Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 24-Σεπ-2021 00:05

    Ποιος κλέβει τις δουλειές των νέων;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Άγη Βερούτη

    Η περίοδος της ζωής του ανθρώπου με τις μεγαλύτερες δυνατότητες και προοπτικές είναι η νεότητα. Όταν ένας νέος άνθρωπος έχει ακόμη όλες του τις επιλογές ανοιχτές. Τη δυνατότητα να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής, υπερ-επιχειρηματίας της ψηφιακής εποχής, χορεύτρια στο Royal Ballet Theatre ή στο Bolshoi, νομπελίστας της ιατρικής ή των φυσικών επιστημών, πρωθυπουργός της χώρας, εργοστασιάρχης, ηθοποιός στην Επίδαυρο ή στο Χόλιγουντ, βραβευμένος παραγωγός ελαιολάδου, πολύτεκνος γονέας, ή ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή του. Όλα παίζουν. 

    Εκτός αν ζει στην Ελλάδα. 

    Η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου στην ερώτηση με αυτονόητη απάντηση [που χρησιμοποιείται ειρωνικά στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου] "προτιμάς να είσαι νέος και ωραίος ή γέρος και άσχημος;", κάποιος κοντοστέκεται πριν απαντήσει. 

    Άκουσα προχθές ότι η Ελλάδα έχει τη μεγαλύτερη ανεργία στους νέους παγκοσμίως. Στο 36%. 

    Δεν ξέρω αν αυτό το νούμερο είναι ακριβές, δεν ξέρω αν μετράνε την ανεργία των νέων με τον ίδιο τρόπο στις άλλες χώρες, δεν ξέρω αν οι άλλοι είναι πάνω ή κάτω από εμάς. Δεν με ενδιαφέρει!

    Ξέρω ότι η ανεργία των νέων είναι τεράστια στη χώρα μας, παρά το γεγονός ότι η υποχρεωτική θητεία στον στρατό μειώνει τεχνητά τον αριθμό των άνεργων αγοριών, παρά το γεγονός ότι πριν τα 25 δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος φορολογική δήλωση, παρά το γεγονός ότι δεκάδες χιλιάδες νέοι επιδοτούνται από ευρωπαϊκά κονδύλια για να κάνουν εξάμηνα ή εννιάμηνα στο δημόσιο, παρά το γεγονός ότι ο βασικός μισθός στην Ελλάδα είναι χαμηλός, παρά το γεγονός ότι θα ψηφιστεί επιδότηση για τον νέο και τον εργοδοτη που θα τον προσλάβει στην πρώτη του δουλειά. 

    Η χώρα μας έχει γεροντολατρεία.

    Ειδικά προς τους μεσήλικες "γέρους" της Γενιάς του Πολυτεχνείου, των οποίων τις πρόωρες συντάξεις από την τρυφερή ηλικία των 40-50 πληρώνει το σύνολο της κοινωνίας εδώ και 20 χρόνια, και θα τους πληρώνει άλλα 20 χρόνια. 

    Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά για τη χώρα. 

    Θα έχει ήδη θυσιάσει δυο γενιές στον Μολώχ του Πολυτεχνείου και δεν θα μένει κανένας να την σηκώσει στα πόδια της. 

    Όταν το 2008 με σχεδόν €240 δισ. ΑΕΠ το ελληνικό κράτος μάζευε περίπου €1 δισ. τη βδομάδα σε φόρους και το 2021 με ΑΕΠ €180 δισ. μαζεύει πάλι €1 δισ. την εβδομάδα, κάτι πάει από το κακό στο χειρότερο. 

    Γιατί οι νέοι δεν έχουν δουλειές; 

    Διότι μια θέση εργασίας χρειάζεται επένδυση από την εταιρεία που θα την δημιουργήσει, και όταν δεν μένει σάλιο από την υπερφορολόγηση της επιχειρηματικοτητας και της εργασίας, δεν δημιουργούνται θέσεις εργασίας. 

    Οι νέοι δεν έχουν δουλειες γιατί οι δουλειές κοστίζουν στην Ελλάδα τα δίπλα λεφτά από όσα παίρνει μισθό ο μισθωτός. 

    Οι νέοι δεν έχουν δουλειές διότι η ανεργία είναι υψηλή και στις μεγαλύτερες ηλικίες, ανεξαρτήτως του τρόπου που μετράς την ανεργία. Και όταν ένας εργοδότης πρέπει να υπερκαλύψει το διπλάσιο του μισθού σε εργοδοτικά κόστη, σε μια αγορά που βυθίζεται από την υπερφορολόγηση, όταν έχει να διαλέξει ανάμεσα σε έναν "νέο και ωραίο" χωρίς εργασιακή εμπειρία και έναν "γέρο και άσχημο" με είκοσι χρόνια εμπειρίας και επαφών στον χώρο του για σχεδόν τα ίδια λεφτά, ποιον λέτε να διαλέξει;

    Όταν ένας εργοδότης αντιμετωπίζεται σχεδόν ως εκ προοιμίου εγκληματίας από το κράτος και την ίδια την κοινωνία, πώς περιμένει κάποιος ο ίδιος ο εργοδότης να διακινδυνεύσει, να πάρει ρίσκο να επενδύσει στην εκπαίδευση και στο "χτίσιμο" ενός νέου εργαζομένου;

    Ώσπου να αρχίσει η κοινωνία και το κράτος να καταλαβαίνουν ότι η εργοδοτική ιδιότητα είναι κοινωνικά ωφέλιμη και όχι εγκληματική πράξη, οι νέοι μας θα μένουν σπίτι να παίζουν πλέι στέισον, θα πηγαίνουν για ολοήμερο καφέ του ενάμιση ευρού στο καφενείο και την καφετερία, θα ψάχνουν για κανένα μεσήλικα "σπόνσορα" για να "βγάλουν χατζιλίκι", θα δουλεύουν ντελίβερι με €2 την παραγγελία "μαύρα", ή ακόμα χειρότερα για τη χώρα αλλά όχι για τους ίδιους, θα μεταναστεύουν. 

    Δεν είναι τα αριθμητικά στοιχεία που προκαλούν τον πανικό. Είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του όλου στησίματος που προκαλούν απαισιοδοξία. 

    Κάθε κοινωνία που αντιμετωπίζει τους γέρους ως συλλογικό τοτέμ, αλλά αφήνει τον κάθε νέο να επιζήσει ή να αποσυντεθεί μόνος του, αβοήθητος, είναι μια κοινωνία θνησιγενής. 

    Μια κοινωνία που αναδιανείμει €1000 τον μήνα μέση σύνταξη που συλλέγεται από τους φόρους και εισφορές από την δουλειά εργαζομένων των €550 καθαρών, αν έχουν την ευτυχία να δουλεύουν 8ωρο, είναι μια κοινωνία παρανοϊκή. 

    Μια κοινωνία που γκαζώνει προς τον γκρεμό με ξηλωμένα φρένα. 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ