαµάχης, είναι δυνατόν η πλειονότητα των προβληµάτων µας να πηγάζουν από τον φόβο αποδοχής της εγκυρότητας διαφορετικών πεποιθήσεων και την ενσυναίσθησή τους; Η διήγηση του δικού µου µύθου µού επιτρέπει να δω ότι όλα όσα δεν είµαι είναι στην πραγµατικότητα κρίσιµης σηµασίας για να ανακαλύψω ποιος πραγµατικά είµαι: ένα µοναδικό, αναντικατάστατο κοµµάτι που αναζητά τη θέση του σε ένα ιντριγκαδόρικο και περίπλοκο παζλ.

    Ο Ini Archibong έχει σχεδιάσει προϊόντα για σειρά εταιρειών, συµπεριλαµβανοµένων των Hermès, Knoll και Sé Collections. Τα έργα του έχουν εκτεθεί σε πολλά διεθνή µουσεία.

    ©2021 The New York Times Company and Ini Archibong

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ