Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 06-Αυγ-2021 00:05

    Συγχωνεύσεις μικρομεσαίων και άλλοι μύθοι

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Άγη Βερούτη

    Συνέχεια ακούμε ότι οι μικρομεσαίες εταιρείες "πρέπει" να κάνουν συγχωνεύσεις και να ενωθούν σε "πολυμετοχικά σχήματα" για να πάνε καλύτερα και να μεγαλώσουν. 

    Μύθος: με την συγχώνευση μικρών εταιρειών προκύπτει όφελος για όλους τους εμπλεκόμενους λόγω οικονομίας κλίμακας. 

    Όσοι μιλάνε ξεκάθαρα για προϊόντα (πρωτογενή παραγωγή και δευτερογενή μεταποίηση) και όχι υπηρεσίες μιλούν για μια μικρή μειοψηφία μικρομεσαίων επιχειρήσεων.  Εκεί ίσως και να έχει όντως έννοια η συνένωση ομοειδών επιχειρήσεων για να επιτευχθούν οικονομίες κλίμακας. 

    Στις υπηρεσίες όμως (τριτογενής τομέας) οι οποίες αποτελούν το 70% με 75% των ανεπτυγμένων οικονομιών, δεν δημιουργείται κάποιο όφελος από την συγχώνευση πολλών μικρών, διότι η υπηρεσία που παράγουν δεν εξοικονομεί πόρους από την συγχώνευση. 

    Για παράδειγμα, ένα λογιστικό γραφείο μπορεί να υποστηρίξει Α αριθμό πελατών ανά λογιστή. Για να υποστηριχθούν 10xΑ πελάτες χρειάζονται 10 λογιστές. Πέρα από €150-€200 ενοίκιο το μήνα δεν υπάρχει πραγματικό όφελος. Επιπροσθέτως εκεί που ως τώρα ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας είχε τον έλεγχο της μικρής του επιχείρησης, των προσλήψεων, του ταμείου της επιχείρησης, της τιμολογιακής πολιτικής, κλπ, χάνει αυτόν τον έλεγχο βάζοντας έναν συνέταιρο, ή 5 ή 10. 

    Επίσης δεν είναι δυνατόν να μεγαλοπιανόμαστε με δήθεν συγχωνεύσεις εταιρειών με 5-10 υπαλλήλους όταν ακόμα δεν έχουμε σταθερό φορολογικό πλαίσιο, και μπορεί ένα πρωί να εμφανιστεί ο ελεγκτής και να σου διπλασιάσει τη φορολογική επιβάρυνση των τελευταίων 10 ετών...

    Οι Αμερικανοί που έχουν 100.000.000 θέσεις εργασίας σε εταιρείες 1-3 ατόμων (οι μισές του συνόλου των θέσεων εργασίας της οικονομίας τους), ενώ ταυτόχρονα έχουν τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρειές στον κόσμο στην ίδια οικονομία ΔΕΝ είναι αναχρονιστές...

    Αυτά είναι μυθεύματα για τους εύπιστους. Ας τα ξεκαθαρίσουμε:

    Αλήθεια πρώτη: τρανό παράδειγμα για τα πολυμετοχικά σχήματα είναι οι συνεταιρισμοί. Παταγώδης αποτυχία μετά από χρόνια ταλαιπωρίας για όλους τους εμπλεκόμενους είναι ο κανόνας. 

    Αλήθεια δεύτερη: οι μεγάλες εταιρείες προκύπτουν από επιμονή στην αύξηση του τζίρου μιας μικρής εταιρείες που γίνεται μεσαία και μετά μεγάλη. Η μεγέθυνση μιας εταιρείας περνάει από την ανάπτυξη και όχι από τις συγχωνεύσεις. 

    Μόνο όταν εξαντλήσει τη δυνατότητα αύξησης του τζίρου οργανικά πρέπει να εξετάσει τις συγχωνεύσεις και εξαγορές που συνήθως βάζουν σε δοκιμασία μια εταιρεία για 3-5 χρόνια και σε πάνω από τις μισές περιπτώσεις καταλήγει σε παταγώδη αποτυχία και κλείσιμο λόγω διαφόρων της εταιρικής κουλτούρας. 

    Αλήθεια τρίτη: οι μικρές εταιρείες βασίζονται κυρίως στον ιδιοκτήτη για την λειτουργία τους. Οι μεγάλες εταιρείες βασίζονται στο στελεχιακό δυναμικό και το διοικητικό συμβούλιο. 
    Μια μικρή εταιρεία έχει έναν καπετάνιο.  Τρεις μικρές εταιρείες που συγχωνεύονται σε μια θα έχουν τρεις επίδοξους καπετάνιους ώσπου το σχήμα να καταρρεύσει ή να φύγουν οι δυο. 

    Παρακαλώ λοιπόν τους όσους άσχετους με την επιχειρηματικότητα να σταματήσουν να ευαγγελίζονται περί συγχωνεύσεων των μικρών εταιρειών. 

    Οι συγχωνεύσεις είναι για τις μεγάλες εταιρείες!
    Παγκοσμίως!

    Από πού παίρνει κάποιος την εξουσία να πει πως "πρέπει" να κάνει συγχώνευση στην επιχείρηση κάποιου τρίτου, η οποία μικρή εταιρεία ίσως να λειτουργεί κανονικά και κερδοφόρα για 10-20-50 χρόνια ως μικρή οικογενειακή επιχείρηση;

    Κάλλιστα μπορεί να πάει από 2 υπαλλήλους συν τον ιδιοκτήτη σε 15-20 υπαλλήλους συν την ιδιοκτήτρια κόρη του ιδρυτή σε λίγες δεκαετίες. Πάλι κάτω από 49 υπαλλήλους θα έχει και θα είναι μια μικρή εταιρεία. 

    Δεν χρειαζόμαστε συγχώνευση των μικρών εταιρειών. 

    Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να αναγνωριστεί η πρωταρχική σημασία τους για την οικονομία και την μείωση της ανεργίας, να σταματήσει το κράτος να έχει τις ίδιες κανονιστικές απαιτήσεις από αυτές σαν να ήταν ΔΕΚΟ (που δεν τηρούν το νόμο έτσι και αλλιώς) ή πολυεθνικές. 

    Οι μικρές εταιρείες είναι η ανάσα που δίνει ο ιδιωτικός τομέας στην ύπαρξη επαρκών θέσεων εργασίας σχεδόν για όλους, είναι ο κύριος τροφοδότης ασφαλιστικών εισφορών στη χώρα, είναι ο κύριος τροφοδότης φόρων και άλλων εσόδων όπως φόρος τηλεφωνίας, ΕΝΦΙΑ κλπ. (Θυμίζω ότι οι μεγάλες εταιρείες ακινήτων ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ από την υποχρέωση πληρωμής ΕΝΦΙΑ αν θυμάμαι καλά όσες έχουν πάνω από €30 εκατομμύρια ιδιοκτησίες). 

    Ας αφήσουμε τους μικρούς να παράγουν πλούτο και θέσεις εργασίας.  Δεν πειράζει, και να κάνουν λίγη φοροαποφυγή €50-€100. Οι θέσεις εργασίας που υποστηρίζουν είναι πολύ σημαντικότερες. 

    Πρέπει να μελετήσουμε ως χώρα με σοβαρότητα τις συνθήκες κάτω από τις οποίες λειτουργούν σήμερα οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, και να διορθώσουμε τα εμπόδια που τους βάζει το δημόσιο και οι νομοθεσία την οποία υποχρεούνται να ακολουθουν. 

    Αν το καταφέρουμε αυτό, η ανάπτυξη που μπορούν να φέρουν αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να ξεπεράσει τις αναπτυξιακές προσδοκίες ακόμα και των πιο αισιόδοξων. 

    Αν δεν το κάνουμε, το τσουνάμι λουκέτων που θα έρθει μετά το τέλος της κρίσης του κορονοϊού θα ξεπεράσει τους φόβους και των πιο απαισιόδοξων. 

    Ο χρόνος μετράει εναντίον μας.

    www.facebook.com/a.veroutis,

    www.twitter.com/agissilaos, agissilaos@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ