Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 09-Μαϊ-2020 08:27

    Η παράνοια μιας πραγματικότητας

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    Είναι παντελώς άνευ ουσίας οι σκέψεις για το εάν και κατά πόσον ο νέος ιός που ξαφνικά άλλαξε τις ζωές μας... ναι, για τον κορονοϊό μιλάω, τον SARS-CoV2, για να τιμήσω και την ειδικότητά μου στη βιολογία, είναι τεχνητός, φυσικός, προϋπήρχε, εμφανίστηκε εχθές, είναι μεταλλαγμένος, πραγματικός ή ψεύτικος, τη στιγμή που οι περισσότεροι από εμάς ήδη έχουμε αντιληφθεί πως εκεί έξω κάτι υπάρχει που αρρωσταίνει κόσμο και σκοτώνει... σαν κατά κάποιον περίεργο τρόπο να σκανάρει τους ανθρώπους και εφόσον βρει πρόσφορο έδαφος π.χ. με υποκείμενα νοσήματα... απλά σκοτώνει, χωρίς διακρίσεις και μάλιστα πολύ γρήγορα.

    Είναι ένας ακόμα απλός ιός...  μια ακόμα ποικιλία της γρίπης, λένε κάποιοι που ψάχνουν μανιωδώς τον μίτο σκάβοντας στη φαντασία τους που οργιάζει, ν’ αποδείξουν πως όλα αυτά είναι μυθεύματα νοσηρών εγκεφάλων που επεξεργάζονται σενάρια και έχουν σχέδια για μας, αλλά το μεγάλο πρόβλημα που πήρε παγκόσμιες διαστάσεις είναι γιατί αυτό το "πράγμα” έπληξε προηγμένες χώρες όπως την Ευρώπη και την Αμερική... Από την άλλη, βέβαια, ουδείς ασχολείται με το εάν ο Έμπολα, η χολέρα και μια... ποικιλία ξεχασμένων ασθενειών, που σαν να επέστρεψαν από τη Βίβλο, ή νέων... ξεκληρίζουν Ασία και Αφρική, όπως και κανείς δεν ενδιαφέρεται για το γεγονός πως η πείνα, οι κακουχίες και οι πόλεμοι σκοτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους -κυρίως μικρά παιδιά κάθε χρόνο στον Τρίτο Κόσμο- στους ξεχασμένους ακόμα και απ’ τον Θεό...

    Υπάρχουν χιλιάδες θεωρίες για πιθανές συνωμοσίες και σενάρια συνωμοσιών, που τα μυαλά του κόσμου παρήγαγαν για να περνά η ώρα ευκολότερα τις δύσκολες μέρες του lockdown.

    Για να το σκεφθούμε, όμως, λίγο πιο βαθιά... Είναι μήπως η επιδημία του κορονοϊού η "καρμική εκδίκηση των υπό εξαφάνιση παγκολίνων”, που από την κόκκινη λίστα της WWF και της IUCN για τα υπό εξαφάνιση ζώα, καταλήγουν στα πιάτα διεστραμμένων Ασιατών που "φτιάχνονται” και "ηδονίζονται” να κατασπαράζουν σπάνια και προστατευόμενα είδη της άγριας πανίδας μαζί με τις ασθένειες που κουβαλούν; 

    Είναι μήπως η εκδίκηση της Φύσης, στην αλόγιστη εξαφάνιση ολόκληρων οικοσυστημάτων και βιοτόπων, που φέρνει άγρια ζώα-φορείς άγνωστων ιών ολοένα και πιο κοντά στις πόλεις και τα χωριά - κοντά στον άνθρωπο δηλαδή, με όλους τους κινδύνους που συνεπάγονται; 

    Το πρόβλημα δυστυχώς πάει πολύ πιο βαθιά και αυτή η συστηματική καταστροφή βιοτόπων στις συνθήκες της παγκόσμιας οικολογικής κρίσης καθιστά ολόκληρη την ανθρωπότητα περισσότερο ευάλωτη σε μέχρι χθες άγνωστες επιδημίες και πανδημίες.  Καθώς τα τροπικά δάση αποψιλώνονται με ανησυχητικό ρυθμό και σε παγκόσμια κλίμακα, οι επιστήμονες -κυρίως οι βιολόγοι- φοβούνται ολοένα και περισσότερο ότι οι πανδημίες του μέλλοντος μπορεί να προέλθουν από την ανθρώπινη δραστηριότητα ενάντια στις ισορροπίες που κρατά η Φύση, και μπορεί να πληρώσουμε βαρύ τίμημα.

    Κάτω από αυτό το πρίσμα, ο νέος αυτός κορονοϊός δεν αποτελεί παρά τον τελευταίο, μέχρι στιγμής, κρίκο μιας κρίσιμης αλυσίδας, που έχει εξαιρετικά πλούσιο και βίαιο παρελθόν και θα έχει δυστυχώς για εμάς, αν δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος ζωής μας και η αλληλεπίδρασή μας με το περιβάλλον και τη Φύση, ακόμη πιο πλούσιο μέλλον και σίγουρα πολύ πιο οδυνηρό.

    Οι κυβερνήσεις του πλανήτη απεδείχθησαν πως είναι σε θέση και τολμούν να λαμβάνουν αποφάσεις και οι πολίτες του κόσμου μπορούν να τις αποδεχθούν, όσο σκληρές και αν  είναι, όταν διακυβεύεται η ίδια τους η ζωή και όταν ο θάνατος ελλοχεύει αθέατος. Και εφόσον αυτό συνέβη με τον νέο κορονοϊό, που έχει στοιχίσει μέχρι στιγμής τη ζωή κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στον πλανήτη, γιατί άραγε δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι ανάλογο και με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, που προκαλεί γύρω στα επτά εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο; Όμως, κάτι τέτοιο θα απαιτούσε και τη  ριζική αλλαγή των μοντέλων ανάπτυξης, καθώς και συνολικά του ίδιου του τρόπου ζωής, ειδικά των βολεμένων πολιτών του Δυτικού κόσμου, κάτι που φαίνεται απίθανο να συμβεί υπό την επήρεια ενός μόνο σοκ, όσο ισχυρό κι αν αυτό ήταν!

    Χρειάζεται ενσυναίσθηση, αίσθημα ευθύνης, ειλικρίνεια, θάρρος και γενναιότητα για να το πετύχουμε... αλλά και ηγεσία με όραμα να μας εμπνεύσει και να μας δείξει τα σωστά μονοπάτια να πορευθούμε στις νέες συνθήκες που θα προκύψουν. 

    Έχω τις αμφιβολίες μου! 

    Εσείς;

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος-Γενετιστής

    email: theogiannaros@gmail.comTwitter: @theogiannaros1, FaceBook: Theo Giannaros

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ