Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 03-Απρ-2019 00:05

    Ας μιλήσουμε επιτέλους ευρωπαϊκά σε αυτές τις ευρωεκλογές

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Χατζηφώτη

    Καθώς τα ελληνικά κόμματα ολοκληρώνουν σιγά σιγά τις συνθέσεις των ευρωψηφοδελτίων τους, για μια ακόμα φορά χάνουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε στη χώρα μας ευρωπαϊκά. Η ταυτόχρονη συνδιοργάνωση των εκλογών για την Τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά και η παρατεταμένη ακήρυχτη προεκλογική περίοδος για τις επικείμενες εθνικές, όποτε τελικά γίνουν, καθιστούν τα ευρωπαϊκά ζητήματα μαϊνδανό ενός ξαναζεσταμένου πιάτου πολιτικοκομματικής εσωστρέφειας. Το έργο το βλέπουμε τα τελευταία... 40 χρόνια, από τότε που γίναμε μέλη της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας. 

    Περίμενε κανείς ότι η βελτίωση του εκλογικού συστήματος το 2014 θα έφερνε μια κάποια αλλαγή. Μέχρι και τις προηγούμενες εκλογές, εφαρμόζαμε το σύστημα της λίστας, με τα καλά του και τα κακά του. Η λίστα έδινε στον αρχηγό κάθε κόμματος τη δυνατότητα να συγκροτεί την ευρωομάδα του επιλέγοντας τους καλύτερους και αξιότερους, χωρίς το άγχος της σταυροδοσίας. Συχνά, όμως, αλλά και με λαμπρές εξαιρέσεις, οι Βρυξέλλες αξιοποιούνταν ως πάρκινγκ συνταξιούχων κομματικών και κυβερνητικών στελεχών, θερμοκοιτίδα επώασης φερέλπιδων στελεχών, πλουσιοπάροχο και ξεκούραστο βόλεμα ημετέρων. Όπως και να ‘χε, χωρίς facebook και twitter, μόνο με τηλεόραση και εφημερίδες, η περίφημη ευρωπαϊκή δημόσια σφαίρα δεν ακούμπαγε την Ελλάδα, η πληροφόρηση για το τι συνέβαινε στις Βρυξέλλες έφθανε στη χώρα με το σταγονόμετρο.  

    Στις τελευταίες ευρωεκλογές του 2014, η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ προώθησε την αλλαγή του συστήματος και την καθιέρωση της εκλογής των ευρωβουλευτών με σταυρό. Εξέλιξη που εν μέρει συμβάδιζε με την λογική της ενίσχυσης των νομοθετικών αρμοδιοτήτων του Ευρωκοινοβουλίου που επετεύχθη με τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Εν μέρει βέβαια, απάλλαξε και τους αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης από τις αφόρητες πιέσεις των υποψηφίων για τις περιορισμένες εκλόγιμες θέσεις ελέω των καθοδικών εκλογικών ποσοστών τους. Όντως ο σταυρός παρέχει ισχυρότερη δημοκρατική νομιμοποίηση στους ευρωαντιπροσώπους μας, ωστόσο η επιλογή να αποτελεί το σύνολο της ελληνικής επικράτειας εκλογική περιφέρειά τους σχετικοποιεί την αυθεντικότητα της λαϊκής εντολής. 

    Πρέπει να εκφράσουμε στο σημείο αυτό την ολόθερμη συμπαράστασή μας στον Έλληνα υποψήφιο ευρωβουλευτή, που πρέπει μέσα σε δυο τρεις μήνες να κουβαλήσει τον σταυρό του προεκλογικού μαρτυρίου, μέρες που έρχονται, απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας, από την Αλεξανδρούπολη στο Καστελόριζο, από τη Γαύδο στους Παξούς και τη Σάμο, να καλύψει 13 περιφέρειες, 325 δήμους, πόλεις, κωμοπόλεις, κοινότητες και χωριά, αλλά και να επισκεφθεί τα υπόλοιπα Κράτη Μέλη της Ένωσης, όπου ζουν Έλληνες, για να διεκδικήσει την εκλογή του. Κρίσιμη παράμετρος οι εμφανίσεις στο γυαλί, είτε εθνικής είτε περιφερειακής εμβέλειας, και εν μέρει το ραδιόφωνο, σωτήρια, και από οικονομική άποψη, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κλειδί η διείσδυση σε πολιτικά και κοινωνικά δίκτυα, θρησκευτικές κοινότητες, ενώσεις, οργανώσεις και φορείς, σώματα ασφαλείας. Δεν γνωρίζω πόσα... διαμερίσματα και χωράφια απαιτούνται για τη χρηματοδότηση μιας αξιοπρεπούς καμπάνιας, όσες και όσοι όμως έχουν "brand" επώνυμο ή τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα έχουν σίγουρα ένα συγκριτικό προβάδισμα. Εν κατακλείδι και με λίγα λόγια, θα πρέπει να ξαναδούμε και να εξορθολογίσουμε λίγο το ζήτημα της εθνικής εκλογικής περιφέρειας, με μπούσουλα το παράδειγμα της κατάτμησης της σε απόσυρση Β’ Αθηνών.  

    Πάμε, όμως, και στην ουσία. Με κάποιο μαγικό τρόπο, ενώ η χώρα μας τα τελευταία δέκα χρόνια αντιμετώπισε (αντιμετωπίζει) δύο μεγάλες κρίσεις, την κρίση χρέους και το μεταναστευτικό, ζητήματα κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκής διάστασης, ο δημόσιος διάλογος συνεχίζει να διεξάγεται με τους γνωστούς όρους της εγχώριας μικροπολιτικής αντιπαράθεσης. Στην Ελλάδα συζητήσαμε περισσότερο από ποτέ για Ευρώπη στο περίφημο δημοψήφισμα του '15, που όμως είχε την γνωστή απογοητευτική για εμάς του "ναι" έκβαση, αλλά και τα όσα επακολούθησαν και οδήγησαν στο τρίτο μνημόνιο. Σήμερα, ακούμε και μαθαίνουμε για το Brexit, έχουμε μάθει τον Όρμπαν και τον Σαλβίνι, αλλά κατά τα λοιπά, είναι γενικευμένη η, επιεικώς, αδιαφορία για τις μεγάλες υπαρξιακές περιπέτειες στις οποίες έχει μπει για τα καλά η Ευρώπη. Η ζημιά που μπορεί να γίνει στις Ευρωεκλογές θα λάβει ανεξέλεγκτες και πιθανόν ανεπανόρθωτες διαστάσεις, αν συνεχίζουν να ενισχύονται ακραίες, λαϊκιστικές αντι-ευρωπαϊκές δυνάμεις. Εδώ ας γίνει μια επισήμανση, ο λαϊκισμός δεν έχει ιδεολογία ούτε κομματική στέγη, τον ίδιο μεγάλο κίνδυνο ενέχει από όπου και αν προέρχεται, αριστερά ή δεξιά. Όπως ενέχει ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο, γιατί τρώει σαν σκουλήκι την ίδια τη σάρκα της, ο μισθοφορικός, αφ’ υψηλού, εκ του ασφαλούς και εν είδει εργολαβίας δήθεν φιλοευρωπαϊσμός.

    Ας μιλήσουμε λοιπόν σε αυτές τις ευρωεκλογές για τα μεγάλα θέματα της Ευρώπης, το μεταναστευτικό, την ασφάλεια, αν θέλουμε περισσότερη ή λιγότερη ή καλύτερη Ευρώπη, και ας δούμε τα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα με ευρωπαϊκά γυαλιά. Αν θέλουμε να σταματήσει να είναι η χώρα πρωταθλήτρια της ανεργίας, πώς αξιοποιούμε τα μόνα χρήματα που μπορούμε προς το παρόν να υπολογίζουμε ως επενδύσεις, εκείνα των ευρωπαϊκών διαρθρωτικών ταμείων; Θα συζητήσουμε αυτή την ύστατη στιγμή για το πώς θα θέλαμε να επενδύσουμε τα χρήματα της επόμενης προγραμματικής περιόδου; Θα φτιάξουμε ένα βιώσιμο οικονομικό σχέδιο για να το συμφωνήσουμε με τους Ευρωπαίους, γιατί αυτό λένε οι συνθήκες της Ένωσής μας, για να βγει η χώρα οριστικά από την κρίση, ή θα συνεχίσουμε να διαβάζουμε στα αγγλικά (ή στα γερμανικά και τα γαλλικά) ό,τι μας έρχεται απ’ έξω και μιλάει για ορόσημα και προαπαιτούμενα; Αν θέλουμε να αντιμετωπιστεί το μεταναστευτικό οριστικά, με όφελος για τις τοπικές κοινωνίες και την εθνική οικονομία, θα δούμε τι θα κάνουμε με τα τόσα πολλά χρήματα που μας στέλνει η Ευρώπη, θα αποκτήσουμε ένα μακρόπνοο σχέδιο ένταξης για τους πρόσφυγες και τους νόμιμους μετανάστες; Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε (τουρίστες, επιχειρηματίες, επαγγελματίες, φοιτητές) χωρίς διαβατήρια από χώρα σε χώρα στη Σένγκεν, θα προστατεύσουμε τα σύνορά μας αποτελεσματικά αντί να μιλάμε για "όνειρα που δεν γνωρίζουν σύνορα", εκμεταλλευόμενοι ανεύθυνα τις ελπίδες απελπισμένων ανθρώπων; 

    Ας μιλήσουμε, λοιπόν, ευρωπαϊκά στην Ελλάδα, κάλιο αργά παρά ποτέ. Δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα, όχι μόνο για εμάς αλλά και για την Ευρώπη. Η χώρα μπορεί να ελπίζει σε καλύτερες μέρες μόνο μέσα σε μια Ευρώπη ισχυρή, σταθερή και εύρωστη. Και η Ευρώπη έχει ανάγκη, σήμερα περισσότερο από ποτέ, από πολίτες και πολιτικά συστήματα που σκέφτονται, συζητάνε, σχεδιάζουν και αποφασίζουν ευρωπαϊκά.   

    *Ο κ. Κωνσταντίνος Χατζηφώτης, δικηγόρος, πρώην στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Υπουργείου Ανάπτυξης

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων