Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 21-Μαϊ-2021 00:05

    Θα γίνει χαμός, ή απλά θόρυβος;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Άγη Βερούτη

    Όποιος πιστεύει ότι μπορεί "ειρηνικά” να διευθετηθούν οι γελοίες επεκτατικές διεκδικήσεις της Τουρκίας στην ελληνική επικράτεια, επικαλούμενος τις ειρηνικές προθέσεις των δυο λαών, ώστε "να τα βρούμε κάπου στη μέση” πλανάται πλάνην οικτράν.

    Σε αντίθεση με την απόπειρα παρουσίασης ως ελληνοτουρκικών διαφορών το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο, η μοναδική πραγματική διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία είναι η ΑΟΖ στο Καστελόριζο, όπου η Ελλάδα αποδέχεται το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και αξιώνει δικαιώματα ΑΟΖ λαμβάνοντας υπόψη το Καστελόριζο, ενώ η Τουρκία όχι. 

    Τα υπόλοιπα είναι παράνομες διεκδικήσεις. 

    Σε αντίθεση με τα όσα διαμηνύει ο κ. Λ. Τσούκαλης του ΕΛΙΑΜΕΠ που φαίνεται να μη γνωρίζει την έννοια της "αβλαβούς διέλευσης" που ισχύει παγκοσμίως και επιβάλλουν οι σύμμαχοι μας στο ΝΑΤΟ Αμερικανοί ανα τον πλανήτη. 

    ___________

    Το λάθος που πληρώνει σήμερα η Αμερική με την τεχνολογική και οικονομική ενίσχυση της Κίνας σε ευθέως οικονομικό και γεωστρατηγικό αντίπαλό της, οφείλεται στο ότι από τη δεκαετία του ‘90 μετέφερε την πλειοψηφία από τις παραγωγικές μονάδες της βιομηχανίας της στην Κίνα, προκειμένου να επωφεληθεί από τη μείωση του εργατικού κόστους. Φυσικά και η Αμερική επωφελήθηκε από το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα αυτής της μεταφοράς κεφαλαίων και τεχνογνωσίας, όπως και από το άνοιγμα της τεράστιας αγοράς που προέκυψε για τα αμερικανικά προϊόντα. Όμως σήμερα η Κίνα αποτελεί τον κύριο οικονομικό και γεωστρατηγικό αντίπαλο των ΗΠΑ στο παγκόσμιο θέατρο.  

    Το λάθος που έκανε η Αμερική (ως προκύπτει εκ των υστέρων) με την Κίνα, προσπαθεί να κάνει και η Ευρώπη με την Τουρκία και σχεδόν το έχει καταφέρει: μεταφέροντας τις παραγωγικές μονάδες των βιομηχανιών της ΕΕ στην Τουρκία στην τελευταία 20ετία, προκειμένου να επωφεληθεί από τα χαμηλά εργατικά κόστη της, τη μετέτρεψε σε επαρκώς στρατιωτικά ισχυρό συνομιλητή της, που να έχει αντιπαλότητα με την ίδια, και να απειλεί ευθέως την εδαφική ακεραιότητα μελών της ΕΕ όπως η Κύπρος και η Ελλάδα, ενώ μια βιομηχανία διακίνησης ανθρώπων προς την Ευρώπη, παράνομων μεταναστών και όχι προσφύγων, αποτελεί μοχλό πίεσης για οικονομικές και γεωστρατηγικές παραχωρήσεις. 

    Χωρίς τα εργοστάσια των ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών και άλλων κολοσσών, η Τουρκία θα βρισκόταν ακόμη πιθανόν σε οικονομικά επίπεδα δεκαετίας του ‘90. Χάρη σε αυτά έχει βρεθεί στο τραπέζι των G20. Ως αποτέλεσμα αυτού ανέπτυξε δικά της οπλικά συστήματα και αγόρασε άλλα και υιοθέτησε μια ρητορική διεκδίκησης της πρωτοκαθεδρίας του "μουσουλμανικού κόσμου" προς απειλή του διεθνούς κατεστημένου και ισορροπιών δεκαετιών.  

    Ευτυχώς η Τουρκία δεν διαθέτει ούτε το οικονομικό βάθος ούτε την τεχνολογική ανθεκτικότητα της Κίνας ώστε να αυτονομηθεί άμεσα, όμως οι φανερές και κρυφές συμμαχίες με το ιρανικό καθεστώς καθώς και με την ακραία Ισλαμιστική φράξια των Αδελφών Μουσουλμάνων και τη Χαμάς, την μετατρέπουν σε γοργούς ρυθμούς σε παράγοντα διεθνούς αποσταθεροποίησης. 

    Αυτό φάνηκε στην τελευταία εβδομάδα, όπου στο ερώτημα του άρθρου της περασμένης εβδομάδας "Είναι η Τουρκία πίσω από τα επεισόδια στο Ισραήλ;", την καταφατική απάντηση έδωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της Τουρκίας Τ. Ερντογάν, επιτιθέμενος προς όλες τις κατευθύνσεις, ακόμα και τους οικονομικούς ευεργέτες του, Ευρωπαίους και Ισραηλινούς, δηλώνοντας ότι θα "απελευθερώσει την Ιερουσαλήμ"!

    Όλα αυτά πιθανόν να είναι απλά βρυχηθμοί ενός λαβωμένου Ερντογάν, που βλέπει πως χάνει το λαϊκό έρεισμα ενώ τα ταμεία του κράτους έχουν αδειάσει. Μπορεί όμως και να προβεί σε απονενοημένες ενέργειες όπως υπονόησε η ευθεία λεκτική επίθεση (ταμπού), σε ένα παγκόσμιο θεσμό όπως αυτός του πλανητάρχη προέδρου των ΗΠΑ. 

    Οι καλύτερες ελπίδες του δημοκρατικού κόσμου για αποφυγή της σπίθας που θα ανάψει τη μπαρουταποθήκη της Μέσης Ανατολής, με το Πακιστάν να υπόσχεται την δωρεά 3 πυρηνικών κεφαλών στην Τουρκία όποτε υπάρξει ανάγκη, ή τα Ιρανικά οράματα δημιουργίας πυρηνικών όπλων, δεν είναι ούτε οι αμερικανικές κυρώσεις, ούτε η πιστοληπτικές υποβαθμίσεις των διεθνών και αμερικανικών οίκων, ούτε η διακοπή των εμπορικών δρόμων με την ΕΕ, ούτε η ρωσική εκδίκηση για την στάση της Τουρκίας στον επαπειλούμενο εξοπλισμό της Ουκρανίας με ντρόουνς, ούτε καν η τυχόν ταχεία προληπτική εξουδετέρωση απειλούμενου κινδύνου από το Ισραήλ. 

    Αυτά αργά ή γρήγορα θα μας αναγκάσουν να βγούμε να υπερασπιστούμε τις θάλασσες μας όπως άλλωστε πολλοί βλέπουν αναπόφευκτο, και πιθανόν ακόμα και να οδηγήσουν σε ένα χαμηλής έντασης και μικρής διάρκειας παγκόσμιο πόλεμο, ώσπου να επανέλθει η ισορροπία μετά από πολλές απώλειες σε Μέση Ανατολή και Ασιατικές Ισλαμικές χώρες που τυχόν εμπλακούν ως ευαγγελίζονται οι ίδιες, όπως και πιθανόν άλλων τινών. 

    Οι καλύτερες ελπίδες του δημοκρατικού κόσμου βρίσκονται στους 104 Τούρκους Κεμαλιστές Ναυάρχους και Στρατηγούς που έστειλαν την επιστολή αντιρρήσεων στον Ερντογάν. Εστω και προσωρινά. 

    Το αρνητικό του τελευταίου, είναι πως αυτό το ξέρει και ο ίδιος.

    www.facebook.com/a.veroutis,

    www.twitter.com/agissilaos, agissilaos@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ