Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 30-Νοε-2019 08:40

    Σκέψεις σκόρπιες στον δρόμο...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    Περπατώντας βυθισμένος στις σκέψεις, στάθηκε δίπλα στο καφέ το γεμάτο από τουρίστες που ρουφώντας τον καφέ που τους είχαν σερβίρει συζητούσαν για τις σημερινές τους εξορμήσεις σε καινούργια μέρη που είχαν σημαδέψει στον χάρτη... Η Ελλάδα είναι μια υπέροχη χώρα, σκέφθηκε, που πολλά έχει να προσφέρει στον επισκέπτη, ο οποίος δεν προφταίνει να θαυμάζει εικόνες, ήχους, γεύσεις και πολλή ιστορία... Είναι κατανοητό πώς η καλοπέραση βάσει προγράμματος εδώ είναι προδιαγεγραμμένη... Ξεφεύγουν από τη ρουτίνα και γεμίζουν τις μπαταρίες τους! Είναι μάλλον η νομοτέλεια μιας συντεταγμένης κοινωνίας που οργανώνει και προσφέρει απλόχερα...

    Λίγο παραπέρα, κάποιοι άλλοι περαστικοί από το Σύνταγμα με γρήγορο βήμα και βλέμμα απλανές προχωρούν για τον προορισμό τους, χωρίς να δίνουν σημασία, ούτε στις εικόνες, τους ήχους ή τις γεύσεις και την ιστορία. Καθένας απ’ αυτούς τους διαβάτες κουβαλά τη δική του ιστορία και σε όλους εξ αυτών δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ιστορία, ένα συμβάν απογοήτευσης, φόβου, απελπισίας ή θυμού, που αποτυπώνεται ανάγλυφα στις κινήσεις τους και οπτικοποιείται στη γλώσσα του σώματος. Σαν σε ψυχόδραμα ακάλεστων πρωταγωνιστών που δεν χρειάζεται κανείς να τους εξηγήσει πώς να περιγράψουν με κινήσεις και παραστάσεις τις φοβίες και τις ελπίδες τους... αν βέβαια υπάρχουν κάπου κρυμμένες! Δεν χρειάζεται να δείξουν τίποτα απολύτως, μιας και όλα είναι γκραβούρα σε φόντο μαύρο και ανεξίτηλο, που δύσκολα αλλάζει... μιας και το φευγιό αυτό δεν συνιστά απόδραση από την καθημερινότητα, ανάσα ή γέμισμα μπαταριών, αλλά βουτιά σε μια βάναυση καθημερινότητα γεμάτη ανασφάλειες, που ξοδεύει και την τελευταία ικμάδα φόρτισης! 

    Και εδώ οι καφετέριες γεμάτες είναι, με ανθρώπους που όμως δεν πίνουν τον καφέ τους, προγραμματίζοντας εξορμήσεις, βόλτες και συλλογή εμπειριών, αλλά μάλλον πέταμα χρόνου, που υπάρχει άπλετος, βαρεμάρα, απόγνωση και μνημόσυνο χωρίς ελπίδα!

    Τα εξελάκια των χαρτογιακάδων έχουν πιάσει στα ραντάρ τους την επερχόμενη ανάπτυξη, αλλά αποφεύγουν να δείξουν τις εικόνες. Ποτέ δεν αναρωτήθηκαν "πόσο αλήθεια αξίζει μια ζωή που είναι έτοιμη να φύγει;”. Μάλλον τίποτα... και σε τελευταία ανάλυση, τι αξία μπορεί να έχει μια ζωή ενός άστεγου, άνεργου και άρρωστου μέσα σε περιβάλλοντα ανάπτυξης και ευημερίας; Μάλλον τίποτα, αλλά ποιος αλήθεια νοιάζεται; Ποιος νοιάζεται αν το τρένο, που κάποια στιγμή θα περάσει, δεν θα του περισσεύει χώρος για πολλούς, οι οποίοι θα το παρακολουθούν να φεύγει και να ξεμακραίνει... για ένα όνειρο που ποτέ δεν θα ζήσουν;

    Αν δεν ληφθούν κατάλληλα μέτρα, η ανάπτυξη που σίγουρα θα έρθει κάποια στιγμή, για κάποιους με βεβαιότητα θα είναι όνειρο απόλαυσης, ενώ για κάποιους άλλους θα γίνει εφιάλτης, διότι για σκεφθείτε: πώς θα αποκτήσουν πάλι το χαμένο τους σπίτι, που πουλήθηκε από την τράπεζα για ψίχουλα, όταν λίγο αργότερα ο αγοραστής του θα το πουλάει για χρυσάφι;

    Έχω τόσα ακόμα να γράψω, αλλά καμία όρεξη δεν έχω! Ας ελπίσουμε πως αυτοί που πρέπει, έστω και την τελευταία στιγμή θα κατανοήσουν πως η ζωή και η ποιότητά της ούτε αποτυπώνεται σε εξελάκια, ούτε έχει τη μορφή αριθμών!...

    Οι εξελίξεις ας μην αποτελέσουν νομοτέλεια μιας ασύνταχτης και ανάδελφης κοινωνίας, που ούτε  οργανώνει ούτε προσφέρει απλόχερα.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων