Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 15-Απρ-2020 00:05

    Τα δύο βίντεο που θα θυμάμαι

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή 

    Νομίζω ότι είναι τα δύο βίντεο που θα συγκρατήσω στη μνήμη μου από αυτές τις πολύ δύσκολες ημέρες που ζούμε. (Αν και για όλους εμάς που δεν έχουμε νοσήσει, δεν είναι και τόσο δύσκολες, ας έχουμε συναίσθηση των μεγεθών. Απλά πρέπει να μείνουμε σπίτι…)

    Το ένα είναι από το Βενιζέλειο νοσοκομείου Ηρακλείου και το άλλο από το Θριάσιο. Και τα δύο είναι τραβηγμένα από γιατρούς ή από το νοσηλευτικό προσωπικό -δεν έχει καμία σημασία- και δείχνουν τους 2 τελευταίους ασθενείς που βγαίνουν από τις ΜΕΘ.

    Στο ένα μάλιστα η ασθενής είναι αλλοδαπή, μια γυναίκα που βρισκόταν σε κρουαζιερόπλοιο και βρέθηκε θετική στον κορονοϊό. Γι' αυτό και μάλλον δείχνει να τα έχει και λίγο χαμένα. Καθώς γιατροί και νοσηλεύτριες/νοσηλευτές πανηγυρίζουν και χειροκροτούν, κοιτούν την κάμερα και κάνουν το σήμα της νίκης, την χαϊδεύουν και της δίνουν κουράγιο, καθώς την οδηγούν στην πνευμονολογική κλινική. Στο άλλο βίντεο, το ίδιο πάρτι. Γιατί πάρτι έχει στηθεί στην κυριολεξία. Γιατροί και νοσηλευτές/τριες έχουν παραταχθεί στον διάδρομο του νοσοκομείου και παρατηρούν από λίγο μακριά -οι προφυλάξεις βλέπετε- καθώς ο ασθενής βγαίνει από τη ΜΕΘ.

    Βλέπεις πίσω από τις μάσκες τα χαμογελαστά τους βλέμματα, τους βλέπεις να χορεύουν σχεδόν από τη χαρά τους για την επιτυχία, χειροκροτούν, φωνάζουν μπράβο, αποχαιρετούν τον ασθενή που επιτέλους τα κατάφερε και μπόρεσε να αποσωληνωθεί. Καθώς το φορείο μεταφέρεται από τον διάδρομο προς το ασανσέρ, μέσα στις φωνές πανηγυρισμού των γιατρών και των νοσοκόμων, βλέπεις και τον ασθενή να σηκώνει λίγο το σώμα του. Κοιτάζει προς τους γιατρούς και αρχίζει και αυτός να χειροκροτεί. Χειροκροτεί αυτούς που του έσωσαν τη ζωή… Η σκέψη μου πάει και στους δικούς μου φίλους που νοσηλεύθηκαν και τα κατάφεραν. Προσπαθώ έτσι να καταλάβω λίγο καλύτερα και το πώς έζησαν αυτόν τον εφιάλτη.

    Είναι τα δυο βίντεο που συγκρατώ τις ημέρες αυτές από τον ορυμαγδό των ειδήσεων για την πορεία και την εξέλιξη της πανδημίας του κορονοϊού. Οχι μόνο γιατί δίνουν μια εικόνα αισιοδοξίας. Για τους ανθρώπους που τα καταφέρνουν και βγαίνουν από τις ΜΕΘ, όπως πολύ σωστά τονίζει κάθε βράδυ τον ακριβή αριθμό τους, στη συνέντευξη τύπου από το υπουργείο Υγείας, ο Σωτήρης Τσιόδρας. Πριν ανακοινώσει τα θύματα και τα νέα κρούσματα.

    Αλλά και γιατί μας θυμίζουν αυτή την αίσθηση της κοινότητας που είχαμε ξεχάσει. Μας θυμίζουν αυτό το αίσθημα αλληλεγγύης που θεωρούσαμε ότι είχε χαθεί. Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι/ες που χειροκροτούν τον ασθενή, καθώς βγαίνει από τη ΜΕΘ, νιώθουν -το νιώθεις κι εσύ βλέποντας τα βίντεο- ότι ξεπροβοδίζουν έναν δικό τους άνθρωπο. Η ανάρρωσή του, η επιτυχία του, είναι και δική τους επιτυχία. Τα κρυμμένα τους πρόσωπα, ξεχειλίζουν από χαρά. Φαίνεται στα μάτια, που ξεχωρίζουν από τη μάσκα και "προδίδουν” τη χαρά τους. Συμμετέχουν στην ευτυχία του ασθενή, όπως θα συμμετείχαν και οι συγγενείς του. Τα πρόσωπά τους με συγκινούν και με γεμίζουν με αισιοδοξία. Παρά το μαύρο που υπάρχει γύρω μας.

    Διάβασα και μία μαρτυρία από μια νοσοκόμα στη Νέα Υόρκη. Ο ασθενής της δεν τα κατάφερε. Η Τζένιφερ Κόλ, έτσι λέγεται η νοσοκόμα, περιέγραψε τα συναισθήματά της σε μια ανάρτηση στο facebook:

    "Έχασα έναν ασθενή σήμερα. Δεν ήταν ο πρώτος, και δυστυχώς δεν θα είναι ο τελευταίος, γράφει. Αλλά ήταν διαφορετικός.” Και ήταν διαφορετικός όχι επειδή τον γνώριζε προσωπικά, αλλά επειδή εκείνη έμεινε μαζί του με τις ώρες. Δίπλα του, καθώς εκείνος πάλευε να κρατηθεί στη ζωή. Εμεινε μαζί του δυο ολόκληρες νύχτες. Τελικά δεν τα κατάφερε. Η Τζένιφερ συγκλονισμένη, επιστρέφοντας από το νοσοκομείο, κάθισε και έγραψε αυτά που ένιωσε. Και θυμήθηκε αυτό που της είχε πει η μητέρα της , καθώς πήγαινε να αναλάβει υπηρεσία:

    "Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν η φωνή της μαμάς μου στο κεφάλι μου, καθώς μπήκα στο αεροπλάνο για να φύγω γι' αυτό το μέρος: "Αυτοί οι άνθρωποι είναι μόνοι, να τους προσέχεις καλά".

    Δεν ξέρω αν θα κρατήσουν όλα αυτά τα πρωτόγνωρα συναισθήματα και μετά την κρίση, όταν και όπως έρθει αυτό το "μετά την κρίση", αλλά νιώθεις μια αισιοδοξία από αυτήν την καινούργια αίσθηση της αλληλοεξάρτησης. Της κοινότητας. Τελικά δεν είμαστε μόνοι. Και αυτό είναι πολύ ανακουφιστικό.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ