Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 29-Δεκ-2018 08:23

    Μελαγχολικό ξημέρωμα στο κέντρο της Αθήνας

    Μελαγχολικό ξημέρωμα στο κέντρο της Αθήνας
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    Τα τσαντίρια για τους προύχοντες... και το χώμα για τους πληβείους στις πλατείες γύρω από την Ομόνοια θυμίζουν σκηνή από ηρωικές ταινίες των seventies στην Αραβία και τις ερήμους της, στην Καζαμπλάνκα και τις φαβέλες της, πίσω από τη βιτρίνα... Κάθε μέρα γίνονται όλο και περισσότεροι, μόνο που δεν είναι ούτε Αφρικανοί, ούτε Ασιάτες  -εκείνοι μια χαρά περνάνε με δωρεάν τα πάντα, με αυτονόητα δωρεάν στέγαση, υγειονομική περίθαλψη και γενναίο χαρτζιλίκωμα!  

    Φουσκώνει όμως συγχρόνως και η απελπισία των κατοίκων των συγκεκριμένων περιοχών, που δεν τους έφταναν οι χιλιάδες "λάθρο-" που περιφέρονται, προστέθηκαν σ' αυτούς και απόκληροι της ζωής-συμπατριώτες μας, ετών 25-45, αν είναι δυνατόν, οι οποίοι είναι αφημένοι στη μοίρα τους... Πώς να αντέξει κανείς τόση δυστυχία; Το προσφυγικό μπορεί να είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα, όμως η εξαθλίωση των Ελλήνων είναι απόλυτα ελληνικό, μόνο που κανένας από τους κυβερνώντες σήμερα τη χώρα δεν νοιάζεται!

    Το φωνάζω, το γράφω... κάποιες φορές ουρλιάζω, μπας και ξυπνήσουν κάποιοι και κάνουν κάτι πριν να είναι αργά, αλλά εις μάτην - φωνή βοώντος εν τη ερήμω!...

    Περπατώντας στα σοκάκια γύρω από την Ομόνοια, μαζί με τέσσερις φίλους και το αυτοκίνητο παρκαρισμένο, τίγκα στους υπνόσακους, αντίκρισα μια πραγματικότητα που έχουμε δυστυχώς  συνηθίσει να μην κοιτάμε πια: Άστεγοι... πολλοί άστεγοι, νέοι,  γέροι, νέες και γριές δημιουργούν έναν απόκοσμο πίνακα του παραλόγου... μια ψυχεδέλεια που σε καρφώνει απευθείας στην καρδιά, μόλις οπτικοποιήσεις στο συνειδητό σου αυτά που μέχρι πριν από λίγο κατέγραφε το ασυνείδητο και εσύ απλά τα προσπερνούσες. Οι άνθρωποι αυτοί σπάνια σου απευθύνουν τον λόγο, καθώς οι περισσότεροι απ' αυτούς διαθέτουν μια πρωτόγνωρη ευγένεια, την οποία χρησιμοποιούν ασυνείδητα για να κρυφτούν αφενός και για να μην τους διακρίνεις από την άλλη και στραβώσεις γκριμάτσα απέχθειας!

    Σπάνια ζητούν κάτι, εκτός κάποιων νεαρών τοξικομανών, που σκαρφίζονται διάφορες ιστορίες για να αγοράσουν τη δόση τους... Σπάνια ενοχλούν, γιατί από τη φύση τους είναι ευγενικοί, χαρακτηριστικό ενός υψηλού επιπέδου ίσως, που κάπου στην πορεία χάθηκε! Γνώρισα ζωγράφους, ηθοποιούς, επιστήμονες με πολλούς τίτλους, πρώην επιχειρηματίες, που σε μια φλασιά η ζωή τούς απέβαλε και τους ξέβρασε στις αθέατες και ξεχασμένες άκρες της κοινωνίας. 

    Καθένας και καθεμία εξ αυτών μπορεί να σου διηγηθεί και από μια απίστευτη ιστορία από την πορεία του, από το πριν στο μετά και στο τώρα. Άνθρωποι συνειδητά εξαφανισμένοι από την οικογένειά τους και τα γνώριμά τους στέκια, πολλοί προχωρημένης ηλικίας, για να μη γίνουν βάρος οικονομικό στους δικούς τους, ενώ οι νεότεροι, είτε κάπου στον δρόμο χάθηκαν, ή οι καταστάσεις που βιώνουν τους έκαναν να μην επιθυμούν την επιστροφή σε μια παλιά και γνώριμη κοινωνία, που τους απέβαλε και τους έκλεισε ερμητικά τις πόρτες στα μούτρα... Είναι απομονωμένοι σε έναν δικό τους κόσμο. Ένα μικρό ραδιοφωνάκι είναι πολλές φορές ο φίλος εκείνος που τους κρατά σε επαφή με την πραγματικότητα και την κοινωνία που τους εξόρισε - το φυλάνε ως κόρην οφθαλμού μη και το χάσουν...

    Είναι σοκαριστική η εικόνα δύο νέων ανδρών που εξουθενωμένοι από το περπάτημα βρήκαν καταφύγιο μπροστά από την είσοδο γνωστού δισκάδικου στην καρδιά της Αθήνας... Είναι ξαπλωμένοι σε απόσταση μόλις ενός μέτρου ο ένας από τον άλλο. Είναι από εκείνους που έχασαν το "μέρος" τους και κατέληξαν στο σημείο αυτό, άστεγοι στην αστεγιά τους... Είναι τόσο άκακοι, με τόσο αληθινά μάτια, όταν σε κοιτάζουν. Μένουν συνήθως ξαπλωμένοι και περιμένουν να ξημερώσει, αν δεν τους σηκώσει κάποια στιγμή η αστυνομία - βλέπετε, είναι Έλληνες! Όταν τους πλησιάζω μαζί με τους φίλους μου, για να δώσουμε στον καθένα τους από έναν από τους υπνόσακους που είχαμε προμηθευτεί, ο πιο μεγάλος στην ηλικία -ήταν, δεν ήταν 35 χρονών- ανασηκώνεται και φτιάχνει λίγο με τα χέρια του το τζιν που φορούσε και το χοντρό πουλόβερ! Ο δεύτερος μας κοιτούσε διερευνητικά, χωρίς να σηκωθεί...

    Όταν δώσαμε τους δύο υπνόσακους, για τον ίδιο και τον φίλο του, το φρύδι του ανασηκώθηκε, λίγο ειρωνικά και μας ρώτησε αν είμαστε απ' τον Δήμο ή από κάποιο κόμμα! Όταν του είπαμε πως είμαστε απλοί πολίτες που θέλουν να βοηθήσουν, τους πήρε στο χέρι και έδωσε τον ένα στον φίλο του, που κι εκείνος στο μεταξύ είχε ανασηκωθεί και μας σκάναρε με περιέργεια.

    Δεν πολυσυμπαθούν τους κρατικούς ή πολιτικούς φορείς, γιατί τους θυμούνται όταν είναι να ζητήσουν την ψήφο τους, ενώ το υπόλοιπο διάστημα η κοινωνική τους αξία είναι μικρότερη μιας κατσαρίδας... 

    Μαθαίνουμε ότι ο μεγάλος είναι πτυχιούχος αρχιτέκτονας και πατέρας δύο κοριτσιών, που τα πήρε η Πρόνοια όταν έχασε τη νεαρή σύζυγό του και έπεσε στα ναρκωτικά... και τώρα που καθάρισε δεν μπορεί να τις πάρει, γιατί δεν έχει πλέον ούτε εργασία, ούτε σπίτι για να μείνουν... Είναι τα δράματα εκείνα που σε κάνουν ν' ανατριχιάζεις και να βλέπεις τη ζωή με διαφορετική οπτική... Για τον άλλο, δεν μάθαμε σχεδόν τίποτα - δεν είπε απολύτως τίποτα! Μόνο κοιτούσε αμίλητος... Το μόνο που μάθαμε ήταν πως ήταν μόλις δεκαεπτά ετών.

    Τέτοιες ιστορίες δεκάδες εκείνη τη βραδιά προς το ξημέρωμα... Ψάξαμε και βρήκαμε πολλούς Έλληνες άστεγους, με αντίστοιχες ιστορίες, που ακούσαμε από εκείνους που μίλησαν, ενώ οι περισσότεροι έγνεψαν ένα ευχαριστώ για το μικρό δώρο που τους κάναμε και εξαφανίστηκαν σαν φαντάσματα. 

    Μια νύχτα και ένα ξημέρωμα γροθιά στο στομάχι... αλλά δεν είμαστε μόνοι. Κάποια γεροντάκια με σακούλες στο χέρι μοίραζαν χειροποίητα σάντουιτς, φτιαγμένα με αληθινή αγάπη και συμπόνια γι' αυτούς τους ανθρώπους... τους ξεχασμένους απ' όλους εμάς, που πολύ εύκολα σε μια αλλαγή της ζωής θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση τους, αλλά ευτυχώς ακόμα αντέχουμε!

    Η νύχτα αυτή, στο ξημέρωμα της επόμενης μέρας, έμελλε να μας εκπλήξει και να μας αφήσει άφωνους... Γύρω στις τέσσερις το πρωί, και ενώ στην Ερμού δίναμε τους τελευταίους μας υπνόσακους, μας πλησίασαν κάποιοι "απροσδιόριστοι" τύποι, για να μας κάνουν παρατήρηση... πως προσφέραμε μόνο σε Έλληνες.  Μείναμε κάγκελο!

    Στην ερώτησή μας σχετικά με το ποιοι ήταν που θα μας κάνουν κουμάντο και υποδείξεις πού και πώς θα προσφέρουμε  αυτά που μόνοι μας πληρώσαμε, μας αποκάλεσαν "ρατσιστές" και "φασίστες", και αποχώρησαν εκτοξεύοντας βρισιές και απειλές, προειδοποιώντας μας να μην ξαναπατήσουμε το πόδι μας εκεί. Ήταν μάλλον οι σερίφηδες της περιοχής, που από κάπου ψηλά μάλλον απέκτησαν τον τίτλο...

    Το ξημέρωμα έφθασε και ο καθένας μας έφυγε για το σπίτι του με πολλές εικόνες και γνώση για την αληθινή ζωή εκεί έξω! Οι συμπολίτες μας οι άστεγοι δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με άλλους που μόλις κατέφθασαν, ούτε ΜΚΟ να τους σπιτώνουν, να τους προσφέρουν δωρεάν σίτιση, μεταφορά και υγεία και να τους χαρτζιλικώνουν... Είναι ανεπιθύμητοι θεσμικά στον τόπο τους και ξεχασμένοι δυστυχώς απ' όλους εμάς!

    Βγείτε έξω, βρε άνθρωποι, αυτές τις μέρες και ψάξτε να δείτε την "ευτυχία". Μπορείτε να τη δείτε και από την κλειδαρότρυπα, αν βαριέστε να την αντικρίσετε από κοντά - δεν έχει και μεγάλη διαφορά, θα μου πείτε! Εσείς σίγουρα θα τη δείτε! Εκείνη, όμως, δεν θα δει εσάς!

    Αυτές τις μέρες η ευτυχία βρίσκεται εκεί που μελαγχολικά μάτια φωτίζονται από τη δική σου πράξη, και μόνο όταν μάθεις να "κοιτάς" τα μάτια θα μάθεις αλήθειες που ποτέ δεν ειπώθηκαν"...

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων