Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 26-Σεπ-2020 08:20

    Γνωρίζει άλλη γλώσσα η Τουρκία εκτός από τη δύναμη;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή

    Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, η πρόσφατη αποκλιμάκωση της κρίσης με την Τουρκία οφείλεται στη σθεναρή στάση της Ελλάδας, στην ανάπτυξη του στόλου, στην κινητοποίηση του Στρατού και στην ανυποχώρητη στάση της Κυβέρνησης. Στείλαμε το σωστό μήνυμα, ότι είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε με όλα τα μέσα τις προκλήσεις -ακόμα και αν αυτό σημαίνει πόλεμο- και κερδίσαμε.

    Ο Ερντογάν έπαιξε το παιχνίδι του "τσαμπουκά” (υπονοείται, αν δεν διατυπώνεται ευθέως σε αυτές τις αναλύσεις, ότι ο Τούρκος δεν καταλαβαίνει άλλη γλώσσα εκτός από αυτήν της ισχύος), αλλά δεν του βγήκε, γιατί δεν μας βρήκε "μπόσικους”, γιατί η Ελλάδα προέταξε τα στήθη της και ήταν φανερό ότι θα αντιμετωπίσει manu militari τις προκλήσεις.

    Συνεπώς, σύμφωνα με αυτούς τους σχολιαστές, η Ελλάδα δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει, παρά να παραμείνει σε εγρήγορση, να σπεύσει να ενισχύσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της με νέους εξοπλισμούς και να στείλει τα σωστά μηνύματα. Τελεία. Α, ναι, και επειδή είμαστε ευγενικοί άνθρωποι και δημοκράτες, προφανώς μπορούμε να συζητήσουμε και ορισμένα θέματα με τη γειτονική χώρα, αρκεί να μη θέτει εκείνη θέματα που είναι απαράδεκτα.

    Είναι όμως έτσι; Καθόλου.

    Η βασική διαφορά της διαχείρισης της πρόσφατης κρίσης για την ΑΟΖ με την Τουρκία -σε σχέση με τις άλλες κρίσεις που έχουμε ζήσει στο παρελθόν- είναι αφενός η πρωτοφανής διπλωματική κινητοποίηση και αφετέρου η στροφή στην εξωτερική πολιτική και η αποδοχή του διαλόγου. Συν φυσικά η αποφασιστικότητα και η κινητοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν το παραγνωρίζουμε. Επαιξε προφανώς τον ρόλο της.

    Και την εποχή των Ιμίων, η κινητοποίηση του αμερικανικού παράγοντα από τον Κώστα Σημίτη ήταν η αρχή του τέλους της κρίσης και η παρέμβαση που οδήγησε στην αποκλιμάκωση. Δεν είναι η πρώτη φορά που η διπλωματία "γυρίζει το παιχνίδι”. Αλλά στην περίπτωση των Ιμίων έγινε κατόπιν εορτής. Αφού οι Τούρκοι κομάντος είχαν ανέβει στη βραχονησίδα.

    Σημειώστε ότι και τότε είχαμε στείλει μηνύματα αποφασιστικότητας, και τότε είχε βγει ο στόλος στο Αιγαίο και μάλιστα με τυμπανοκρουσίες -που αυτήν τη φορά τις αποφύγαμε- αλλά μάλλον δεν έπιασαν... Ούτε τα μηνύματα ούτε οι τυμπανοκρουσίες.

    Η επιτυχία της παρούσης διαχείρισης της κρίσης οφείλεται εν πολλοίς στην κινητοποίηση του διεθνούς παράγοντα, πριν φθάσουμε στην πολεμική αναμέτρηση. Η διαμόρφωση μιας διεθνούς συμμαχίας, στην οποία συμμετείχαν ευρωπαϊκές δυνάμεις αλλά και κρίσιμοι παίκτες στον χώρο της Μέσης Ανατολής (και όχι μόνο το Ισραήλ…), και αυτό οφείλουμε -a propos- να το πιστώσουμε στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

    Δεν είναι όμως μόνο η διπλωματική κινητοποίηση. Είναι και η στροφή στην εξωτερική πολιτική που οδήγησε στην αποκλιμάκωση.

    Σε πείσμα εκείνων που υποστηρίζουν ότι τίποτα δεν άλλαξε στις ελληνικές θέσεις, ότι απλά συνεχίζουμε εκεί που αφήσαμε τον διάλογο, ότι εμείς πάντα ήμασταν μετριοπαθείς και οι άλλοι πολεμοχαρείς, η αλήθεια είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση έχει κάνει μια θεαματική στροφή, έστω κι αν δεν το διατυμπανίζει.

    Έχει κάνει σαφές ότι προσέρχεται στον διάλογο αποφασισμένη να βρεθεί λύση. Όχι διάλογο για τον διάλογο. Διάλογο για μια οριστική λύση.

    Αυτό κάνει τη διαφορά. Και αυτό ήταν που επέτρεψε στους Ευρωπαΐους να αποδεχθούν την επιχειρηματολογία Μητσοτάκη. Και να σταθούν δίπλα του.

    Η τελευταία φορά που οι δυο πλευρές έφθασαν κοντά σε μια λύση ήταν την περίοδο 2000-2004, όταν οι διερευνητικές επαφές "πλησίασαν” τα κρίσιμα θέματα των διαφορών των δυο χωρών. Προφανώς η περίοδος εκείνη είναι διαφορετική, προφανώς πολλά έχουν αλλάξει, η Ευρώπη είναι διαφορετική, η Τουρκία είναι διαφορετική, ίσως και ο Ερντογάν να είναι διαφορετικός, αλλά ας θυμηθούμε τι είχε συμβεί τότε.

    Πρόσφατα ο Τάσος Γιαννίτσης σημείωσε για τις διερευνητικές επαφές της εποχής Σημίτη:

    "Η διαδικασία των διερευνητικών επαφών επέτρεψε στις δύο πλευρές να κατανοήσουν καλύτερα τις θέσεις και τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Η διαδικασία ήταν αποφορτισμένη από υπερβολές, ρητορικές κορόνες, καταγγελτικές λογικές. Αποτέλεσε κανάλι ανοικτής γραμμής και επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Σε μια σειρά από ζητήματα έδειξε ότι οι διαφορές θα μπορούσαν να περιοριστούν ή και να ξεπεραστούν και σε κάποιο βαθμό είχαν καταγραφεί και διαδικασίες που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κατεύθυνση αυτή. Σε διάφορα δημοσιεύματα μετά το 2004 έχουν επισημανθεί ορισμένες ειδικότερες πτυχές των ζητημάτων που συζητήθηκαν τότε. Συνολικά, η προσέγγιση εκείνη συνέβαλε ώστε οι δύο πλευρές να έχουν βρεθεί σε ένα σημείο που, αν συνεχιζόταν, ίσως επέτρεπε την υπέρβαση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Αυτό όμως είναι μια υπόθεση”.

    Μια υπόθεση έστω, που σίγουρα αξίζει όμως να την διερευνήσουμε... Αυτό κάνει σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης και αυτό κάνει τη διαφορά.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Διαβάστε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ
    και ηλεκτρονικά στο

    ReadPoint
    Kυκλοφορεί μαζί με το
    FORBES ΟΚΤ 2020