Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 08-Ιαν-2021 00:05

    Η νέα εσωστρέφεια της Αμερικής

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Άγη Βερούτη

    Τον Μάρτιο του 1983 προσγειώθηκα στο αεροδρόμιο του Φορτ Λόντερντέιλ της Φλόριντα, γεμάτος προσδοκία και ερωτηματικά για την τεράστια χώρα -σχεδόν ήπειρο- των Ηνωμένων Πολιτειών. 

    Η πρώτη εντύπωση διαφορετικότητας που είχα ήταν η πολύ ζέστη υγρή ατμόσφαιρα και η διαφορετική μυρωδιά του αέρα. 

    Στις επόμενες μέρες εντυπωσιάστηκα με τα πολύ μεγαλύτερα αυτοκίνητα από εκείνα που είχα συνηθίσει, τους τεράστιους δρόμους με το αστείο όριο ταχύτητας, τα τεράστια κλιματιζόμενα κλειστά εμπορικά κέντρα, τα τεράστια κτίρια και την πληθώρα από κάθε είδους αλυσίδες εστιατορίων, σουπερμάρκετ, φαστφουντάδικων, πολυκαταστημάτων και άλλων. 

    Μετά από αρκετές βδομάδες έπαψαν να με εντυπωσιάζουν αυτά, ίσως να τα συνήθισα. 

    Αυτό που με εντυπωσίασε μετά τις πρώτες ημέρες ήταν το πόσο φιλόξενοι, φιλικοί, ανοιχτόμυαλοι και θετικοί ήταν οι άνθρωποι εκεί. 

    Ποτέ δεν έπαψαν να με εντυπωσιάζουν οι άνθρωποι της μεγάλης αυτής χώρας. 

    Ήταν αυτονόητο για αυτούς γνωρίζοντας κάποιον καινούργιο άνθρωπο να τον θεωρούν στη βάση του καλό και τίμιο, ακόμη και αν δεν είχαν κάποιο λόγο να το βασίσουν. Ήταν αυτό που ονόμαζαν "benefit of the doubt” δηλαδή αν δεν ήξερες για κάποιον αυτόματα να του δίνεις το πλεονέκτημα ότι θα σε εκπλήξει θετικά ώσπου να τον μάθεις. 

    Αυτή η κουλτούρα ίσχυε ακόμα και στη Νέα Υόρκη που μετακόμισα λίγους μήνες μετά για να πάω στο πανεπιστήμιο, παρόλο που η εγκληματικότητα οργίαζε εκείνη την εποχή σε πολλές περιοχές της πόλης. 

    Με την προεδρία του Ρέηγκαν και τη δημαρχία του Τζουλιάνι πολλά πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο στην Αμερική και τη ΝΥ. 

    Μια πληγή όμως που παρέμενε, όσο και αν γίνονταν τίμιες και πραγματικές προσπάθειες για τη βελτίωση της, ήταν η δυστοπία της Αμερικής για τους περισσότερους μαύρους Αμερικανούς, που ακόμα και σήμερα, σχεδόν 40 χρόνια μετά, η εξάλειψή της παραμένει ζητούμενο. 

    Αυτό που δεν υπήρχε τότε στην αρχή όταν έφτασα σε αυτή την υπέροχη τεράστια χώρα-χωνευτήρι των πολιτισμών, ούτε όταν έφευγα για να επιστρέψω στην Ελλάδα μετά από 17 χρόνια ζωής και δουλειάς εκεί, όπου δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή ανεπιθύμητος ή παρείσακτος, ήταν η αίσθηση του διχασμού... 

    Ήταν ανακουφιστικό για κάποιον που ερχόταν από την Ελλάδα των διχασμών και των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων να βρίσκεται σε μια χώρα που όλοι οι πολίτες ήταν περήφανοι που ήταν πολίτες της, που έβλεπαν τον εαυτό τους σαν μέρος μιας ενότητας που ξεπερνούσε τα όρια της εθνικότητας καταγωγής, της οικονομικής κατάστασης, του χρώματος, του φύλου, των θρησκευτικών πεποιθήσεων ή των σεξουαλικών προτιμήσεων. 

    Η Αμερική που έζησα από σχεδόν 40 χρόνια πίσω ως πριν 20 χρόνια ήταν μια χώρα με λαό αδιαίρετο και ενωμένο! 

    Αυτό που είδα στην οθόνη της τηλεόρασης προχθές το βράδυ μένοντας ξύπνιος ως τις 4:30 τα χαράματα είναι πέρα από την αντιληπτική μου ικανότητα, έχοντας ζήσει μισή ζωή με αυτούς τους υπέροχους φιλόξενους και ανοιχτόμυαλους ανθρώπους! Με πλήγωσε όσο με εξέπληξε. 

    Δεν μπορώ να φανταστώ για ποιο λόγο θα μπορούσαν να πέσουν νεκροί 4 άνθρωποι και μάλιστα μια νεαρή γυναίκα με μια σφαίρα στον λαιμό, για να εμποδίσουν μια τυπική διαδικασία επικύρωσης του νικητή των πρόσφατων εκλογών από τη Βουλή και τη Γερουσία. 

    Δεν στέκομαι στο γιατί βρέθηκαν εκεί τόσοι πολλοί οργισμένοι άνθρωποι ούτε τί προσπαθούσαν να πετύχουν, ούτε καν γιατί εμποδίστηκαν όπως εμποδίστηκαν ούτε με τί αποτέλεσμα. 

    Στέκομαι στο γεγονός ότι αυτή η νύχτα της 6ης Ιανουαρίου έσπασε τη μεμβράνη που κρατούσε κρυφό το πύον μιας κοινωνίας που έχει διχαστεί. 

    Αυτή η πληγή ίσως αποδειχτεί βαθύτερη από εκείνη που άνοιξε η καταστροφή της 11ης Σεπτεμβρίου και του τρόπου που αυτή άλλαξε την Αμερικανική κοινωνία.

    Ακούγεται ως πιθανή η καθαίρεση του σημερινού προέδρου με ενεργοποίηση της 25ης Τροπολογίας, και ίσως αυτό ενεργήσει καθαρτικά για την πληγή του διχασμού. Ίσως όμως και όχι. 

    Ένα είναι σίγουρο μόνο: η Αμερική έχει ανάγκη να κλείσει τις πληγές της.  Αυτό ίσως να σημάνει μια νέα περίοδο εσωστρέφειας της, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τον υπόλοιπο πλανήτη. 

    www.facebook.com/a.veroutis,

    www.twitter.com/agissilaos, agissilaos@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ