Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 18-Δεκ-2019 00:12

    Τι δεν μας είπε ο Κώστας Σημίτης για το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή

    Με το άρθρό του στα Νέα ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης κατηγόρησε την κυβέρνηση Καραμανλή, ότι έκανε λάθος που δεν αξιοποίησε την επιτυχία του Ελσίνκι για την παραπομπή των Ελληνοτουρκικών διαφόρων στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης. Τότε που η Άγκυρα- και η Ευρώπη- καίγονταν για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη και η διευθέτηση των διαφόρων -μέσω του δικαστηρίου- ήταν προϋπόθεση για την προώθηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

    Με τον ήπιο χαρακτήρα του, και προφανώς μη θέλοντας να δώσει "πολεμικό χαρακτήρα" στον προβληματισμό που αναπτύσσεται- κυρίως λόγω της παρέμβασής του αλλά όχι μόνο- για τη σκοπιμότητα της παραπομπής των Ελληνοτουρκικών διαφόρων στο Διεθνές Δικαστήριο, προτίμησε για τίτλο στο άρθρο: "Μια επιτυχία που δεν συνεχίστηκε". Η εφημερίδα φυσικά επέλεξε άλλο τίτλο, λίγο brutal, αλλα στην ουσία του απόλυτα σωστό: "Για όλα φταίει ο Καραμανλής"...

    Έγραψε ο Κώστας Σημίτης: "Ο Έλληνας πρωθυπουργός κατα την συζήτηση, αν και είχε την δυνατότητα, δεν προέβαλε την ένσταση για την έλλειψη ανταπόκρισης της Τουρκίας στον όρο που είχε τεθεί στο Ελσίνκι- και αφορούσε την ύπαρξη διαφορών σχετικά με την έκταση της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Αντίθετα επεσήμανε ότι οι ασφυκτικοί χρονικοί περιορισμοί δεν βοηθούν. Απεδέχθη έτσι την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία με ανεπίλυτες τις ελληνοτουρκικές διαφορές ως προς τα όρια των υφαλοκρηπίδων και των αιγιαλίτιδων ζωνών".

    Λίγες ημέρες μετά ο Γιάννης Πρετεντέρης, εξήγησε ποιοι ήταν οι λόγοι που η κυβέρνηση Καραμανλή απέφυγε να αξιοποιήσει την ευκαιρία του Ελσίνκι. Έγραψε ο Γιάννης Πρετεντέρης: "Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Καραμανλή και το υπουργείο εξωτερικών ήταν τότε εγκλωβισμένοι στο λεγόμενο δόγμα Μολυβιάτη, σύμφωνα με το οποίο η μοναδική διαφορά με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα. Αυτό κόβει εκ των πραγμάτων και εκ προοιμίου κάθε συζήτηση. Καταδικάζει την ελληνική πολιτική σε ακινησία. Πώς μπορείς να λύσεις διαφορές που θεωρείς ότι δεν υπάρχουν;".

    Για τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη η ερμηνεία της άρνησης του Κώστα Καραμανλή να αξιοποιήσει την διαδικασία του Ελσίνκι, ήταν η άποψη του πρώην πρωθυπουργού ότι οι ασφυκτικοί χρονικοί περιορισμοί δεν βοηθούν. Για τον Γιάννη Πρετεντέρη ήταν η πολύ διαδεδομένη άποψη στο υπουργείο Εξωτερικών,  ότι η μόνη μας διαφορά είναι η υφαλοκρηπίδα και δεν συζητούμε απολύτως τίποτα άλλο. Και προφανώς δεν πάμε στο δικαστήριο για κανένα άλλο θέμα.

    Νομίζω ότι υπάρχει και μια άλλη ερμηνεία για τους λόγους που η ελληνική πλευρά απέφυγε την παραπομπή των θεμάτων που χωρίζουν Αθήνα και Άγκυρα στο διεθνές δικαστήριο. Στο ίδιο αυτό φύλλο των Νέων που φιλοξένησε το άρθρο του Κώστα Σημίτη, υπήρχε και άρθρο του καθηγητή Γιάννη Βούλγαρη, που επεσήμανε μια μεγάλη αλήθεια. Που είτε την ξεχνάμε, είτε την κρύβουμε. Την αποφεύγουμε...

    Έγραψε ο Γιάννης Βούλγαρης: "Από τη μια αναγνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε τις διεκδικήσεις μας με πολεμικά μέσα, από την άλλη ενώ επικαλούμαστε συνεχώς το Διεθνές Δίκαιο, αρνούμαστε να καταφύγουμε στην δικαιοδοσία του για να επιλύσουμε τις διάφορες μας. Το γιατί είναι γνωστό. Ορισμένα από αυτά που θεωρούνε κεκτημένα δεν θα τα κερδίζαμε, γιατί δεν συνάδουν με τους διεθνείς κανόνες. Εξ ού και δεν εκθέσαμε ποτέ δημοσίως αυτά που θεωρούμε θαλάσσια και υποθαλάσσια σύνορά μας".

    Δυστυχώς αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια που κανείς πολιτικός δεν τολμά να αναγνωρίσει. Εκτός από τους "εν αποστρατεία" πολιτικούς που το τολμούν. Όπως ο Τάσος Γιαννίτσης, που 24 ώρες μετά το άρθρο του Κώστα Σημίτη, διατύπωνε τα εξής ερωτήματα στην Καθημερινή της Κυριακής, για την στρατηγική της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας:

    "Είναι σκόπιμο η Ελλάδα να δεχθεί να συζητήσει με την Τουρκία θέματα τα οποία δεν αναγνωρίζει καν ως διαφορές προκειμένου να βρεθεί μια λύση, ή θα ήταν πιο σκόπιμο τα θέματα αυτά να θεωρηθούν 'μη διαφορές¨ και να παραμείνουν σε εκκρεμότητα;

    Αν η απάντηση είναι υπέρ της πρώτης επιλογής, τότε το δεύτερο ερώτημα είναι αν μια λύση θα πρέπει να αναζητηθεί μέσω θεσμικών διαδικασιών και εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου, όπως το ΔΔΧ, ή αν οι διαφορές θα ήταν καλύτερα να αντιμετωπιστούν μέσα από διαδικασίες διμερούς διαπραγμάτευσης. Μια απόφαση με βάση το Διεθνές Δίκαιο, ακόμα και αν δεν ικανοποιούσε στο σύνολο τις θέσεις της Ελλάδας, θα ήταν ένα προτιμότερο αποτέλεσμα από ό,τι να παραμένουν οι εξελίξεις ανοικτές στους συσχετισμούς δύναμης και σε συγκυριακές συμμαχίες,  σε μονομερείς ενέργειες ή τυχαίους παράγοντες, δηλαδή σε εξωθεσμικές διαδικασίες;"

    Η απάντηση νομίζω είναι προφανής.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων