Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 03-Οκτ-2020 08:44

    Και μετά τι;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    Όποιος Έλλην πολιτικός, σε όποιον πολιτικό χώρο και αν ανήκει, δεν θεωρεί εαυτόν...  "oν της Ιστορίας” και δεν είναι σε θέση να κατανοήσει την απλή έννοια της "Υστεροφημίας” ενός πολιτικού ανδρός, δεν είναι μάλλον πολιτικός, αλλά ένα επικίνδυνο υποκείμενο της δικής του αρρωστημένης εξουσιολαγνείας.

    Το γνωμικό "αρχή άνδραν δείκνυσι” το δανείστηκε ο Σοφοκλής από τον Βίαντα τον Πριηνέα και το χρησιμοποίησε στην "Αντιγόνη", όπου ο Κρέοντας λέει πως η εξουσία αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα ενός ανδρός... και βέβαια αυτό δεν περιορίζεται μόνο στην πολιτική αλλά εκφάνσεις της συναντάμε παντού δίπλα και γύρω μας, αλληλοσυμπλεκόμενες και αλληλοεξαρτώμενες εδώ στη χώρα μας, με την ευρύτατη έννοια της εξουσίας, έχοντας αλώσει και την κοινωνία, ή τουλάχιστον μέρος αυτής.

    Η διαφορά ενός Πολιτικού από τον Εξουσιαστή είναι επακριβώς η ίδια η οπτική του δικού του εαυτού. Ο μεν πρώτος υπηρετεί μέσω της εξουσίας, ο δε δεύτερος εξουσιάζει μέσω υπηρετών. Γιατί όμως ο πρώτος να μπαίνει σε τέτοιες διαδικασίες αντί να χαρεί τις θελκτικές αυθαιρεσίες της εξουσίας όπως ο δεύτερος; 

    Η απάντηση είναι σχετικά απλή: γιατί ο μεν πρώτος είναι προσηλωμένος στο φθαρτό της εδώ παρουσίας του, στην οντότητα που καθορίζει τον ίδιον ιστορικά, και βέβαια σε αυτό που θα αφήσει πίσω του ως δικό του αποτύπωμα στο χωροχρόνο -την Υστεροφημία του. Ο δε δεύτερος προσηλώνεται τυφλά στην προσωπική του επικράτηση, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα της βραχείας παρουσίας του σε αυτό που ονομάζουμε ζωή. Είναι και παραμένει δηλαδή αυτό που ζει και όχι εκείνο που θα μπορούμε να είναι. 

    Υστεροφημία  -μια  λέξη με σημασία για τους προγόνους μας. Ο απόλυτος σκοπός ζωής των Ελλήνων που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν από εμάς και δημιούργησαν το "Μύθο της Ελλάδας”, για τον οποίο περηφανευόμαστε χωρίς να το δικαιούμαστε...  και παρ’ όλ’ αυτά κομπάζουμε!

    Μια λέξη που σήμερα έχει μάλλον χάσει τη σημασία της... όμως σε κάθε περίπτωση  εξακολουθεί να αποτελεί έναν πιο αληθινό τρόπο ζωής, για μία καλύτερη κοινωνία.

    Ο θάνατος  -δαμόκλειος σπάθη στη ζωή μας-, σαν γκρίζα σκιά μάς παραμονεύει σε κάθε βήμα και εμείς σκεφτόμαστε αν θα αφήσουμε πίσω μας κάτι καλό φεύγοντας για το μεγάλο ταξίδι. Αν θα μας θυμούνται για κάτι που καταφέραμε, για τη δημιουργία απογόνων, τη συνέχιση του ονόματος της οικογένειάς μας. Και μπροστά σε αυτό τον φόβο και την άγνοια αυτού που ακολουθεί πλάθουμε το σήμερα μέσα στο οποίο πηδάμε και το ζούμε, στα καλά και στα κακά του. Όμως σε κάθε δευτερόλεπτο που περνά, το παρόν που γίνεται αμέσως παρελθόν δεν αλλάζει ό,τι και αν κάνουμε... Μένει μόνο το μέλλον για να χειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε. Ούτως ή άλλως, το παρελθόν αδυνατούμε να το αλλάξουμε ενώ το μέλλον δεν ήρθε ακόμα...

    Η υστεροφημία κάνει τον άνθρωπο αθάνατο, αν πετύχει πράγματα αγγιχτικά και άξια να γίνουν κομμάτι της θύμησης, και οι πράξεις και το όνομά αυτού που τα πέτυχε μένουν στο χρόνο  -δεν πεθαίνουν ποτέ, χωρίς βέβαια, η ζωή και οι στιγμές του καθενός από εμάς, να χρειάζεται να μετρηθούν σε ζυγαριά για τη όποια σπουδαιότητά ή ασημαντότητά τους.

    Η σκέψη αυτή δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να καταλήγει αυτοσκοπός, γιατί ποτέ πια δεν θα είναι αληθινή... Δεν πρέπει  να γίνει θηλιά στον λαιμό κανενός, προκειμένου να του χαρίσει ή όχι κάποια δόξα μετά το οριστικό του φευγιό! Δεν πρέπει να κρίνεται το κάθε καλό επίτευγμα ή η κάθε καλή πράξη που κάποιος κάνει, ως προς το αποτέλεσμα που μακροπρόθεσμα θα μπορούσε να αποφέρει. 

    Το να μείνει κάποιος στη μνήμη των άλλων ως κάτι σπουδαίο, ας το ανακαλύψουν οι άλλοι,  ας μη μονοπωλεί τη σκέψη στην κάθε απόφαση... στον τρόπο ζωής -αν δεν έρθει μόνο του, μάλλον ποτέ δεν άξιζε κάτι παραπάνω από την αμυδρή σπουδαιότητα της στιγμής που όμως δεν κράτησε στον χρόνο... 

    Είναι ωραία κάποιου η σκέψη να  αφήσει κάτι πίσω του.... κάτι που να θυμίζει στα χρόνια που έρχονται, πως έζησε, πως ήταν και εκείνος εκεί  - παρών. Κάτι που να επικρατήσει της λήθης, μιας και εκείνη είναι ο αληθινός θάνατος, που σβήνει όλα τα αποτυπώματα κάποιου που έζησε και έφυγε... όχι όμως μόνο να θυμίζει την ύπαρξή του, απλά υποδεικνύοντας την. Αυτό το ίχνος στο χωροχρόνο και  στην ανθρώπινη ιστορία να είναι ξεχωριστό, όμορφο, να αξίζει που υπάρχει  -να αξίζει που κάποιος υπήρξε.

    Κλείνοντας τα μάτια, υπάρχει η σκέψη ότι κάποιος δεν είναι πια εδώ... έχει φύγει, ο χρόνος τέλειωσε και κάποιου το όνομα γράφτηκε για τελευταία φορά. Τι έχει μείνει άραγε από εκείνον. Τι άφησε πίσω του. Μιλούν για εκείνον; Και τι είναι αυτό που λένε; Τον θυμούνται; Κι αν ναι τι θυμούνται από εκείνον; Όσα κατάφερε και έκανε, ότι ήταν... είχαν άραγε σημασία; Άλλαξε μήπως η ζωή του κάτι; Δημιούργησε κάτι, ή απλάμ πέρασε και χάθηκε όπως ο αέρας παρασέρνει τις στάχτες και τη σκόνη στο πέρασμά του;

    Η ζωή τώρα έχει εντελώς άλλη σημασία. Γιατί ότι και να κάνει κάποιος, δε χάνεται μαζί του, αλλά αντίθετα, θα τον ακολουθεί για πάντα, θα ακολουθεί το στίγμα που άφησε και θα αγκαλιάζει μαζί και όσους συνδέθηκαν μαζί του, όσα άγγιξε ή δημιούργησε... οι αποφάσεις που πήρε, οι επιλογές και τα λάθη που έκανε. Τα σωστά έχουν άλλο ειδικό βάρος, γιατί στο τέλος, αυτά είναι που  θα μείνουν, να υποδηλώνουν εκείνον, θα αρκούν για να τον χαρακτηρίσει κάποιος, ακόμα κι αν δεν τον γνώριζε. Θα συνδεθούν με τα παιδιά που αφήνει στο πόδι του. Εκείνα είναι που θα κουβαλήσουν στις πλάτες τους το βάρος της δικής του υστεροφημίας. Κι αυτή η υστεροφημία είναι εκείνη που θα τα απελευθερώσει, θα τα εμπνεύσει ή θα τα στιγματίσει, ισοπεδώνοντάς τα... μέχρι και ο ίδιος σύντομα να ξεχαστεί

    Πώς θα ήθελε λοιπόν κάποιος από τους πολιτικούς μας  να τον θυμούνται; 

    Να τον θυμούνται με αγάπη και σεβασμό ή  κάποια στιγμή θα σβήσει στο σκοτάδι και θα γίνει  μέρος του;

    Μήπως όλα αυτά όμως, ισχύουν και γι’ εμάς τους πολίτες; Οι πολιτικοί από μόνοι τους, δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα! Χρειάζονται τη δική μας αρωγή, τόσο για το καλό... όσο και για το κακό... 

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος-Γενετιστής

    email: theogiannaros@gmail.comTwitter: @theogiannaros1, FaceBook: Theo Giannaros

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ