Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 21-Δεκ-2019 08:34

    Το ρίσκο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή

    Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έχει σίγουρα ικανότητες. Καμία αμφιβολία. Ξέρει τη δουλειά του και την κάνει καλά. Το απέδειξε την εποχή της εξάρθρωσης της 17Ν. Το απέδειξε  και φέτος το καλοκαίρι με τις πυρκαγιές. Αυτό του προσπορίζει και φανατικούς θαυμαστές. Είναι αυτοί που ποστάρουν στο Twitter εικόνες από άνδρες των ΜΑΤ να δέρνουν διαδηλωτές και συνοδεύουν τη φωτογραφία με λεζάντες του τύπου "την καλημέρα μας στον κ. Μιχάλη"... Αμφιβάλλω όμως αν συμφωνεί με τους φανατικούς του οπαδούς ο ίδιος ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

    Η πολιτική του, η πολιτική  της επιβολής του νόμου και της τάξης, αυτό που υποσχέθηκε δηλαδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης προεκλογικά, έρχεται να ανταποκριθεί σε ένα πραγματικό αίτημα της ελληνικής κοινωνίας. Ύστερα από χρόνια απραξίας του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα χειρότερα, ύστερα από χρόνια "φλερτ” του ΣΥΡΙΖΑ με την ανομία, με τους μπαχαλάκηδες, με τις καταλήψεις και με κάθε είδους αριστερίστικη ακτιβιστική θολούρα, οι Έλληνες -και κυρίως οι Αθηναίοι- ζητούσαν μια απάντηση. Ζητούσαν το αυτονόητο.

    Τα τελευταία γεγονότα, όμως, οφείλουν να μας προβληματίσουν. Όπως μας λένε οι συνάδελφοι του αστυνομικού ρεπορτάζ, είναι σαφές ότι υπάρχει μια -πολύ επιεικώς...- υπερβολική αντίδραση των αστυνομικών απέναντι σε όλους εκείνους που τα προηγούμενα χρόνια έχαιραν μιας ιδιότυπης "αριστερής ασυλίας". Αλλά όσο και αν αυτό είναι κατανοητό (και ως ένα σημείο αναμενόμενο), δεν σημαίνει ότι είναι και αποδεκτό.

    Δημιουργεί δε και πολιτικές παρενέργειες.

    Από τη μία προκαλεί τη δυσφορία όλων εκείνων των ανθρώπων από τον χώρο της κεντροαριστεράς που ψήφισαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, για να επιβάλει μεν την τάξη, αλλά με σεβασμό στη δημοκρατική νομιμότητα. Η πρόσφατη αντίδραση του καθηγητή Αλιβιζάτου, που ανέλαβε να συμβουλεύσει και να ερευνήσει το θέμα της αστυνομικής βίας είναι χαρακτηριστική. Μετά βίας και δεν έχει ήδη παραιτηθεί ο άνθρωπος. Όπως επίσης είναι χαρακτηριστικά και τα σχόλια στα social media για τα όσα συνέβησαν στο Κουκάκι, από ανθρώπους που καμία συμπάθεια δεν τρέφουν στον ΣΥΡΙΖΑ και στη γενικευμένη ανομία της εποχής της Όλγας Γεροβασίλη. 

    Από την άλλη, δημιουργεί μια "raison d' être" της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο και αν οι έξαλλες κραυγές του Γιάννη Ραγκούση και των συν αυτώ, περί αναβίωσης του αυταρχικού κράτους της δεξιάς, δεν πείθουν παρά μόνο τους βαμμένους συριζαίους, η κινητοποίηση, οι αντιδράσεις, προσφέρουν μια πλατφόρμα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και μια ευκαιρία να συσπειρώσει τον κόσμο του. Δεν είναι τυχαίο που στη συζήτηση γα τον προϋπολογισμό τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αφιέρωσαν διπλάσιο χρόνο στα επεισόδια στα Εξάρχεια και στην επιχείρηση στο Κουκάκι, απ' ό,τι στην οικονομία. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι κανείς δεν έχει ξεχάσει τη φοροκαταιγίδα του κ. Τσακαλώτου.

    Ακόμα χειρότερα, εντάσσει την επιχειρησιακή λειτουργία της αστυνομίας στην πολιτική αντιπαράθεση. Η ΕΛ.ΑΣ. δεν μπορεί να εφαρμόζει τον νόμο "à la carte", εξαιτίας του ιδεολογικού πρωτογονισμού της καθ' ημάς ριζοσπαστικής αριστεράς, ούτε να προσαρμόζει τη λειτουργία της στις επικοινωνιακές ανάγκες της καμπάνιας "νόμος και τάξη". Οφείλει να κάνει τη δουλειά της, ανεξαρτήτως του ποια είναι η κυβέρνηση. Και οφείλει να την κάνει σωστά. 

    Η χρήση βίας πρέπει να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του περιστατικού που αντιμετωπίζει.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων