Της Ελευθερίας Κούρταλη

Το εντυπωσιακό turnaround της ελληνικής οικονομίας από τα χρόνια της κρίσης χρέους, επισημαίνει σε flash-note η UBS, τονίζοντας την ισχυρή συρρίκνωση των spreads των ελληνικών ομολόγων τα οποία πλέον συγκλίνουν με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Πιο αναλυτικά, ο ελβετικός οίκος εξετάζει την πορεία των ελληνικών αλλά και των ευρωπαϊκών ομολόγων από τα χρόνια πριν την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και την κρίση της Ευρωζώνης, τονίζοντας πως τα ευρωπαϊκά spreads δεν ήταν ποτέ από το 2008 τόσο χαμηλά όσο είναι σήμερα.

Όπως επισημαίνει η UBS, το ελάχιστο-μέγιστο εύρος των αποδόσεων των ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων κατά την περίοδο 2001-2008 έφτασε στο ιστορικό χαμηλό των 10 μονάδων βάσης τον Ιούλιο του 2003 και παρέμεινε αρκετά κοντά σε αυτά τα επίπεδα μέχρι την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, 

Μέχρι το 2012, ωστόσο, εν μέσω της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη, αυτό το ελάχιστο-μέγιστο εύρος είχε εκτοξευθεί σε περισσότερες από 3.500 μονάδες βάσης, όταν η απόδοση της Γερμανίας διαπραγματευόταν στο 1,8% και της Ελλάδας στο 37,1%.

Έκτοτε, η Ελλάδα έχει σημειώσει εντυπωσιακή ανάκαμψη, τονίζει ο ελβετικός οίκος: η δυναμική του χρέους της είναι πλέον η καλύτερη στην Ευρώπη, με το χρέος της (αν και παραμένει υψηλό σε επίπεδο) να έχει μειωθεί κατά σχεδόν 13 μονάδες ΑΕΠ ετησίως τα τελευταία 5 χρόνια και προβλέπεται να μειωθεί κατά περίπου 5 μονάδες του ΑΕΠ ετησίως στη συνέχεια

Εν μέρει ως αποτέλεσμα της βελτίωσης της δυναμικής του χρέους στην περιφέρεια και της επιδείνωσης της δυναμικής του χρέους στον "πυρήνα της Ευρώπης" (Γαλλία, Γερμανία), το ελάχιστο-μέγιστο εύρος των ευρωπαϊκών αποδόσεων έχει μειωθεί στις 60 μονάδες βάσης, ένα επίπεδο που δεν έχουμε δει από το 2008, επισημαίνει η UBS.

Στην πραγματικότητα, υπήρξαν σύντομες περίοδοι κατά τη διάρκεια του 2006/2007 κατά τις οποίες το εύρος των αποδόσεων στην Ευρώπη ήταν ευρύτερο από ό,τι είναι σήμερα, προσθέτει ο οίκος. Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι αυτό το στενό εύρος πιστωτικού κινδύνου δικαιολογείται από τη σύγκλιση των κινδύνων χρέους και όχι από την εσφαλμένη τιμολόγηση του κρατικού κινδύνου πριν από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, αλλά η έλλειψη διαφοροποίησης στις αποδόσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι αξιοσημείωτη, όπως καταλήγει.