Του Γιώργου Λακόπουλου

Το μέσο είναι το μήνυμα. Εν προκειμένω είναι ένα πολύ κακό μήνυμα. Αυτό που εκπέμπει η είδηση ότι με τους μηχανισμούς του μισθολογίου των δημοσίων υπάλληλων θα προκύψουν αυξήσεις. Μικρές, αλλά αυξήσεις. Έστω σε βάθος τετραετίας, κάπου τριακόσιες χιλιάδες απασχολούμενοι στο κράτος θα ενισχύσουν τις αποδοχές τους. Όχι γιατί θα προσφέρουν περισσότερη εργασία, αλλά γιατί έτσι προκύπτει από εσωτερικές μισθολογικές διευθετήσεις.

Δεν υπάρχει χειρότερος συμβολισμός σε βάρος μιας κυβέρνησης που ήδη είναι υπόλογη για εξόντωση του ιδιωτικού τομέα για να μην θίξει τον δημόσιο, τον οποίο εκλαμβάνει ως ζωτικό εκλογικό της χώρο -ή αλλιώς ως εκλογική πελατεία της. 

Όσο και αν είναι το όφελος που προβλέπεται να έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι από το νέο μισθολόγιο θα είναι όφελος, σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα προβλέπεται να έχουν μειώσεις, απολύσεις και ανεργία. Όποιο και αν είναι το δημοσιονομικό κόστος στο δημόσιο ταμείο, πρόκειται να μεταφέρει τους φόρους των μισών εργαζόμενων στις τσέπες των άλλων μισών.

Από πλευράς ψυχολογίας είναι πρόκληση. Η κυβέρνηση φροντίζοντας να αισθανθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι προστατευμένοι και με μια μικρή αύξηση αποδοχών τους επιπλέον, προκαλεί βασανιστικά τους υπόλοιπους. 

Όποιος είχε την ατυχία να βρεθεί στον ιδιωτικό τομέα από τον οποίο παράγεται ο εθνικός πλούτος, βρίσκεται στο έλεος της κρίσης, με τις αποδοχές του να μειώνονται στην καλύτερη περίπτωση ή να τις καταβροχθίζει ολόκληρες η ανεργία στη χειρότερη. Γι' αυτόν δεν υπάρχει βαθμολόγιο να του δώσει προαγωγή κατ' απονομήν, ούτε μισθολόγιο να του εξασφαλίσει κάτι παραπάνω δια νόμου. 

Όποιος απασχολείται στο κράτος είναι εξασφαλισμένος, γιατί το κυβερνών κόμμα τον θεωρεί εν δυνάμει οπαδό του και τον περιθάλπει . Είναι μια επίδειξη πολιτικού αταβισμού που αναβιώνει τις συμπεριφορές του προγονικού ΠΑΣΟΚ.

Στην εποχή των Μνημονίων είναι όλοι χαμένοι, αλλά δεν είναι όλοι χαμένοι το ίδιο. Η κυβέρνηση φροντίζει να κλείσει το μάτι στους δημοσίους υπάλληλους, ακυρώνοντας τις διαβεβαιώσεις της ότι θα προχωρήσει -έστω με βαριά καρδιά , καθώς λέει ο Πρωθυπουργός στις συνεντεύξεις του- στο δρόμο των μεταρρυθμίσεων. 

Όπως και αν το δει κανείς οι αυξήσεις αμοιβών στους δημοσίους υπάλληλους δεν έχουν τίποτε μεταρρυθμιστικό. Αντίθετα υποδηλώνουν διάθεση να μην αλλάξει τίποτε. Λεφτά υπάρχουν, αλλά μόνο για το προσωπικό του κράτους. Είναι τα λεφτά που δανείζεται το κράτος και αποπληρώνουν οι άλλοι με τους φόρους τους.

Δεν χρειάζεται να το ψάξει πολύ κανείς για να συμπεράνει ότι ο πραγματικός συμβολισμός των αυξήσεων σε δημοσίους υπαλλήλους συνιστά οιονεί συναλλαγή του κυβερνώντος κόμματος μαζί τους. Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σο έχει δώσει γι' αυτό την πιο απλή εξήγηση: "Μια κυβέρνηση που ληστεύει τον Πέτρο για να πληρώσει τον Παύλο υπολογίζει στην υποστήριξη του Παύλου".