Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 09-Οκτ-2020 00:05

    Την Πλατεία δεν τη χαρίζω σε κανέναν τους!

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Άγη Βερούτη

    Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση μας βρήκε τον Σεπτέμβριο του 2008 ντυμένους με το "φανελάκι". 

    Ανέτοιμους για την καταιγίδα που ήρθε έναν χρόνο μετά με την εκλογή του Πολιτικού Απατεώνα ΓΑΠ του "Λεφτά Υπάρχουν", του "κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα", του "επιδόματος θέρμανσης" των €1,5 δισεκατομμυρίων, της συνεχούς αναθεώρησης του ελλείμματος του 2009 (ως αντίμετρο για την Απογραφή του Αλογοσκούφη) ώσπου να τρομάξουν αρκετά οι Διεθνείς Οίκοι Αξιολόγησης και να υποβαθμίσουν τόσο την ελληνική οικονομία ώστε να αποσυρθούν οι θεσμικοί επενδυτές (συνταξιοδοτικά fund και αλλοδαπά αμοιβαία) από το Χρηματιστήριο Αθηνών, και τελικά κανείς σοβαρός να μην προτίθεται να αγοράσει τα Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου, και να καταλήξουμε στην αναγκαστική πρόσκληση του ΔΝΤ που επέβαλε τη δεκαετή λιτότητα με το κούρεμα των ομολόγων, τους λάθος συντελεστές επίδρασης της υπερφορολόγησης στην οικονομία και την επιλογή πολιτικής εσωτερικής υποτίμησης που κατακρήμνισε το ΑΕΠ και έφτασε την ανεργία ως το 29% και την οικονομική μετανάστευση στις 550.000 οικονομικά ενεργών Ελλήνων, δημιούργησε τη "Γενιά των 400 ευρώ” και ξεκοίλιασε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. 

    Θα μπορούσε κάτι από αυτά να είχε αποφευχθεί; 

    Δεν θα το μάθουμε ποτέ, μιας και δεν υπάρχει δυνατότητα προσομοίωσης εναλλακτικών σεναρίων. Ίσως μπορούμε να υποθέσουμε τη σχέση αιτίου-αιτιατού από το αποτέλεσμα της αντιστροφής κάποιων από τα μέτρα που επιβλήθηκαν τότε, αλλά ποτέ δεν θα ξέρουμε με βεβαιότητα. 

    Αυτό για το οποίο είμαστε βέβαιοι, όμως, είναι το γεγονός ότι πολύς καθημερινός και φυσιολογικός κόσμος, πολίτες της διπλανής πόρτας, επιζήτησαν να συναναστραφούν και να μιλήσουν με αγνώστους, να ακούσουν διάφορες γνώμες και να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται απλά πράγματα που όλοι εμείς σήμερα με την υστερογνωσία μας καταλαβαίνουμε αν όχι με απόλυτη βεβαιότητα, τουλάχιστον με αρκετή πιθανότητα. 

    Αυτή η διαδικασία κοινωνικής συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων μεταξύ αγνώστων συνέβη στην Πλατεία Συντάγματος, ξεκινώντας από το καλοκαίρι του 2010, έναν μήνα μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου από την Βουλή. 

    Θυμάμαι τότε, τις Κυριακές τα μεσημέρια μετά το κυριακάτικο μεσημεριανό γεύμα όπου η γυναίκα μου πήγαινε για ύπνο και εγώ έπαιρνα τον γιο μου, μόλις 1,5 έτους με το καρότσι του και κατεβαίναμε με το Μετρό στο Σύνταγμα. 

    Βγαίναμε κάποιες φορές από την έξοδο μπροστά στη Μεγάλη Βρετανία και περπατούσα σπρώχνοντας το καρότσι γύρω από την Πλατεία Συντάγματος, ακούγοντας κάθε φορά διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικες ιστορίες και διαφορετικές απόψεις. Πρέπει να άκουσα χιλιάδες ιστορίες από κανονικούς ανθρώπους που είχαν περισσότερες απορίες παρά απαντήσεις. 

    Όλοι προσπαθούσαμε διά του διαλόγου με αγνώστους να καταλάβουμε τους λόγους που σε ένα διάστημα λίγων μηνών είδαμε να συνθλίβεται η καθημερινότητά μας. 

    Θυμίζω ότι μόνο μετά από πολυετή μελέτη και επιμονή κάποιοι πιθανόν να έφτασαν στη ρίζα και τις απαντήσεις εκείνων των ερωτημάτων. 

    Αυτή ήταν η πραγματική Πλατεία, που κράτησε ως τις 29 Ιουνίου του 2011 όταν χιλιάδες αστυνομικοί βγήκαν με εντολή να χτυπάνε όσους έμοιαζαν "επαναστατικής" στόφας.

    Όταν βγαίνοντας τότε στη στάση του Ευαγγελισμού, μόνος αυτή τη φορά χωρίς τον 2χρονο πλέον γιο μου, λες και το ήξερα, είδα έναν αστυνομικό υπερβολικά ξανθό για να είναι Έλληνας, να κλωτσάει ένα κοριτσάκι 20 χρόνων πεσμένο στο πεζοδρόμιο ενώ εκείνο ούρλιαζε. Από τα δικά μου ουρλιαχτά ώσπου να το αφήσει και να φύγει, έμεινα χωρίς φωνή τις επόμενες 2-3 μέρες. Ίσως και από τα δακρυγόνα. Μικρό το κόστος. 

    Ούτε οι λόχοι Χρυσαυγιτών ήταν η πραγματική Πλατεία, που άρχισαν να εμφανίζονται στην πάνω πλευρά της πλατείας την Άνοιξη του 2011, ούτε οι μούτζες, ούτε τα μπουλούκια των Συριζαίων που ξεκίνησαν να έρχονται σε ικανούς αριθμούς στην "κάτω πλατεία” μετά τις 29/6/2011, ούτε οι ΕΠΑΜίτες του Καζάκη. 

    Αυτοί ήταν τα παράσιτα που ήρθαν για να την φάνε, να τη σφετεριστούν και ίσως το κατάφεραν σε κάποιο βαθμό, διαβρώνοντας τον πραγματικό χαρακτήρα της στο μυαλό όσων δεν ήταν εκεί.
     
    Ήταν μια σύγχρονη εκδοχή της Αρχαίας Αγοράς. 

    Ε, αυτή την Πλατεία δεν σας τη χαρίζω! 

    Ούτε στους νεοναζί, ούτε στους σταλινικούς. Σε κανένα τους!

    Ήταν, είναι και θα είναι των απλών πολιτών που έψαχναν απαντήσεις μέσα στην καταιγίδα: του κυρίου Κώστα που έκλεισε τη βιοτεχνία στα 58 του, του Νικόλα που έφυγε γκαρσόνι στη Γερμανία στα 42 του, της κυρίας Ιωάννας που τελικά πήγε στην Ολλανδία για να βρει δουλειά νοσηλεύτρια σε νοσοκομείο, του Βίκτωρα και δικιά μου, και της κυρίας Μαίρης που τελικά το έκλεισε το περίπτερο... 

    Οι άλλοι ήρθαν για να πάρουν και μόνο, χωρίς να δώσουν.

    Και αυτό τελικά έκαναν.

    www.facebook.com/a.veroutis,

    www.twitter.com/agissilaos, agissilaos@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Διαβάστε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ
    και ηλεκτρονικά στο

    ReadPoint
    Kυκλοφορεί μαζί με το
    FORBES ΟΚΤ 2020