Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 04-Νοε-2017 08:02

    "Υγεία"... στα αζήτητα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου

    Με φόντο το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, νιώθοντας την ανάσα των μικρών αλλά άγριων ορεινών όγκων του Καστελόριζου, με θέα, σε απόσταση μιας ανάσας, τις τουρκικές ακτές... ένιωσα πραγματικό δέος, παίρνοντας την αριστερή στροφή για να βρεθώ μπροστά από την πίστα του μικρού αεροδρομίου.

    Αισθάνθηκα δέος, όπως την πρώτη φορά που προσγειωνόμουν σ' αυτό το μοναχικό νησί, αλλά συγχρόνως μια απερίγραπτη λύπη… 

    Ήταν όπως το άφησα την τελευταία φορά, με μία, όμως, σημαντική διαφορά. Οι κάτοικοί του ήταν πάλι λιγότεροι. Κάποιοι έφυγαν, άλλοι δεν βρίσκονται πια στη ζωή και δυστυχώς λίγα παιδιά γεννήθηκαν.

    Μόνον 350 περίπου ψυχές αριθμεί, πλέον, αυτό το πανέμορφο νησί... η νοτιοανατολικότερη πύλη της Ελλάδας, κυριολεκτικά μέσα στην αγκαλιά της Τουρκίας, που στις αρχές του 20ού αιώνα αριθμούσε περί τους 14.000 κατοίκους. 

    Πόσο περήφανοι, αλήθεια, μπορούμε να αισθανόμαστε ως Έλληνες, που μέσα στη ραστώνη της μεγαλουπολίτικης ζωής μας περιορίσαμε τους κατοίκους του σε μόλις 350, και κάνουμε, ίσως άθελά μας, ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να αναγκάσουμε και αυτούς τους ελάχιστους εναπομείναντες να το εγκαταλείψουν… Αλήθεια, με τι αναμνήσεις θα μπορούμε να ζούμε και τι θύμισες θα διηγούμαστε, κάποτε, στα παιδιά και στα εγγόνια μας; 

    Ένα λυπημένο και μελαγχολικό σήμα κινδύνου μάς στέλνουν καθημερινά οι κάτοικοι του Καστελόριζου, στο οποίο εδώ και χρόνια δεν υπάρχει σταθερός γιατρός και οι ζωές των ανθρώπων εξαρτώνται κυρίως από την τύχη και από τις ολιγοήμερες αποσπάσεις γιατρών από το νοσοκομείο της Ρόδου. 

    Πώς όμως είναι δυνατόν ένας αποσπασμένος γιατρός να γνωρίσει, μέσα σε μόλις λίγες ημέρες που θα παραμείνει στο νησί, το ιστορικό των ασθενών και τις ιδιαιτερότητες της υγείας τους, ώστε να μπορεί να τους υποστηρίξει ιατρικά σωστά;

    Ουσιαστικά δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα! Οι κάτοικοι του Καστελόριζου δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και ζουν με την αγωνία του εάν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν ξεχασμένοι και αβοήθητοι... 

    Αραχνιασμένα τα συστήματα τηλεϊατρικής, αγροτικοί γιατροί αποσπασμένοι για λίγες μέρες, εγκαταλελειμμένοι οι ακρίτες του Καστελόριζου στο έλεος του Θεού. Όχι μόνο μόνιμος γιατρός δεν στέριωσε, αλλά και το μοναδικό φαρμακείο του νησιού έκλεισε πριν χρόνια!

    Περπατώντας, έτσι, στα σοκάκια της Μεγίστης, συναντούσα ευγενικούς και χαμογελαστούς ανθρώπους, πρόθυμους να μου εξηγήσουν ό,τι τους ζητούσα ή να μου διηγηθούν δικές τους εμπειρίες… αρκεί να μην αναφερόμουν στο επίμαχο πρόβλημα. Εκεί, διατηρώντας το χαμόγελο, το πρόσωπό τους πέτρωνε και η απογοήτευση, η μελαγχολία και η πίκρα γίνονταν ορατές.

    Μιλώντας κάποια στιγμή, εντελώς τυχαία με τον νεαρό άνδρα που καθόταν στο καφενείο και έπινε τον καφέ του, που χωρίς καν να τον ρωτήσω, σηκώθηκε, τραβώντας με μαζί του. Ήξερε ποιος ήμουν… 

    Λίγο πιο κάτω μερικά παιδάκια έπαιζαν ανέμελα με τα νεροπίστολά τους… "Αυτός είναι ο γιος μου", μου είπε και μου έδειξε ένα μικροσκοπικό ξανθομπάμπουρα με πονηρά μάτια. "Αν του συμβεί κάτι, εγώ δύο πράγματα μπορώ να κάνω. Να προσεύχομαι να έρθει βοήθεια από Ρόδο ή Αθήνα, ή να σαλπάρω απέναντι για το Κας, στην Τουρκία, που μας προσφέρουν τα πάντα δωρεάν και μας υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων… Εσύ τι θα ‘κανες;" με ρώτησε αφοπλιστικά καρφώνοντάς με με τα γαλάζια μάτια του, παρακολουθώντας ακόμα και την αναπνοή μου.  

    Έμεινα στήλη άλατος, χάνοντας τα λόγια μου. Ήταν το δίλημμα ενός πατέρα ενός οκτάχρονου αγοριού που το μεταφέρω στον αναγνώστη αυτού του άρθρου. 

    Ποιος, άραγε, σας δίνει, κύριοι της κυβέρνησης, το δικαίωμα να κοροϊδεύετε τον κόσμο, να υπόσχεστε υποσχέσεις ξύλινες, χωρίς αντίκρισμα, να γκρεμίζετε όνειρα,  στον βωμό της άκρατης ματαιοδοξίας σας, όταν οι άνθρωποι αυτοί έχουν μείνει μονάχοι και δεν γνωρίζουν αν αύριο θα συμπορευτούν με τον Χάρο. 

    Ποιος σας δίνει το δικαίωμα να τους ξεχνάτε τόσο ασύστολα και να βολεύεστε στη σιγουριά της καρέκλας και των άλλων προνομίων που με δόλο κατακτήσατε; Δεν μπορείτε και δεν έχετε πια το δικαίωμα να κάνετε πως δεν γνωρίζετε. Κυρίες & κύριοι της κυβέρνησης... Δεν μπορείτε να κλειδαμπαρώνεστε έξω από την αληθινή πραγματικότητα, επειδη πεθαίνουμε...  εμείς!

    Πρέπει, ίσως, να αισθανθούμε όλοι μας, έστω και για λίγο ακρίτες του Καστελόριζου και να ενώσουμε τις φωνές μας πριν να είναι αργά πια για δάκρυα, μεταμέλειες και άσκοπες διορθωτικές ενέργειες... χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. 

    Ένα Έθνος πολιτών, φίλες και φίλοι, χωρίς αλληλεγγύη, κατανόηση και ενσυναίσθηση, κάποτε θα πάψει να υφίσταται, και δυστυχώς αυτό είναι νομοτέλεια. 

    Κάποτε οι Έλληνες ενώνονταν για να υπερασπιστούν τη χώρα τους… Αυτό έκαναν τα τελευταία 2.500 χρόνια, και τώρα δεν μπορούν να υπερασπισθούν τα δίκαια Ελλήνων μέσα στη χώρα τους, που υποφέρουν, και ακόμα εμείς ανεχόμαστε πολιτικούς αγύρτες, επειδή ίσως στις μεγαλουπόλεις μας κουτσά στραβά τα κουτσοβολεύουμε και όλο και κάποια λύση θα μηχανευθούμε για να επιβιώσουμε; 

    Πρέπει να καταλάβουμε πως το Καστελόριζο και το κάθε μικρό, ξεχασμένο ελληνικό νησί δεν κινδυνεύει από κανέναν εξωτερικό εχθρό περισσότερο απ’ όσο κινδυνεύει από την ελληνική αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό της σύγχρονης Ελλάδας, που δυστυχώς όλοι εμείς με τις επιλογές μας την καταντήσαμε σε αυτά τα χάλια.

    Τα είδα όλα, όταν λίγο πριν μπω στο αεροπλάνο και τροχοδρομήσω για την μοναχική   μου απογείωση, λίγο πριν πέσει το σούρουπο, ο φίλος που με ανέβασε στο αεροδρόμιο μου είπε: "Είμαστε αποκλεισμένοι, στο έλεος του Θεού, χωρίς γιατρούς, χωρίς φάρμακα και χωρίς υποστήριξη. Επιτέλους, ας θωρακιστεί η Ελλάδα, ας σεβαστούν οι 'μεγάλοι' την Υγεία μας και τη Ζωή μας. Αυτή είναι η αγωνία μας. Αυτός είναι ο αγώνας μας: Να ζήσουμε τη μέρα εκείνη που και εμείς οι ξεχασμένοι θα έχουμε το ίδιο δικαίωμα στη ζωή όπως εσείς στις μεγαλουπόλεις. Έστω αυτά τα λίγα παραπάνω που και σε εσάς απέμειναν... Εδώ δεν έχουμε τίποτα! Έχουμε πεθάνει και απλά δεν το έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει".

    Οι κουβέντες του φίλου μου... κάρφωναν σαν βέλη, χωρίς ίχνος ζήλειας...  Ακτινοβολούσαν μόνο το ευγενικό παράπονο ενός άνδρα που ήλπιζε στο αυτονόητο, που οι "ιθύνοντες" έχουν ξεχάσει με το που εξελέγησαν. 

    "Σιγα, ένα κωλονήσι είναι, που κάνει αντιπολίτευση στα όνειρά μας", θα έλεγαν στο υπουργείο Υγείας των Πολάκηδων και των Ξανθών, και θα ρούφαγαν ακόμα μία τζούρα από τον αχνιστό βαρύ γλυκό.

    Αποχαιρέτησα το αγαπημένο νησί, δίνοντας μια υπόσχεση στον εαυτό μου! Θα ξαναγύριζα σύντομα... αλλά αυτήν τη φορά όχι μόνος, σε μία μοναχική πτήση σε ένα μοναδικό, μοναχικό νησί, που οι κάτοικοί του αξίζουν πολυ περισσότερα από τα λίγα "τίποτα" που του προσφέρουμε.

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων