Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 23-Φεβ-2019 08:35

    Περί δικαιοσύνης και αναπληρωτών υπουργών...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    Πατέρας και γιος συζητούσαν χαμηλόφωνα, δίπλα στο χαζοκούτι που έπαιζε, σαν να προσπαθούσαν να προφυλαχθούν από τον ρουφιάνο μέσα στα ντουβάρια του διαμερίσματος! Θα ρωτήσετε εύλογα: "Μα υπάρχουν ρουφιάνοι τη σήμερον ημέρα και μάλιστα μες στα ντουβάρια;".

    Και βέβαια υπάρχουν, θα απαντούσε κάποιος που γνωρίζει τα περί αριστερόστροφης ντομπροσύνης! "Υπάρχουν παντού και ζουν ανάμεσά μας". 

    Κάπου εκεί και κάπως έτσι, για τον Θοδωρή  ξεκίνησε η πατρική κουβέντα με το μεγάλο του γιο, τον Αλέξανδρο.

    Διάβασα, βρε πατέρα, σε μια εφημερίδα της κυβέρνησης, για το περίφημο δάνειο που γνωστός για το "στόμα" του υπουργός έλαβε από χρεοκοπημένη τράπεζα χωρίς ουσιαστικά να δώσει αντίστοιχες εγγυήσεις, το εξής σχόλιο: "Αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία και μιλάει στους άλλους με τη γλώσσα που καταλαβαίνουν, τότε κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα τους" και πως "...ένας αναπληρωτής υπουργός υγείας κινδυνεύει να μοιάσει, στην περίπτωση που θεωρεί τον εαυτό του ως τον μοναδικό και αυθεντικό εκπρόσωπο στον καθημερινό πόλεμο με το σύστημα, ακριβώς με αυτό που δήθεν πολεμά, αλλά που τον βολεύει στο σχεδιασμό της δικιάς του ματαιοδοξίας...". 

    Όταν, πατέρα, ένας υπουργός "σφάζεται" με το γάντι από την ίδια τη ναυαρχίδα των εφημερίδων του κόμματός του, τότε υπάρχει ή δεν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα;

    -Εγώ τι να σου απαντήσω τώρα; Γι’ αυτό υπάρχει ο θεσμός της Δικαιοσύνης, γιε μου, που λέγεται πως είναι αδέσμευτη και ανεξάρτητη, ή τουλάχιστον έτσι θα ‘πρεπε να είναι, θα ‘λεγα!

    Τι είναι όμως τελικά, δικαιοσύνη, βρε πατέρα; Κάπου τα πράγματα έχουν μπερδευτεί... κι έχουν μπερδευτεί πολύ - δεν νομίζεις;

    -Αμεροληψία κρίσης και πράξης, αυτό είναι η δικαιοσύνη που μου έμαθαν οι δάσκαλοί μου και η ζωή, γιε μου!

    ...Και όταν υπάρχουν ισχυροί και αδύναμοι... ισχύει;

    -Η δικαιοσύνη είναι και παραμένει ένα, η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων απέναντί της.

    Η δικαιοσύνη έχει συμμάχους την τιμιότητα και την ντομπροσύνη, αγόρι μου. Έτσι τουλάχιστον συνηθίζεται σε πολιτισμένα κράτη - σε Μπανανίες όμως... εκεί με βρίσκεις αδιάβαστο.

    Έξω βλέπω μόνο διαμαρτυρίες και κατήφεια και κάποιους που ξαφνικά έγιναν μεγάλοι και αποφασίζουν για εμάς, να γελούν, να βρίζουν και να κορδώνονται στην υγεία ημών των κορόιδων... και αν τύχει και αντιμιλήσεις, σε χώνουν και τρία μέτρα κάτω στη γη.

    -Αυτός σίγουρα είναι ο κανόνας, για τους "τίποτα", που νομίζουν πως ξαφνικά έγιναν "κάτι". Όμως... υπάρχει και ένα όμως, για να επιστρέψουμε στα της Δικαιοσύνης.

    Επιβράβευση του καλού πολίτη είναι η απρόσκοπτη απονομή της Δικαιοσύνης, και όχι εκείνη που βολεύει αυτούς που την ελέγχουν, προς όφελός τους... αλλά δυστυχώς στις μέρες μας, το άδικο θεριεύει όταν το αφήνεις ή με κάποιον τρόπο το προωθείς ή το αγνοείς! Και να ξέρεις πως... η αδικία δεν συνδέεται πάντα με κάποια πράξη! Συχνά συνδέεται με εσκεμμένη απραξία ή ακόμα και με δόλο...

    Δηλαδή, τι πρέπει να κάνει ο πολίτης; Να αδιάφορεί, αφού η αδικία γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα και απλά να υπομένει μη και συμβούν χειρότερα;

    -Όχι, βέβαια. Αυτό είναι ό,τι ακριβώς επιδιώκει το σύστημα που μας κυβερνά και οι υπηρέτες του...  και που κάθε μέρα επιβεβαιώνεται! Αδιαφορία δεν είναι τίποτε άλλο από τη σιωπηλή υποστήριξη εκείνου που έχει τη δύναμη και το άδικο στις πράξεις του... εις βάρος σου και κόντρα στα δικά σου συμφέροντα.

    Μα, αν έναντιωθούμε στο σύστημα και το καταγγείλουμε, τι θα πετύχουμε; Πιθανότατα θα στραφεί εναντίον μας, αφού έχει τόσο γερά πόδια, ή κάνω λάθος;

    -Δεν κάνεις κανένα λάθος... Απλά αλλού βρίσκεται το νόημα! Αλίμονο αν δεχόμασταν αδιαμαρτύρητα όλες τις σκόπιμες στρεβλώσεις του συστήματος. Όποιος δεν μιλάει ανοιχτά εναντίον του κακού είναι και ο ίδιος ένας...  βουβός διάβολος. Όποιος δεν αντιδρά, συναινεί ή τουλάχιστον μοιάζει να συμφωνεί!

    Μα εγώ έμαθα μέσα από τη δική μου την όποια εμπειρία πως το δίκαιό σου το βρίσκεις μόνο εάν είναι σύμφωνο με τον Νόμο, και ακόμα ευκολότερα, αν είναι ταυτόσημο με τα συμφέροντα των ισχυρών ή των διεφθαρμένων κυβερνώντων! Άσε τους λοιπόν να φάνε, για να μαζέψεις και εσύ κανένα ψίχουλο, σε περίπτωση που χορτάσουν και μείνει κάτι αφάγωτο! Τελικά, αν το δεις προσεκτικά, για τη Δικαιοσύνη μιλάνε πιο πολύ οι φυλακισμένοι και για τη Θεία Δίκη... οι γέροντες, αλλά το δίκαιο παράπονο το ακούει μόνο ο Θεός, που όμως δεν ανακατεύεται! Η ερώτηση είναι, εμάς ποιος μας ακούει;

    -Αυτός που υπηρετεί την Αλήθεια, υπηρετεί τον Ένα, διότι αυτό το Ένα είναι Δικαιοσύνη και Δίκαιο μαζί, που υπηρετούνται από την Αρετή της Αληθείας. Όποιος υπερασπίζεται την Αλήθεια είναι σαν να υπερασπίζεται τον Θεϊκό Νόμο. 

    Γιατί Αλήθεια και Δικαιοσύνη είναι Ένα. Η Δικαιοσύνη, γιε μου, για να έχει ισχύ, πρέπει να σπεύδει βραδέως, αποδίδοντας άμεσα εκτελεστές αποφάσεις. Ο νόμος πρέπει να είναι αυστηρός, αλλά οι άνθρωποι επιεικείς.

    Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας, σήμερα δηλαδή, τα κενά της πολιτικής και οι παρανομίες ή, στην καλύτερη περίπτωση, οι παρατυπίες της εκτελεστικής εξουσίας,  έρχεται να τα διευθετήσει ή να τα συγκαλύψει η ίδια η Δικαιοσύνη που δυστυχώς χειραγωγείται!

    Ο κανόνας δηλαδή θα έπρεπε να είναι... "το δίκαιο να μην πρέπει να διεκδικείται με άδικο, παράνομο, παράτυπο, ή και απάνθρωπο τρόπο! Και ότι το δίκαιο που κερδίζεται με άδικο ή αθέμιτο τρόπο είναι άδικο" - αυτό υπονοείς;

    -Ο δίκαιος άνθρωπος πρέπει να κολυμπάει αντίθετα από το ρεύμα των αδίκων και των διεφθαρμένων πολιτικών, για να  φτάσει στην πηγή της Δικαιοσύνης! Ο δικαστής οφείλει να είναι στολισμένος με τις αρετές της αφοβίας, της εντιμότητας αλλά πρωτίστως της ανθρωπιάς. Να ξέρεις ότι οι άδικοι δεν υπολογίζουν την ζωή των δίκαιων!  Γι’ αυτό οι δίκαιοι χρήζουν της προστασίας αυτών που μένουν άπρακτοι για το δίκαιο. 

    Η Δικαιοσύνη πρέπει να υπηρετεί τον καλό πολίτη και όχι να την υπηρετούν οι καλοί πολίτες. 

    Το κράτος να είναι φτιαγμένο για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για το κράτος. Το κύριο καθήκον της πολιτείας και των αρχόντων της είναι να προστατεύουν τον πολίτη και να του δίνουν την ευκαιρία να αναπτυχθεί σε μια δημιουργική προσωπικότητα. Εν κατακλείδι, γιε μου: Εκεί που νοσεί η Δικαιοσύνη, κινδυνεύει η ίδια η Δημοκρατία, και όπου νοσεί η Δημοκρατία φοβάται και τρέμει η Ελευθερία!

    Υπουργός δεν είναι, ρε πατέρα; Ό,τι γουστάρει κάνει. Αν δεν μπορούσε να διαπράττει αδικίες, λαμογιές και όλα αυτά τα όμορφα, που εξάπτουν τη φαντασία των...  εχθρών της "κατσίκας του γείτονα", τι παντοδύναμος υπουργός θα ήταν και τι Ρομπέν... των Σφακίων;

    ...(σιωπή)

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων