Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 12-Δεκ-2020 11:56

    Δεν μπορείς να ζητάς αγκαλιές μοιράζοντας χαστούκια

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    Η επιθετική αλλεργία του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις επενδύσεις αντιμετώπισε κάθε οικονομικό ενδιαφέρον ξένων εταιρειών προς τη χώρα μας, με τα μαύρα κατράμι, τα αδιαπέραστα από το φως "γυαλιά” των κομματικών του χειροκροτητών, που είχαν και συνεχίζουν να έχουν ανάγκη να πιστέψουν ότι το κάτι σαν  κόμμα τους δεν ευθυνόταν για την πολιτική που εφάρμοσε, αλλά αναγκάστηκε να την εφαρμόσει για να... προστατεύσει τον λαό.

    Έτσι, μια στιγμή υπερθεμάτιζε στα της ανάπτυξης, αλλά αμέσως μετά, πριν αλέκτωρ λαλήσει άπαξ, έκανε ό,τι μπορούσε για να την κρατήσει μακριά -να τη διώξει κλωτσηδόν-, δίνοντας στα κλεφτά μια γευστική "καραμέλα” στην πελατεία του που πανηγύριζε. Μήπως αυτό δεν έκανε και στην περίπτωση της Eldorado Gold στη Χαλκιδική;

    Θα μου πείτε, μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για τη μη ύπαρξη εμβληματικών επενδύσεων στη χώρα μας; Σίγουρα όχι, αν και ήταν η μοναδική ίσως κυβέρνηση που μίσησε ως αντιπολίτευση τις επενδύσεις, σχεδίασε την επίθεσή της εναντίον των απανταχού επενδυτών όταν έγινε κυβέρνηση και γενικά τους κυνήγησε ανηλεώς.

    Η βιομηχανική εποχή στην Ελλάδα, ίσως κάπως  συμπυκνωμένη, μέσα σε μόλις 30-35 χρόνια, κυρίως στα μεταπολεμικά, αποτελεί ίσως παράδειγμα παγκόσμιο προς αποφυγή! Η δεκαετία του 1970, για παράδειγμα, ήταν το εφαλτήριο για τη δημιουργία ή τη μετεξέλιξη αρκετών μονάδων παραγωγής μικρότερων ή μεγαλύτερων. Ήταν πραγματικά εμβληματικές επενδύσεις, που πρόσδιδαν στη χώρα, κύρος, προοπτική, θέσεις εργασιας, χρήμα, αλλά κυρίως συνέχεια και μεσομακροπρόθεσμη προοπτική.

    Κάπως έτσι, γύρω στα μέσα αυτής της έντονης πρώτης δεκαετίας, αρκετές βιοτεχνίες είχαν μετεξελιχθεί σε βιομηχανίες ελαφριές ή και βαριές. Τα βλέμματα των απανταχού επενδυτών ήταν στραμμένα τότε προς αυτήν τη μικρή ασήμαντη έως τότε γωνιά του πλανήτη, καθώς διέβλεπαν σημαντικές προοπτικές και δυνατότητες για εκρηκτική ανάπτυξη. Επιχειρήσεις όπως η Χαλυβουργική, η Πειραϊκή Πατραϊκή, η Ιζόλα, η Softex και πολλές άλλες, είχαν καταφέρει να αναδείξουν την Ελλάδα σε επενδυτικό παράδεισο, με τους επενδυτές να έρχονται ο ένας μετά τον άλλο.

    Όσο γρήγορα όμως πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση, λειτουργία και ανέλιξη των εμβληματικών αυτών ελληνικών επιχειρήσεων που είχαν αναπτύξει σημαντικές βιομηχανικές δραστηριότητες, που και χαλυβδώθηκαν και γιγαντώθηκαν, άλλο τόσο ταχύτατα ήρθε η πτώση και το θλιβερό  "λουκέτο”. Η πορεία του εργοστασίου συναρμολόγησης της Ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας  Nissan στη Μαγνησία -μια εξαιρετική μονάδα παραγωγής-, η οποία για σχεδόν 20 και χρόνια έδινε σημαντική προοπτική, ελπίδα και όραμα!  Η χώρα μας είχε αποκτήσει δική της αυτοκινητοβιομηχανία και είχε μπει για τα καλά στο κλαμπ των χωρών που διέθεταν βαριά βιομηχανία. Η ευκαιρία χάθηκε τη δεκαετία του 1990 -τη δεκαετία της απαράδεκτης αποβιομηχάνισης και της στροφής σε πρακτικές τεμπελιάς, δημοσιοϋπαλληλισμού- με εκατοντάδες χιλιάδες προσλήψεις υπεράριθμων και αχρείαστων με δανεικά και συνήθειες που οδήγησαν σε ένα άνευ προηγουμένου κραχ, που αν και τότε ήταν σχετικά κεκαλυμμένο, τα απόνερά του τα πληρώνουμε σήμερα ποικιλοτρόπως.

    Χθες κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μας στήριξαν. Κάποιοι θυμώνουν, μη μπορώντας να το χωνέψουν, αν και ο λόγος που δεν στάθηκαν στο πλευρό μας ήταν καθαρά οικονομικός - δεν τους συνέφερε να μας συμπαρασταθούν γιατί θα στρέφονταν ενάντια στα δικά τους συμφέροντα. Γιατί άραγε να βοηθήσουν μια χώρα που μόνη της επί δεκαετίες έβγαζε τα μάτια της και ειδικά μεταξύ 2015-2019, παρότι απένταρη... πούλαγε και τσαμπουκά και βάραγε νταούλια για να χορέψουν οι κουτόφραγκοι.

    Η απάντηση λοιπόν βρίσκεται και στο γεγονός ότι τα χρόνια που μας πέρασαν, όταν εταιρείες-κολοσσοί από συγκεκριμενες χώρες επιθυμούσαν διακαώς να επενδύσουν στη χώρα μας, η γραφειοκρατία και η νοοτροπία του στυλ "θα μας κάνουν σκλάβους τους οι... κακοί ξένοι και θα γίνουμε υπηρέτες τους στη χώρα μας", τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν την προσπάθεια να στήσουν στην Ελλάδα τα εργοστάσιά τους. 

    Η ελληνική πολιτεία, όλα αυτά τα χρόνια, δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, αλλά αντίθετα υπήρξε εξαιρετικά αρνητική, έως και εχθρική σε αξιοσημείωτες για την τότε εποχή προσπάθειες...  με αποτέλεσμα μια μεγαλη ευκαιρία για εμπορικές ή και βιομηχανικές συμμαχίες να χαθεί άδοξα, γεγονός που απ’ ό,τι φαίνεται απέτρεψε και αρκετούς άλλους εν δυνάμει επενδυτές να δοκιμάσουν την τύχη τους στη χώρα μας και να επενδύσουν τα χρήματά τους, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να στραφούν επενδυτικά σε άλλες χωρες όπως για παράδειγμα στη γείτονα Τουρκία. 

    Αυτοί για τους οποίους γκρινιάζουμε τώρα, μετά το χθεσινό Συμβούλιο Αρχηγών Κρατών, πως δεν μας στήριξαν, μάλλον ξεχάσαμε πως εκεί τα τελευταία ειδικά χρόνια έχουν επενδύσει δεκάδες δισεκατομμύρια, έστησαν αυτοκινητοβιομηχανίες, δημιούργησαν συμπράξεις με εγχώριες βιομηχανίες, ναυπηγία, ξενοδοχεία, νοσοκομεία κ.λπ.

    Ας συνέλθουμε έστω και τώρα και ας αναλογιστούμε τα λάθη που κάναμε, αντιλαμβανόμενοι πως δεν θα μπορούσαν, τουλάχιστον στην παρούσα στιγμή, να τινάξουν στον αέρα τις επενδύσεις τους και να απεμπολήσουν τα δικαιώματά τους από τα όποια χρωστούμενα από εμπορικές συμφωνίες. Όπως λοιπόν ούτε και εμείς θα το πράτταμε σε κάποια αντίστοιχη περίπτωση, έτσι και αυτά τα κράτη, αυτά που δεν πήραν το μέρος μας, δεν το έπραξαν, συμπαρασύροντας και κάποιους ουδέτερους στην άτυπη ομάδα τους. 

    Και βέβαια τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο διαφορετικά αν οι συγκεκριμένες επενδύσεις είχαν γίνει εδώ στη χώρα μας και όχι στη γείτονα. Πιστεύετε πως θα κρατούσαν την ίδια στάση αν οι επενδύσεις τους ήταν εδώ;  Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα στήριζαν την Ελλάδα, εφόσον θα είχαν επενδύσει τα δισεκατομμύριά τους εδώ σε εμάς;

    Δυστυχώς, τα γεγονότα δεν ήρθαν ξαφνικά, αλλά ήταν αναμενόμενα, για να μας αποδείξουν με τρόπο που σίγουρα δεν μας άρεσε πως η όποια στήριξη βασίζεται στα επενδεδυμένα χρήματα, στις οικονομικές συμφωνίες και στα συμφέροντα. 

    Αξιότιμες κυρίες και κύριοι, εσείς που με κάθε τρόπο διώχνετε όποιον τολμά να σκεφθεί την πιθανότητα να επενδύσει στη χώρα μας, εσείς που καβαλάτε τους καταπέλτες των πλοίων εμποδίζοντάς τα να αποπλεύσουν, ή τα κρουαζιερόπλοια να προσεγγίσουν, εσείς που καταστρέφετε εργοτάξια επενδυτών στη Χαλκιδική, εσείς που συνεχίζετε να αρνείστε για δικούς σας λόγους την πρόοδο, έφθασε η στιγμή να γίνετε το απόλυτο μηδέν και κανένας πλέον να μη σας δίνει σημασία. Ας σταματήσετε πια το ποίημα πως οι ξένοι που θα θελήσουν να επενδύσουν θέλουν να μας εκμεταλλευθούν. Τι νομίσατε; Πως κάποιοι έρχονται να μας χαρίσουν ένα λαμπρό μέλλον, όπου δεν θα χρειαστεί ποτέ πια να ξαναδουλέψουμε, και θα πίνουμε το φραπεδάκι κάτω από τη φοινικιά, παρακολουθώντας εκείνους να δουλεύουν;

    Και βέβαια ήρθαν να εκμεταλλευθούν τις δυνατότητες που τους προσφέρουμε, όπως κι εμείς θα εκμεταλλευθούμε τα χρήματα που επενδύουν, τις θέσεις εργασίας που προσφέρουν στη χώρα μας και τις διασυνδέσεις τους για να μη χρειάζεται να γκρινιάζουμε πως κάποιοι δεν μας συμπαρίστανται σε κρίσιμες ώρες.

    Είναι καιρός να δημιουργήσουμε συμμαχίες τώρα και επιτέλους να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, αλλά οι συμμαχίες να είναι στέρεες, με βαρύ οικονομικό υπόβαθρο που θα έχει νόημα και αξία να γύρει η πλάστιγγα προς το μέρος μας. 

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος-Γενετιστής

    email: theogiannaros@gmail.comTwitter: @theogiannaros1, FaceBook: Theo Giannaro

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ