Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 03-Απρ-2020 00:05

    The day after tomorrow

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Άγη Βερούτη

    Είναι άγνωστο πόσο θα αντέξει το ελληνικό κράτος να πληρώνει έστω και αυτό το μικρό βοήθημα σε όσους βρίσκονται σε αναστολή εργασίας λόγω του lockdown της κοινωνίας, αν η κατάσταση συνεχιστεί ως έχει για ακόμη 9-10 βδομάδες, παρότι ανακοινώθηκε η ευρωπαϊκή βοήθεια των €100 δισ. αρχικά προς όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Είναι επίσης άγνωστο πώς θα καταφέρει να αντεπεξέλθει το κράτος μας χωρίς έσοδα στις ανειλημμένες μισθολογικές και άλλες υποχρεώσεις του προς δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους και προμηθευτές, όταν η πραγματική ιδιωτική οικονομία (που αποδεικνύεται πλέον ότι πραγματικά εκείνη πληρώνει τους φόρους από τους οποίους ζει το κράτος) με εξαίρεση απειροελάχιστους κλάδους έχει σχεδόν κατεβάσει ρολά δυο μόλις εβδομάδες μετά την έναρξη των εντατικών μέτρων, ή ακόμη αν θα καταφέρνει να τηρεί αυτές τις υποχρεώσεις με τα μειωμένα έσοδα της όποιας οικονομίας καταφέρουμε να αναστήσουμε την μεθεπόμενη ημέρα, ελέω ευρωμολόγου. Και ακόμα και με αυτό, ως πότε;

    Είναι επίσης άγνωστο ποιο θα είναι το τοπίο τη μεθεπόμενη μέρα, όταν η καταιγίδα κοπάσει και ξαναρχίσει να προσπαθεί ο κόσμος να επιστρέψει σε κάποια μορφή καθημερινότητας και κανονικότητας, όπως υποδηλώνει ο τίτλος που δανείστηκα από μια δυστοπική κινηματογραφική ταινία του 2004 που δείχνει έναν φαντασιακό κόσμο μετά από μια καταστροφή.

    Είναι επίσης άγνωστο αν τη μεθεπόμενη μέρα θα ξυπνήσουμε σε κάποιο νέο πλαίσιο λογικής, όπου οι παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες δεν θα θεωρούνται πλέον άθραυστες, όπου η κάθε χώρα θα στοχεύει σε αυτεπάρκεια βασικών αγαθών της παραγωγής της, δηλαδή τροφής, εργαλείων, νοσοκομειακών αναλωσίμων και νοσοκομειακών μηχανισμών, καυσίμων, εμβολίων, κλπ κλπ, ή αν θα δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο φοβικό σύνδρομο τύπου "preppers” δηλαδή των "προετοιμασμένων” για μια φυσική καταστροφή βιβλικών διαστάσεων (που ακόμα δεν την έχουμε δει στη χώρα μας χάρη στις αποφασιστικές κινήσεις του κυρίου Πρωθυπουργού, και ελπίζω να μην τη δούμε ποτέ).

    Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όσο πιθανό είναι να επιστρέψει η παγκόσμια κοινότητα και οικονομία στο business as usual τη μεθεπόμενη μέρα, με λίγο κόπο φυσικά, χάρη στις ενέσεις ρευστότητας που θα δοθούν από όλες τις κεντρικές τράπεζες παγκοσμίως, ακόμα και αν αυτές είναι επαρκείς, άλλο τόσο πιθανό είναι να βρεθούμε σε ένα εντελώς καινούργιο τοπίο, όπου η παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα θα θεωρείται επισφαλής, και όπου την επάρκειά της σε βασικά αγαθά κάθε χώρα θα στοχεύει να την ικανοποιήσει με ίδια παραγωγή και όχι με εισαγωγές από εκείνους που τα φτιάχνουν πιο καλά και πιο φτηνά από εκείνην, είτε επειδή όταν δυσκολέψουν τα πράγματα δεν θα μπορεί να εισαχθούν τα αγαθά αυτά λόγω κλειστών συνόρων, είτε επειδή προτεραιότητα πάντα και για κάθε κράτος (με δυνατότητα επίταξης από την κυβέρνησή του) θα είναι η τοπική του αγορά.

    Είναι δυστυχώς πολύ πιθανότερο η μεθεπόμενη ημέρα να αυξήσει την εσωστρέφεια και επιφυλακτικότητα του παγκόσμιου εμπορίου και των λαών, παρά να επιτρέψει την επιστροφή στην πρότερη κανονικότητα, παρόλο που αυτό θα σημαίνει λιγότερος πλούτος, λιγότερα φορολογικά έσοδα, λιγότερα ταξίδια, λιγότερος τουρισμός, λιγότερη ναυτιλία, λιγότερες εξαγωγές και εισαγωγές και λιγότερη ανάμειξη των πληθυσμών, σε πείσμα όσων συνωμοσιολόγων επιμένουν να λένε ότι η Κίνα μπορεί να βγει ακόμη και κερδισμένη από όλο αυτό το κακό.

    Είναι άγνωστο αν όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα στο business as usual μοντέλο προόδου, ανάπτυξης και συνένωσης των εθνικών οικονομιών παγκοσμίως συνεχίζει να ισχύει, ή αν κάτι καινούργιο και διαφορετικό, χειρότερο ή καλύτερο, έρχεται προς τη γενιά μας και όσες πριν και μετά βρίσκονται εν ζωή σήμερα.

    Είμαι πολύ προβληματισμένος για να διακινδυνεύσω να προβλέψω τί μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά για εμάς τους καθημερινούς ανθρώπους, και πώς ίσως μετασχηματιστούν τα πάντα γύρω μας όταν θα έχει τελειώσει η πανδημία, με πόσους νεκρούς, χιλιάδες ή εκατομμύρια, και σε ποια μέρη του κόσμου. 

    Διαστάζω να μαντέψω τί θα συμβεί αν θα χαθούν ένας στους πέντε ηλικιωμένους της υφηλίου (που βρίσκονται σε χώρες με υψηλό ΑΕΠ και δυνατά συστήματα υγείας) ή αν θα χάσουμε όσους χάνουμε κάθε χρόνο από την απλή γρίπη, με κόστος όμως εκατομμύρια θέσεις εργασίας, που κανείς δεν ξέρει πόσο κόστος σε ανθρώπινη ζωή μπορεί να είναι αυτό, οι οποίες θέσεις εργασίας όμως μπορεί να χάνονταν έτσι κι αλλιώς αν δεν παίρναμε δραστικά περιοριστικά μέτρα και επέρχετο το χάος των μαζικών θανάτων στα ράντζα και στους δρόμους. Διστάζω να μαντέψω αν το ερχόμενο Φθινόπωρο θα ξαναέχουμε τα ίδια θέματα να αντιμετωπίσουμε από μια τυχόν αναζωπύρωση της πανδημίας, ειδικότερα σε πληθυσμούς που γλύτωσαν με μικρές απώλειες και άρα θα βρεθούν με χαμηλά επίπεδα μελών της κοινωνίας που να έχουν ανοσία. 

    Ένα πράγμα μόνο μπορώ να πω με βεβαιότητα για τη μεθεπόμενη μέρα (καθώς ακόμα είμαστε "όχι στην αρχή του τέλους αλλά στο τέλος της αρχής” όπως είπε ο Πρωθυπουργός): θα είναι, σίγουρα, διαφορετική από τις αρχές του Μαρτίου που πέρασε.

    www.facebook.com/a.veroutis,

    www.twitter.com/agissilaos, agissilaos@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ